Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

"ουρανοσκέπαστη πατρίδα", Ελένη Σκάβδη

Ακατόρθωτες αποστάσεις πράγματι χωρίζουν το γραπτό εκείνο από το παρόν. Συνδετήριες πάντα οι αυταπάτες!!! 
Ελένη Σκάβδη —


"ουρανοσκέπαστη πατρίδα"

"Στα ξέφωτα της ουρανοσκέπαστης πατρίδας μου είχα εναποθέσει όλα μου τα άγχη... Μοιάζει παραμύθι, είναι όμως πεποίθησή μου ότι αν οι άνθρωποι, οι προορισμένοι άνω να θρώσκουν, είχαν καλλιεργήσει στον πολιτισμό τους τη θέαση του στερεώματος, η ψυχανάλυση δεν θα είχε είχε ευτυχήσει και ο Φρόιντ αντί για τις θεωρίες του θα είχε δημιουργήσει "άλλες", εντρυφώντας στο χώρο της αστρονομίας... Ο χειμώνας με θάλπει με την παγωνιά και τους ουρανούς του... Ποτέ άλλοτε, όσο τον Φλεβάρη, ο ουρανός δεν μπουμπουκιάζει φως και χρυσαφή σχήματα, οφθαλμαπάτες των οντολογικών μου αναζητήσεων.
{...} Μ' αυτή τη στέγη χειμωνιάτικα βρίσκω την "ασήμαντη παρουσία μου σε κάθε γωνιά του τόπου", που ορίζεται πατρίδα -παγκόσμια- από τον ουρανό του. Στις ακατόρθωτες αποστάσεις που με χωρίζουν από τον ουρανό και οι μεγαλειώδεις μας αυταπάτες..."


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου