Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

"Με τα μάτια που βλέπω", Τάσος Ορφανίδης


Δεν μπόρεσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου
Δεν μπορώ ν’αποσύρω το βλέμμα μου, θα ναι μια υποχώρηση.
δεν ακολουθεί τα χρώματα, δεν αρέσκεται στην ομορφιά 
έχω την αίσθηση της ακοής,έτσι σε αφουγκράστηκα.
Με παρέσυρε το βήμα σου, 
αυτή με έφερε μπροστά σου,
αλλά θα μπορέσω να σε δω;
Αν αφήνες τα δάχτυλα μου ν’αγγίξουν το πρόσωπο σου
Έτσι, θα μπορέσω να σε δω.

Τις προάλλες ένα πουλάκι μπερδεύτηκε στα φύλλα,
εκεί που έσερνα τα βήματα μου.
Το πρόλαβα, από τα νύχια της γάτας που παραφύλαγε,
άκουσα το σύρσιμο της, ενώ αυτό καλούσε την μάνα.
Μ ’αφησε να το πιάσω, στην αρχή ένιωσα το ράμφος του
να επικοινωνεί με το δάχτυλο μου ,έτσι το είδα.
κι όταν μ’ εμπιστεύτηκε, η τσέπη μου έγινε η φωλιά του προσωρινά
μέχρι να το βάλω στην δική του  φωλιά .
Τα κατάφερα, σκαρφάλωσα στο δένδρο, οι φωνές τους με οδηγούσαν
Έγιναν τα μάτια μου και τα χέρια μου ο σκοπός μου
Έτσι, η φωλιά τους είναι η δική μου φωλιά,
την άγγιξα με τα χέρια μου κι αυτά τρώγανε  απ’ τα δάχτυλα μου,
μ' εμπιστεύθηκαν.

Άσε με να αγγίξω το πρόσωπο σου, για να μπορέσω να σε δω.
Το ξέρω μπορεί να σε τρομάζω, αλλά ήθελα να σου πω ότι,

τα πουλάκια δεν τρόμαξαν.

επηρεασμένος από το Ιρανικό αριστούργημα! Το χρώμα του Παραδείσου!! του Ματζίντ Ματζίντι
.






2 σχόλια: