Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

[Στο Ύψος Των Περιστάσεων] Της Κατερίνας Αγυιώτη by BIBLIOTHEQUE

 
 
5
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Τί θ’ απογίνει το ποίημα από το οποίο γράφεται το ποίημα
που γράφουμε; Θα ρίξει τις ελπίδες του στο ποίημα του άλλου. Αλλιώς
να λεγόμαστε ανέμελα χαμένοι. Αυτονόητοι
 
*
 
Η δικαιοσύνη σου δε λυτρώνει, γιατί δεν είμαστε ίσα κι όμοια. Εμένα
με είπε αγάπη μου ο μόνος
και πουλί μου το σκιάχτρο
 
*
 
Δε στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, για να διατηρήσω την ελευθερία μου
που είχε μέσα τρεις γενιές πεθαμένους.
 
*
 
Φοβάμαι τους ευεργέτες
που χρειάζονται τη σωτηρία μου – θέλω να σώζομαι
από γούστο
 
*
 
Και τί έγινε που τα καταλάβαμε όλα, αφού το σώμα μας ήταν ένα
φοβισμένο σκυλί
 
*
 
Δεν έχω άλλο μισό
είμαι ο ειδικός φρουρός της λύπης μου
 
 
 
 
 
 
 
1
 
 
 
 
 
 
 
*
 
Χρειάζεται στο ποίημα μια θεοσκότεινη περιοχή
για κείνον που το έγραψε
Όταν παιδί ψηνόμουνα στον πυρετό, έλεγα μέσα μου ομοιοκαταληξίες
 
*
 
Αυτός που σε παρηγορεί παιδί μου για να μη φοβάσαι
είναι ο ίδιος που σου όρισε τα τέρατα. Δεν είναι αστείο – είναι
η αναγκαία λύπη ότι έχεις σώμα
 
*
 
Ένας λόγος που γράφω μικρά ποιήματα είναι ότι έχω πολύ χρόνο
 
*
 
Δεν υπάρχουν σημάδια αγάπης, αλλά ζεστοί τόποι
όπου μπορείς να νιώσεις καλά
τα άκρα σου
 
*
 
Είμαστε το άγαλμα μιας απόφασης
 
 
 
 
 
 
 
4
 
 
 
 
 
 
 
*
 
Οι αληθινοί τύραννοι σε αποσιωπούν
την ώρα που μιλάς μαζί τους
 
*
 
Αν πρέπει να αποχαιρετήσεις κάτι, θα το αποχαιρετήσεις τη στιγμή που θα ξέρεις σωματικά
τί απ’ αυτό δεν αποχωρίζεσαι
Αντίο, μάτια μου / πατρίδα μου / πουλί μου
 
*
 
Οι άγγελοι είναι αναλφάβητοι
 
*
 
Η σπάνια δικαιοσύνη που ασκούσα θριαμβευτικά σε όλη μου τη νεότητα
πονώντας ασυγχρόνιστη με τη φαντασία των άλλων
και φεύγοντας από δήθεν γλίστρημα στον τρομερό γκρεμό
δεν ήταν παρά η εφαρμογή πάνω μου
των μεθόδων του εχθρού
 
*
 
Δε φτάνει η ζωή για ελαφρότητα και αφοσίωση, μ’ αρέσουν και τα δύο, έχω έναν χαλασμένο θερμοστάτη στο λαιμό
 
 
 
 
 
 
 
 
3
 
 
 
 
 
 
 
*
 
Πρέπει να ελπίζουμε να βλέπει το παιδί ένα πρόσωπο στο τυχαίο σύννεφο
 
*
 
Θα υπομένω το χάος
Θα υπομένω το χάος
Θα υπομένω το χάος
Θα υπομένω το χάος
Θα υπομένω το χάος
 
*
 
Αυτό που με σώζει είναι ότι, αντίθετα με μένα, η γλώσσα μου
δεν είναι διστακτική ως προς
το μέλλον: σκοτώνω / να συστηθούμε / πεταλούδα μου
 
*
 
Μέσα μου βράζει ένα ποίημα που σερβίρεται κρύο
 
*
 
Κάποια μέρα που θα τα πάρω άγρια στο κρανίο, θ’ αρχίσω ν’ αγαπάω αβέρτα
κι όποιον πάρει ο χάρος
 
 
 
 
 
 
 
artworks : Lillianna Pereira
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2
 
 
 
 
 
 
 
 
 
πηγή: http://www.bibliotheque.gr/article/45424

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου