Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Ωραίος ως Άνθρωπος, Μαρίνα Χατζηκυριάκου


Τον πατέρα μου τον έλεγαν Λάζαρο και πάντα η εβδομάδα των παθών ξεκινούσε στο σπίτι με γιορτή. Και μου άρεσε πολύ που είχε το όνομα κάποιου που λεγαν οτι αναστήθηκε. Μέσα μου λειτουργούσε σαν μια υπόσχεση πως ακόμη κι αν πεθάνει, είναι προικισμένος εξ ονόματος με την ιδιότητα αυτή.

Όταν πέθανε, μικρή ακόμη, το είχα στο νου μου μα εις μάτην.
Έτσι καταρρίφθηκε μέσα μου η ανάσταση.
και αντικαταστάθηκε με την γνώση πως
η ανάσταση είναι χρήσιμη όσο είσαι εν ζωή
να ξανασταθείς στα πόδια σου όταν έχεις πέσει
να εμφανιστείς στα μάτια όσων σ έχουν νικήσει
δυνατότερος κι απ την ήττα
να βουτήξεις μες την ανυπαρξία χωρίς να φοβάσαι μην κι αφανιστείς
να μην φοβάσαι να ηττηθείς
μα πιο πολύ απ όλα
να εμπιστεύεσαι τη ζωή και τους ανθρώπους
πως κάποιος θα βρεθεί την πέτρα να τραβήξει
όταν σ έχει πλακώσει και δεν μπορείς να κουνηθείς
και Ξανα Στέκεσαι και πάλι στα δυο πόδια Ωραίος ως Άνθρωπος
Καλάντα Λαζάρου
"- Πού ’σαι Λάζαρε, που είναι η φωνή σου
που σε γύρευε η μάνα κι η αδερφή σου.
- Ήμουνα στη γη, στη γη βαθιά χωμένος
κι από τους εχθρούς, εχθρούς βαλαντωμένος.
Bάγια, βάγια των Bαγιών
τρώνε ψάρια, τον κολιόν
και την άλλη Kυριακή

ψήνουν το παχύ τ’ αρνί.

1 σχόλιο: