Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

"Δειλινό σπαρμένο μάγια" Παρασκευή Κηπουρίδου.

Δειλινό σπαρμένο μάγια.

Ώρα δειλινού και πάλι, ώρα σπαρμένη μάγια.
ώρα που αδειάζω από κάθε σκέψη το νου,
ώρα που ένα θαύμα συντελείται εμπρός μου,
κι εγώ κάθομαι απλά στην άκρη του γιαλού.

Ο ήλιος μια φλεγόμενη, ολοπόρφυρη μπάλα,
στην καθημερινή περιπολία τέλος βάζει,
τυλιγμένος σ’ έναν ολοπόρφυρο μανδύα,
ολόλαμπρο, χρυσίζον μονοπάτι χαράζει.

Αργοβυθίζεται στον κόρφο της θάλασσας,
ψιθυρίζοντας ένα ελπιδοφόρο, «αύριο πάλι».
Το χρυσό μονοπάτι αργοσβήνει και χάνεται,
ευθύς σκοτεινιάζει το βελούδινο ακρογιάλι.

Γκρίζα πέπλα όλο χάρη η νύχτα απλώνει,
διψάτη για ίσκιους και μυστικά ανείπωτα,
τα φωτεινά καντηλέρια πώς αχνοφέγγουν
στη σκοτεινή, του ουρανού απεραντοσιά.

Στο απέραντο σύμπαν στρέφω το βλέμμα
μέσα του χάνομαι,την ύπαρξή μου ξεπερνώ.
Νιώθω σαν μια τόση δα, ασήμαντη κουκκίδα,
μια μικρή, απειροελάχιστη σταγόνα σε ωκεανό.

Το αεράκι επωφελείται απ’ το πυκνό σκοτάδι
τις φυλλωσιές χαϊδεύει απαλά, γλυκά, ερωτικά,
τι γλυκόλογα τους ψιθυρίζει με περίσσια χάρη ,
κι εκείνες σειούνται, ψιθυρίζουν μύρια μυστικά;

Σαν μεθυσμένη νιώθω εκεί, σε μια μικρή γωνιά
σαν μαγεμένη ψιθυρίζω δυο τραγούδια ερωτικά,
τόσο γαλήνια και ζαλισμένη γι’ άλλη μια φορά
με τη μαγεία που γεννά, μόνο της φύσης η αγκαλιά.

Τότε ντύνω την ψυχή μου με ηρεμία κι ομορφιά,
καρφιτσώνω μύρια αστέρια, στολίδι στα μαλλιά,
ραίνω κόκκους ασημόσκονης στη ρούγα την παλιά,

κύματα ζωντάνιας διαρρέουν πάλι την καρδιά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου