Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

"Εκείνη την αποφράδα μέρα", Παρασκευή Κηπουρίδου.

Εκείνη την αποφράδα μέρα.

Εκείνη την αποφράδα μέρα, 
            μέρα παράξενη, μέρα ηλιόλουστη
στον ολάνθιστο κήπο
           τουλίπες, ζουμπούλια και νάρκισσοι,
ολόδροσους κάλυκες ύψωναν
          να χορτάσουν τον ήλιο, την Άνοιξη.
Λες και άπλωναν χέρια
           προσπαθώντας τον ήλιο ν’ αγγίξουν,
να λουστούν ζεστασιά,
           το μπλε του ουρανού να ρουφήξουν.

Εκείνη την αποφράδα μέρα,
           μέρα παράξενη, μέρα ηλιόλουστη
 μ’ ένα απαλό, ανεπαίσθητο
             μειδίαμα στα χείλη με χαιρέτησες
και με βήμα αργό, σταθερό,
             το δρόμο πήρες τον χωρίς γυρισμό.
Ο κήπος άδειασε, η καρδιά νέκρωσε,
              τα μάτια βούρκωσαν,
οι δροσεροί κάλυκες θλιμμένοι έγειραν
              το χώμα ν’ αγγίξουν.


 Εκείνη την αποφράδα μέρα,
              μέρα παράξενη, μέρα ηλιόλουστη
απομακρύνθηκες κι έγινες
              σκιά αχνή στο βάθος της αλέας,
κι έμεινα εκεί να σε κοιτώ
               μέχρι που έγινες διάφανος, αέρας.
Ένα αεράκι απαλό μου πήρε ένα δάκρυ,
                ένα λυγμό μου έκλεψε,
τον έκανε τραγούδι, τον τραγουδάει ολημερίς
                 και όλο με πληγώνει.

Εκείνη την αποφράδα μέρα,
           μέρα παράξενη, μέρα ηλιόλουστη
απαλός ψίθυρος έγινες
           κι ενώθηκες με τιτιβίσματα πουλιών,
με θρόισμα του ανέμου,
           κι ακούω μες στις φυλλωσιές
τον ήχο της φωνής σου
          σαν μακρινή ηχώ να λες, να ξαναλές
μπορεί να μίσεψα γι’ αλλού, μα είμαι εκεί μαζί σου.


1 σχόλιο: