Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

«Κραυγή βοώντος εν τη ερήμω»,Παρασκευή Κηπουρίδου

«Κραυγή βοώντος εν τη ερήμω»

Βαδίζω ξυπόλητη σε καυτή κινούμενη άμμο.
Σε στερεμένα πηγάδια τη δίψα να σβήσω ζητώ.
Αέρας σαρώνει σε σκόνη, όλα τα όνειρά μου
και πώς χάνονται μες στη θολούρα, τα κοιτώ.

Όνειρα θνησιγενή, και χωρίς ελπίδα καμιά,
ήδη νεκρά απ’ τη στιγμή της γέννησής τους
σαν νεοσσοί περήφανου, δυνατού γυπαετού
χωρίς καμιά ελπίδα όμως απογείωσής τους.

Φονιάδες των ονείρων ραγδαία πληθαίνουν
σκορπώντας απέραντη θλίψη, χάος παντού
κοινωνία, ήθη, αξίες διαρκώς ολισθαίνουν
και η ανθρώπινη ζωή; Μια τρύπια κουρελού.

Συμβιβασμένους μας θέλουν, σιωπηλούς,
υποταγμένους, δούλους με κεφάλι σκυφτό,
αδιαμαρτύρητα, με ψίχουλα εμείς να ζούμε,
μα το κεφάλαιο ν’αυγατίζει με γοργό ρυθμό.

Ταξιδεύω στης ερήμου την απεραντοσύνη
μόνο με την ελπίδα πως όαση θα απαντήσω,
σε δέντρου σκιά θα καθίσω μ’ εμπιστοσύνη
και σε μια δροσερή πηγή τη δίψα θα σβήσω.

Αναρωτιέμαι αν σε κάποια γωνιά μπορέσει
ένα όνειρο ελπιδοφόρο ακόμη η ψυχή να βρει.
Δεν μπορεί κάπου , κάποιο ίσως να έχει σωθεί,
κι εγώ θα ψάχνω να το εντοπίσω για μια ζωή.

Μ’ ακόμη κι αν αυτό αποδειχθεί ουτοπικό
μόνη μου θα το δημιουργήσω το όνειρο αυτό
ζωή χωρίς όνειρα , ζωή δεν μπορεί να ειπωθεί
κι αλοίμονο στο δυστυχή που θα συμβιβαστεί.

Ζωή χωρίς ελπίδα, τι νόημα μπορεί να έχει;
Δίχως όνειρα, πώς να χορτάσει η δόλια ψυχή;
Το να ανέχεσαι αγόγγυστα να σε διαγράφουν,
και να σε συνθλίβουν τι νόημα μπορεί να έχει;

Πόσο θα ήθελα τον κόσμο αυτό ν’ αλλάξω
την ξεστρατισμένη ανθρωπιά να επαναφέρω,
να πάψω τις βάρκες της ντροπής να βλέπω,
ανθρώπινες ψυχές στη θάλασσα να θρηνώ.

Με πονάει η εικόνα ανθρώπων που πεινούν
και στα σκουπίδια ψάχνουν κάτι να βρουν,
με πονάει όλοι οι νέοι την χώρα ν’ αφήνουν
και αλλού την τύχη στη ζωή να αναζητούν.

Μ’ εξοργίζουν εκείνοι που την δύναμη έχουν
και για τους άλλους κωφεύουν κι αδιαφορούν.
Μη θαρρούν πως τα σάβανα τσέπες διαθέτουν;
Απατώνται, αφού δυο μέτρα γης αναλογούν.

Μα όσο κι αν κραυγάζω με πόνο και αγωνία
ένας ένας ν’ αλλάξει δεν μπορεί την κοινωνία.
Ίσως οι φωνές όλων μας, μαζί αν υψωθούν

να γίνει το απρόσμενο και να εισακουστούν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου