Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

"Και τι δε θα ‘δινε" Παρασκευή Κηπουρίδου.


Και τι δε θα ‘δινε.

Ζει βυθισμένο σε ατέρμονη σιωπή
μα εκείνη είναι εκεί….και του μιλεί.
Κουράζεται, αγωνίζεται πονάει πολύ
το νοιάζεται, αγχώνεται, ανησυχεί.

Ζει μέσα σ’ ένα όστρακο κλειστό
και δείχνει τόσο, τόσο, μοναχό.
Και τι δε θα έδινε η μάνα αυτή
το όστρακο να σπάσει για να βγει.

Ζει και υπάρχει για να τ’ αγαπάει
μ’ αγάπη δεν εισπράττει και πονάει.
Πόσο θα ήθελε κι η μάνα αυτή,
«μανούλα σ’ αγαπάω να της πει.»

Φιγούρες δεμένες στο ίδιο γρανάζι.
Η μια ατέλειωτη αγάπη να εκφράζει
μα η άλλη στέκει ξένη.. τι μαράζι!!

Το κοιτάει βουβά κι αναστενάζει
κι ένα δάκρυ της κυλάει και στάζει.
Κάτι ψιθυρίζει και το αγκαλιάζει.

Τι δεν θα ‘δινε για μια ζεστή αγκαλιά
τι δε θα ‘δινε ν΄ ακούσει τη φωνή του,
δυο ματάκια με λατρεία να την δουν,
δυο χειλάκια σ’ αγαπώ να της φωνάξουν,
δυο χεράκια στο λαιμό να τυλιχτούν

μια φωνή «μαμά είμαι εδώ για σένα.»


Αφιερωμένο σε όλες τις μάνες του κόσμου που δίνουν ηρωική μάχη με τον αυτισμό. Το να αναγνωρίζω τον αγώνα τους είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου