Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Μ’ ένα δισάκι ανά χείρας……, Παρασκευή Κηπουρίδου

δημιουργία, της Παρασκευής Κηπουρίδου
Μ’ ένα δισάκι ανά χείρας……

Τον δρόμο πήρα μιαν αυγή, τον ανηφορικό
μ’ ένα δισάκι ανά χείρας κι ένα όνειρο τρελό,
διψούσα τρομερά όλο τον κόσμο να γνωρίσω,
την ψυχή μου, την άγραφη, εικόνες να γεμίσω.

Ακούραστα περπάτησα χρόνια και καιρούς,
ανθρώπους γνώρισα και τόπους μαγικούς,
η αγεωγράφητη ψυχή μου γέμισε ασφυκτικά,
εικόνες, εντυπώσεις, αλλά και σημάδια πολλά.

Σημάδια φωτεινά, σημάδια μουντά ή μαύρα,
σπόροι που φυτρώνουν και γεμίζουν αγκάθια,
αγκάθια που πληγώνουν και πόνο γεννούν,
κι άλυκα σημάδια, που διαρκώς αιμορραγούν.

Υπάρχουν στιγμές ,που λυγίζω απ’ το βάρος,
κι ακόμη στιγμές που μου λείπει το θάρρος,
όπως και κάποιες στιγμές, που πια δεν αντέχω,
στιγμές φορτισμένες, που κουράγιο δεν έχω.

Τότε η ψυχή διάτρητη, με κόσκινο μοιάζει
εκτεθειμένη λες σε θέα κοινή, με τρομάζει.
σαν ζητιάνα φαντάζει ντυμένη αποφόρια,
βρώμικα κουρέλια στης ζωής τα μποφόρια.

Έχει φτάσει η ώρα μια απόφαση να πάρω,
γενική στην ψυχή μου με πάθος να κάνω,
πετάω τα επώδυνα και όλα τα περίσσια,
με θάρρος κοιτάζω τη ζωή μου στα ίσια.

Βλέπω και πάλι τον ήλιο να λάμπει γλυκά
η ζωή κεφάτη το ντέφι χτυπά, μου τραγουδά,
οι μοίρες που με μοίραναν δες χαμογελούν,
κι αντί να με σέρνουν ω!ω με ακολουθούν.

Στης ψυχής μου το θρόνο η ελπίδα, δες να!!
προχώρα μου γνέφει και γλυκά μου γελά,
και ξάφνου: Μα πώς; Πού βρήκα τόση χαρά;

το δισάκι μου αρπάζω κι απ’ την αρχή ξανά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου