Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

"αργούν οι εποχές",Άννυ Τυχαίου

Νόμισα, πίστεψα ή να πιστέψω ήθελα
την καρδιά μου ξεγύμνωσα
διάπλατα στην παιχνιδιάρα άνοιξη
στα καινούρια άνοιξα.
Τα παλιά παραμέρια
οι θερμές ακτίνες του καλοκαιριού
να χωρέσουν χώρο έκανα
σε αυτές προτεραιότητα έδωσα.
Το μαύρο, κόκκινο ζωγράφισα
το σκούρο να καλύψω
προσπάθησα, μάταια κόπιασα
μουντζούρες ασαφείς
στάμπες, πιτσιλιές
πολλές και περιττές.
Μουντές, σαν φθινόπωρο
με φύλλα πεταμένα
χρώματα απροσδιόριστα
νεκρά, χάμω πεσμένα.
Και βροχή πολλή, βροχή
που το κόκκαλο διαπερνά
το κορμί μουλιάζει
την ψυχή με πίκρα κερνά.
Κρύες, σαν χειμώνας
με βοριά τσουχτερό
χιόνι πυκνό, παγωμένο
λευκό στη γη απλωμένο.
Χαλί απατηλό και ολισθηρό
από πόδια αδιάφορα πατημένο
απροσδιόριστο χρώμα παίρνει
την καρδιά λερώνει, παγώνει.
Αργεί η άνοιξη
αργεί το καλοκαίρι
θαρρείς με ξέχασαν
ας ξεχάσω κι εγώ
άδικα μην προσμένω
μαύρο παραμένω
μαύρο περιμένω.
Μουντό, μελαγχολικό
μα σταθερά πιστό
από αυτό δε νιώθω ποτέ προδωμένη
μονάχα, δυστυχώς, επιβεβαιωμένη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου