Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

΅ΦΩΣ ΜΟΥ΅ [Φόρος τιμής στη σημερινή μέρα], Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος

Θυμάσαι ?
Τότε που ξυπνάγαμε μαζί/ένας …
Τότε που είχαμε μόνο μάτια και χείλια τις αυγές …
Ο ένας μέσα στον άλλο …
Τι έχεις τώρα ?/Τι έχω τώρα ?
Πρόστυχες μέρες …
Μέρες του «περίμενε»…
Σπάει το σβέρκο η ελπίδα κόντρα στην αναμονή …
Λες και δεν έχουμε ξαναδεί το έργο …
Αρχή της επανάληψης κάθε φορά …
Κρύα τα φιλιά από τα κενά του ήλιου μας …
Πως καταφέρνουμε να χωρίζουμε επιτόπου τα χαμόγελα ?
Πως καταφέρνουμε να ματώνουμε τόσο εύκολα ?
Εμείς/ που οι λέξεις μας ρίζωναν στα κορμιά μας …
Ίσως φταίω … Ίσως … Κι εσύ μπορεί / δεν μπορεί?
Θα μπορείς να σκοτώνεις όσο πάθος θέλεις τώρα …
Ελεύθερα / Φόνος εκ προ μελέτης …
Ίσως και να κουράστηκες/δε σ’ αδικώ …
Πάρε το χρόνο σου …
Μα ξέρεις / ανάσκελα βουλιάζεις ακόμη μέσα μου …
Ξέρεις σου λέω …
Δεν με χόρτασες ακόμη …
Κι εγώ σε λαχταρώ αρωματισμένη μου ανάσα …
Πόσα χιλιοστά σου δε γεύτηκα ακόμη? Ξέρεις?
Πόσες γρατζουνιές μου χρωστάς ακόμη? Ξέρεις?
Ίσως αυτό το ποίημα να είναι μικρότερο του έρωτα μου …
Μα … άκουσέ με …
[Γάμα τα ολόγιομα φεγγάρια …
Μην τα μετράς πια …
Μέτρα τις στιγμές που μας χρωστάμε]
Βράδια σαν κι αυτό που λείπεις Γυναίκα μου …
Με κάνουν να νιώθω κατάμονος/με ολόκλειστα παράθυρα,
χωρίς να μπαίνει ακόμη και όταν ανοίγει, μια χαραμάδα φως...
΅ΦΩΣ ΜΟΥ΅ … !!!......ⓀⒽ

[Φόρος τιμής στη σημερινή μέρα]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου