Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

"Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε", Απροσδόκητος ποιητής

Η πτώση
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε,
αιώνες περιμένεις…μάταια. Η αναμονή σε κάνει όλο και πιο άσχημη, γερνάει την αίγλη σου, μόνα σημάδια της…ταμπέλες τιμητικές κρασοποτείων. Και εσύ ευωδιάζεις μια μπόχα μπαγιάτικη.
Σου είπανε καημένη πως το κρασί σταλιάζει και αρχοντεύει, αλλά τουναντίον…γερνάς και εσύ και οι παρωχημένες αρχές σου, τα ακουστά μεγαλεία σου- ήχοι τέχνης…ήχοι επανάστασης…ήχοι ξάγρυπνων προσφύγων…πουπουλένιων πνευματικών. Τώρα γίνηκες ένα με όλες τις άλλες, δεν ξεχωρίζεις από εκείνες παρά μονάχα στη μνήμη ρομαντικών και ονειροτρεγμένων.
Γέμισε η σάρκα σου σαπίλα, ψέμα, ματαιοδοξία, αληθινή φτώχεια. Κυριεύτηκε το πνεύμα σου από τον παγκόσμιο κυνηγό της αυθεντικότητας και της πίστης. Τα νερά σου σαν φαντάσματα πηγαινοέρχονται στην αγκαλιά σου λίγα καράβια, σαν από το παρελθόν, υπενθυμίζουν την ύπαρξή σου.

Η κατάρρευση
 Και εκ του θαύματος έρχεται η επικοινωνία… τι αγαλλίαση για τους αργόσχολους και ανόητους υπηρέτες σου. Η κατηφόρα θα συνεχίσει και ας είχαν τρομοκρατηθεί «κάποιοι» μετά από εκείνη την παραπλάνηση…θυμίστε μου…δικτατορία? Χούντα θαρρώ…ναι, ναι σωστά μετά τη χούντα λοιπόν, ότι θα πρεπει να ανεβάσουν τον πήχη, να αγωνιστούν και για άλλα ιδανικά πέρα από «ψωμί…παιδεία…ελευθερία».
Μα πώς, αναρωτηθήκατε υπάρχουν και άλλα? Δεν κουραστήκατε, παρά ευθύς ζητήσατε βοήθεια και εγκεφαλοβώρο καταφύγιο από τον ομφάλιο λώρο των ημερών μας. Ναι, μην ψάχνετε , στις κεραίες αναφέρομαι…κεραίες που με το σήμα τους ταΐζουν κάθε αχόρταγο σκουλήκι, να τρώει μυαλό, καρδιά, πνεύμα και κόκκαλα, πάντα εκούσια…με τη συνειδητή επιλογή και συγκατάβασή μας. Συνειδητή…αστείο ε?
Μιας και ανέφερα λέξη κλειδί- αστείο, παρόμοια γελοίο, ο νους μου έτρεξε σ εκείνο το άθλιο «κουτί» και στην ΑGB. Μα τι πανούργος τρόπος αλληλοσπαραγμού, τι σατανική μέθοδος κρίσης και διαμόρφωσης νοημοσύνης. Εικονική πραγματικότητα ή στρατοπέδευση ηλιθίων? Μάλλον ναι στο δεύτερο.

Ο αφανισμός
Ακόμα και ο θάνατος πια έχει τη μορφή ενός κουτιού που το κουβαλούν. Η διαφορά από τη ζωή ποια είναι? Τους ζωντανούς μας κουβαλούν τα κουτιά! Δέστε γύρω σας… κοιτάξτε…όλα κουτιά στρατευμένα να ασφαλίσουν τις ανασφάλειες μας, να μετατρέψουν τους φόβους μας σε ιδανικά, να διαιωνίσουν και να επεκτείνουν τη μεγάλη αποκοπή και να επιφέρουν την τελειωτική…για να μας κουβαλήσουν και πάλι σε ένα κουτί.

Η αναγέννηση
Κι όμως το φως και πάλι θα πλημμυρίσει,
το σκοτάδι και πάλι θα ακολουθήσει…
ρολόι αδιάκοπο ο χρόνος που σαν τη δύση του ηλίου θα ορίσει,
η πόλη και πάλι τους δρόμους της θα γεμίσει,
το ταξίδι να συνεχίσει.

1 σχόλιο:

  1. Πόσο απλό είναι κι όμως ο απροσδόκητος ποιητής το προσδιορίζει, το κάνει εμφανές, κατανοητό, γιατί βρίσκεται μπροστά μας ανάμεσα μας, είναι η ζωή στα χέρια μας που ταλανίζεται σε διαφορετικά σοκάκια για να βρει τον προσανατολισμό της, για να αναγνωρίσει τον εαυτόν της, που μακιγιάρεται για τους προστάτες της, η εκτίθεται για να τους αποφύγει.
    Αλλά ένα μοναδικό δώρο έχει από την αρχή ως το τέλος, ένα κουτί που του δίνει την θέση του, γιατί εκεί μέσα θα συγκεντρώσει ότι έχει μαζέψει στην διαδρομή της συνταξιδιώτες στο κουφάρι της .
    Αυτό όμως που δίνει μεγαλύτερη αξία στο ταξίδι είναι το φως οδηγός, ο απροσδόκητος ποιητής το άφησε για το τέλος κι ας είναι από την αρχή το ζητούμενο.
    Εξαιρετικό !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή