Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

"Χαρταετοί",Ελένη Σκάβδη

"Χαρταετοί"

Σκέπτομαι πως ήμουν στην 1η τάξη του δημοτικού όταν η δασκάλα μας η κ. Μουλά, μας έβαλε να φτιάξουμε ένα χαρταετό. Εγώ δεν ήξερα πώς ούτε κανείς στο σπίτι. 

Απευθύνθηκα σε ένα πολυτεχνίτη γειτονάκι μου, τον Γιασεμή που ήξερε.
Πήρε καλάμια σπάγκο και χαρτί από εφημερίδα και έφτιαξε σε ένα μπρίκι αλευρόκολα για να κολλήσει τα χαρτιά πάνω στα καλάμια. 
Έγινε ένας ωραίος πασαλειφτός αετός που για μένα ήταν το 8ο θαύμα του κόσμου. 

Την άλλη μέρα τον πήγα σχολείο ... Οι συμμαθήτριές μου είχαν φτιάξει αετούς με αγοραστή κόλα. Μόλις είδε το δικό μου η δασκάλα με έπιασε απ΄τα αυτί. μου  'δωσε και δυο χαστούκια, χωρίς να πει κουβέντα. Εγώ κλαίγοντας τον τύλιξα στη λαδόκολλα που που είχα πάρει από τον μπακάλη, τον έκρυψα για να τον προστατέψω από τη χλεύη και γύρισα σπίτι. 


Ύστερα τον πήγα στον Γιασεμή και του είπα τα καθέκαστα. "Το και το", του είπα κι εκείνος ξετύλιξε τη λαδόκολλα πήρε στο ένα χέρι τον αετό με την καλούμπα και από το άλλο κράτησε εμένα. Έτσι αλά μπρατσέτα φτάσαμε μέχρι τις γραμμές. Με έβαλε πάνω σε ένα κορμό δένδρου που ήταν πεσμένος στο χώμα, κράτησα στα δυο χέρια τον αετό κι εκείνος με την καλούμπα τράβηξε μακριά... "Όταν θα σου πω θα τον αφήσεις!!!", μου φώναξε.  
Τον άφησα, κι εκείνος πέταξε στην αρχή με στριφογυριστές φούρλες κι ύστερα σταθερά ανεβαίνοντας ψηλά. Τόσο ψηλά που δεν φαινόταν πια πασαλειφτός!!! Ο Γιασεμής έτρεχε με την καλούμπα πάνω στις γραμμές του τρένου, ο αετός ξοπίσω από ψηλά, τον ακολουθούσα κι εγώ τρίτη στη σειρά λαχανιασμένη, προσπαθώντας να τους φτάσω... 

Ήταν η μοναδική φορά που πέταξα αετό. Το χαστούκι της κ. Κατίνας πονάει ακόμα. Τον Γιασεμή έχω χρόνια να τον δω. Παντρεύτηκε δυο φορές και τις δυο ατύχησε, έλεγε η μαμά. Η πρώτη τον χώρισε η δεύτερη του πέθανε...


Φωτο: φωτογραφία σχετική των ημερών, άλλων καιρών.... Το κλικ έγινε το 2005, στο παλιό κατάστημα του Σπάχου, που ήταν ήδη κλειστό 20 χρόνια. Τα απομεινάρια της αγοράς, κραύγαζαν. Τη φωτογράφιση οφείλω στον Βαγγέλη Τσόχο, που έφυγε μαζί με τη Βικτωρία του τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, σε τροχαίο... "Έλα να δεις", μου είπε... Πού να ήξερε πως λίγα χρόνια μετά σπίτι και μαγαζιά θα υπέκυπταν στην έφοδο ερπυστριών. Έμειναν μόνο κάτι χελωνάκια στην αυλή, που έτρεχαν να σωθούν όταν οι εκσκαφείς μάζευαν τα μπάζα. Τα απομεινάρια μιας μικρής αγοράς, μιας μικρής πόλης, μια παροικίας χελωνών...


 Περσινό. Φέτος δεν πρόκειται να πετάξω χαρταετό, που να βρω καλούμπα, ξεθώριασαν και τα μολύβια μου! Διαπραγματεύονται με τα παρόντα και τις φούριες μας... μπούκωσαν! Αντε να τελειώσουν να μετρηθούμε, να επιστρέψουμε στις γιορτές μας, στις μικρές λιτές, καθημερινές μας...
επιλογή του video από Μιχάλη Ματζαβίνο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου