Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

"Το αφήσαμε για αύριο",στίχοι Παπανικολός Ηλίας, κείμενο Χρόνης Μίσσιος

Διανύουμε την εποχή που η κρίση με τις συνέπειες της στην ανεργία των νέων, έχει διεγείρει τις ανησυχίες τους και πολλαπλασίασε τα ευαίσθητα ακούσματα τους. Ένα από τα κριτήρια είναι η μουσική, που γράφεται από νέους και ακούγεται απ'αυτούς.Αν πέσει κατά λάθος κάτι στα χέρια μας, είναι βέβαιο ότι θα τραβήξει την προσοχή μας, ως αξία και όχι ως σκουπίδι, που συνηθίσαμε τελευταία. Ο στίχος αυτός αναρτήθηκε στο f/b από ένα νέο άνθρωπο,τον Σάκη Γιουβανίδη, ο οποίος με αυτό τον τρόπο κοινωνού σε τα 
προβλήματα και τις ανησυχίες του.Οι στίχοι είναι του Παπανικολού Ηλία και ακούγονται στο ομότιτλο τραγούδι του συγκροτήματος ΕΙΣΒΟΛΕΑΣ, σε μουσική του Αρη Παπαδόπουλου.
Ένα σημαντικό στοιχείο που δεν ξεφεύγει της προσοχής είναι ότι το συγκρότημα χρησιμοποίησε το παρακάτω κείμενο του Χρόνη Μίσιου. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να διακρίνουμε την ποιότητα και τις ανησυχίες τους, που εκφράζονται μέσα από την μουσική τους.
Τάσος Ορφανίδης


"Το αφήσαμε γι'αύριο " κείμενο Χρόνης Μίσιος
«μ” αυτήν την ….εφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μας είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε…  κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ” αφήσαμε, γι” αυτό το αύριο,που δεν θα “ρθει ποτέ…

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως, τ” αφήσαμε για αύριο».

στίχοι του Παπανικολού Ηλία 
Κάνε πίσω αν θες εσύ, τον πήρα εγώ τον δρόμο μου,θα πάω και όπου βγει,ρισκάρω,
έτσι είναι η ζωή και άμα δεν πάρω, θα αποκτήσω ακόμα μια ουλή για να κοζάρω!!

Δεν ξεχνάω γιατί φτιάχνω μουσική, για αυτούς που αγαπάω,να τους ευχαριστήσω είναι λίγο, που είναι εκεί για να ακουμπάω,το στιχάκι αυτό κολλάω σαν χαρτάκι και το αυτί σου είναι ο πότης που το γυρνάω...

Το τίποτα δεν μου ταιριάζειεγώ είμαι άλλος ένας που εκφράζεται και εκφράζει, ρισκάρω και ας μην πάρω,ας χάσω δεν πειράζειγιατί τις στιγμής το νάζι είναι τις ψυχής το γκάζι...

Η ζωή που αλατοπίπερο μας βάζει,(και μας δοκιμάζει) διαφωνίες,ερωτόλογα,τσακωμοί και χαλάζι, γλύκα και γλυκόλογα,βάσανο και μαράζι, σχέσεις ανθρώπινες και ο νους μας σιγοβράζει...

Εγώ και εσύ καρδιά μου ήμασταν ηφαίστειο, τρεμάμενη η γη,στα πόδια μου ένιωθα δέσιμο, τόσο μαζί και όμως τελείως διαφορετικοί, τόσο που η σχέση έδειχνε να ευημερεί όσο ακροβατεί,

Αδερφέ μου,έχουμε χαθεί, εγώ εδώ και εσύ εκεί, μπλεγμένοι στην ροή, κοιτάμε το ρολόι και τρέχουμε βιαστικοί, κολλήσαμε στα ασήμαντα και έφυγε η μισή ζωή,

Γλυκιά λέξη το ευχαριστώ, να δίνεις και να παίρνεις ότι πιο σημαντικό, εγώ δίνω μουσική,
εσύ δίνεις μηνύματα, εσύ μου δίνεις αγάπη και εγώ αντλώ ερεθίσματα!

Ρίξε ένα χαμόγελο,άστα αίτια, ζούμε την ζωή κάθε στιγμή σαν περιπέτεια, το σήμερα ,το τώρα συγκεκριμένα, ας μην το οργανώσουμε και ας βγάλουμε απωθημένα!!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου