Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

"Ξένος",Απροσδόκητος ποιητής


Ξεκινάω με το αγαπημένο μου….αγαπημένο μου? Γιατί?
Ίσως γιατί, κάποιος έκλαψε γι΄αυτό..
Ίσως γιατί αυτός ο κάποιος ήταν η αδερφή μου. Χρόνια, για αυτήν ψηλά και όταν πια αυτό έπαψε…μια μέρα που ο θαυμασμός και το πρότυπο ήταν κρυφή ανάμνηση και αγκάθι…διάβασε την ψυχή μου …και έκλαψε..τόσο αβόγγιστα, βαθιά και αληθινά. Εκείνη τη μέρα μπόρεσε να με ακουμπήσει…εκείνη τη μέρα έγινα αληθινή για αυτήν, έγινα άνθρωπος. Και κάποιος έδωσε αξία σε αυτό…
Κάπως έτσι..
«Έτσι θα είναι πάντα?
Ξένη σε δικό μου τόπο?!
Ξένη σε ξένο τόπο?!
Ξένα όλα για την καρδιά μου?!
Ξένα και τα χαμόγελα?!!
Ξένη και η φωτογραφία σου!
Ξένο και το μυαλό!
Ξένο και το σώμα!
Εγκλωβισμένα στη μέση της μοναξιάς..
Εγκλωβισμένα στη μέση του τίποτα..
Εγκλωβισμένη στο πάθος!!
Έτσι θα είναι πάντα?!!
Σ΄ένα κόσμο χωρίς πνοή
Σ΄ένα κόσμο διψασμένο…αφυδατωμένο
Σε μια παραλία στο πουθενά και στο παντού!!!!
Σε μια ψυχή γεμάτη
Σ΄ένα κορμί ακατοίκητο

Σε μάτια σκοτεινά βαθιά»


1 σχόλιο:

  1. πως θα μπορούσες να ξεριζώσεις ότι υπάρχει μέσα σου ;πως θα μπορούσες να δεις τον κόσμο διαφορετικά ;η ματιά σου αιχμαλωτίζεται από τα συναισθήματα σου και αυτά είναι που σε οδηγούν .Ξένος είσαι μέχρι να παύσεις να αναγνωρίζεις την μοναξιά σου μέχρι να μπορέσεις να κοιτάξεις γύρω σου και να ξεχωρίσεις τα χέρια που απλώνονται για να σε αγκαλιάσουν ,εκείνη την στιγμή θα πάψεις να είσαι ξένος θα έχεις κάνει πλούσια την μοναξιά σου θα γεμίσει φωνές και αγκαλιές και συ θα είσαι εκεί μέσα στο κάδρο με το χαμόγελο σου να βάζεις την υπογραφή σου .
    Εξαιρετικό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή