Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

"Σπεύσατε...", γράφει και φωτογραφίζει η Νατάσα Χριστοπούλου

(…)Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται!
Μεριάστε να μεγαλώσουν.
Μην τα ‘χετε σκεφτεί όλα γι’ αυτούς.
Μην τους διαβάζετε το ίδιο βιβλίο.
Αφήστε τους ν’ ανακαλύψουν την αυγή
και να δώσουν όνομα στα φιλιά τους.
Θέλω να κουραστείς μαζί μου.
Για κάθε τι ωραίο. Για καθετί που μας γερνάει.
Για καθετί που το’ χουν έτοιμο
για να κουράσουν τους άλλους.
Ας κουραστούμε μ’ αυτό που σκοτώνει
και μ΄ αυτό που δεν θέλει να πεθάνει.
Κάποια Κούραση
Pablo Neruda
 φωτογραφία Νατάσας Χριστοπούλου

"Σπεύσατε..."

Ο χειμώνας εγγράφηκε για τα καλά, στα «πίσω», το ίδιο βιαστικά όπως μπήκε. Κι αν έφερε στο έμπα του... Μυρωδιές που μπούχτισαν να περιμένουν, θαμμένες, ανάμεσα σε χιόνι, κρύο και καμινάδες που «φυσούν»...τα μόνα που χει ο Χειμώνας να καυχιέται. Ελπίδες, που συνοδεύονται απ’τα πρώτα που θ΄ανθίσουν, προδίδοντας της Άνοιξης τον ερχομό. Μαργαρίτες, ζουμπούλια κι αμυγδαλιές που υψιπετούν σ’απέναντι οικόπεδα, μόνο και μόνο, για να «ανοίξουν» καρδιές και βλέμματα και προοπτικές.
Υψιπετούν... όπως οι κόνδορες. Όπως όταν περνούν, κάπου, στο Περού. Για να γραφτούν μετά οι στίχοι και οι μελωδίες... El condor pasa. Να συνταχθεί το πέρασμά τους όπως του πρέπει... Στα πελαγόμορφα, ανήκουν, μαζί με γύπες κι αετούς. Στους καθάρτες. Μύθοι και μύθοι, ίνκας, τους συνοδεύουν, άλλοτε τους ενοχοποιούν κι άλλοτε τους αποδίδουν, λατρευτικά, τιμές...
Κάθαρση... Υποτίθεται πως έρχεται με τα ...ζεστά, τα εποχιακά. Μ’ εκείνα που σαν τα «καλέσει» το ημερολόγιο, ανθίζουν όπως και να χει. Μ’εκείνες τις μυρωδιές του Μάρτη παντρεύονται, εκείνες τις ελπίδες και τις αναζητήσεις που προβάλλουν ως κλειδιά και αντικλείδια.Τ’ αναζητώ διακαώς... Κάποια απ΄αυτά θα ελευθερώσουν Ποίηση που παπαγαλίζω, χρόνια τώρα, μα μέχρι εκεί. Άλλα, θα αυξομειώσουν κορεσμούς κι αντιθέσεις, υπό τις διαταγές μου, ώστε να «φτιάξω» το χρώμα στις εικόνες μου. Ασφαλίζοντάς τες, σε διαστάσεις και «κλικ», διαπιστώνω πως εκείνα της ...Ίριδας- φύσης, δεν μου είναι αρκετά. Έτσι, τα τροποποιώ, για να αισθανθώ την ένταση, την πολυχρωμία που μάχεται, ξεχειλίζει και συνεπαίρνει απ΄το πρώτο βλέμμα. Όλα αυτά, για λίγο όμως...
Κατά πως λέει, ένας φίλος: «Ή που θα βρω το δρόμο μου, ή που θα φτιάξω το δικό μου». Έτσι κι εγώ... Ζητάω όλο και παραπάνω, όλο και περισσότερα απ΄αυτά που διατίθενται προς απεικόνιση. Χάρη σε συστήματα και τεχνολογίες που εξαπατούν, κάνω το δικό μου... Φτιάχνω το χρώμα που θέλω κι ας μην υπάρχει.
Είναι παρήγορο, το ψεύτικο, καμιά φορά. Είναι το ίδιο εθιστικό. Μα το βαριέμαι γρήγορα και συνεπώς ανατρέχω ξανά σε εικονικές συνθέσεις που κοσμούν την φωτο- βιβλιοθήκη μου και τις απασφαλίζω. Τις γλυτώνω απ’ το μαρτύριο του να αποποιείσαι αλήθειες προκειμένου να δείχνεις πιο φανταχτερός, πιο αρεστός...
Σπεύδω, μετανοιωμένη, να τις μυρίσω ξανά...να τις διαβάσω και να τους απαγγείλω ποιήματα. Σπεύδω ν’ ακούσω τις αποκρίσεις τους μπας και ανακαλύψω τα κρυμμένα κλειδιά που θα μ΄οδηγήσουν στα της κάθαρσης, της λύτρωσης. Μάταια. Ώρες ώρες, σκέφτομαι πως δεν θα τα βρω ποτέ. Φαντάζομαι, κόνδορες, να πλησιάζουν ...στα χαμηλά, κάθε που μπαίνει η Άνοιξη, και να κλέβουν απαντήσεις και μυστικά κρυμμένα σε μυρωδιές και χρώματα που γεννά η φύση, τέτοια εποχή, προκειμένου να τα διατηρήσουν ανέγγιχτα, αμόλυντα, άσπιλα, αγνά...
Ας είναι...
Ας μην μπορώ να μου τα διοχετεύσω...
Ας μπορώ, τουλάχιστον, να τα χαζεύω από μακριά.
Να ξέρω πως υπάρχουν και πως δεν ψάχνω άσκοπα

Νατάσα Χριστοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου