Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

"καθημερινά", Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία Θάνος Χαρίσης
"Καθημερινά" 

Άργησες, εκεί που σε περίμενα ,
ήταν νύχτα, το φεγγάρι χάθηκε
κι εγώ απελπισμένα,
κοιτούσα το ρολόι 
δεν ήθελα να πάει με το φεγγάρι.

Όταν βαδίζω, έχω σκυμμένο το κεφάλι, 
μου αρέσει να μετρώ τις πλάκες πεζοδρομίου, 
ευτυχώς μέχρι τώρα,
δεν σκόνταψα σε κάποιο δένδρο, ούτε
μ ’αγκάλιασαν τα κλαδιά του στοργικά.

Προσέχω να μη πατήσω κόπρανα ζώων, 
των ανθρώπων είναι κρυμμένα στους θάμνους,
από ντροπή , 
δεν είχαν το θάρρος, 
να συνομιλήσουν μεταξύ τους.

Δεν πειράζει που πετάξαμε απ’ το μπαλκόνι,
την σακούλα με τα σκουπίδια , 
έτσι κι αλλιώς είναι δείγμα ευγένειας ,
τα σκουπίδια με τα σκουπίδια.

Σήμερα το πρωί συνάντησα τους γείτονες. 
άκουσα ένα μουγκρητό ,
ίσως να μου είπαν καλημέρα
κι εγώ το ανταπέδωσα.

Νομίζω ότι  είδα ένα αγριολούλουδο,
να φυτρώνει στον πεζόδρομο 
κι ένα σαλίγκαρο, 
με την βροχή να φέρνει βόλτες. 
γνώριμοι μου φάνηκαν 
και τους χαιρέτησα. 


1 σχόλιο:

  1. Υπέροχο.Οι στίχοι του αντανακλούν την σκληρή πραγματικότητα. Έτσι καταντήσαμε την καθημερινότητά μας, δυστυχώς.Σκουπιδότοπο ψυχών, χωρίς χαμόγελο, μουντή, χωρίς χαμογελαστές καλημέρες.Είμαστε άξιοι της μοίρας μας αν δεν αλλάξουμε ρότα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή