Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

"Νοσταλγία είναι…" ,Παρασκευή Κηπουρίδου.

έργο της Παρασκευή Κηπουρίδου
Νοσταλγία είναι….

Τα καλά, τα δύσκολα, όλα όσα πέρασαν στη σφαίρα του χθες και παραμένουν στο νου, σαν λουλούδια αποξηραμένα σε παλιό βιβλίο, που τα βγάζεις τα κοιτάς, τα μυρίζεις και με προσοχή τα ξαναβάζεις στη θέση τους, προσέχοντας να μην τα καταστρέψεις.

Άραγε η λέξη νοσταγία, φίλε, τι σημαίνει;
Να πετάς σε λευκό σύννεφο ευτυχισμένη;
Να ρεμβάζεις ώρες σ’ ένα ακροθαλάσσι;
Να ποθείς με πάθος όσα έχουν περάσει;
Το βλέμμα στο λευκό ταβάνι να καρφώνεις;
Από αφόρητη συγκίνηση να βουρκώνεις;
Κουβέντα με όσα έχουν φύγει να σκαρώνεις;
Όταν το σήμερα και το τότε γεφυρώνεις;

Άραγε η λέξη νοσταλγία, φίλε, τι σημαίνει;
Ρεσάλτα που ο νους στα περασμένα κάνει;
Μήπως η θλίψη που αδιάκοπα σε ζώνει;;
Ο καθρέφτης που κοιτάς και σε αγχώνει;
Μήπως ο ήχος της βροχής, κι η ευωδιά ;
Μήπως η αγάπη γονιών που’ φυγαν πια;
Μήπως που στοχάζεσαι τη χαμένη νιότη;
Μήπως το βάρος των χρόνων στην πλάτη;

Άραγε η λέξη νοσταλγία, φίλε, τι σημαίνει;
Μήπως είν’οι γλάροι που ζωηρά πετούσαν
ενώ στην άμμο τα κάστρα σου μαδούσαν;
Μήπως οι έρωτες που σκόρπισε ο χρόνος;
Μήπως η ζωή που ποθούσες μα δεν έζησες;
Μήπως τα ταξίδια που απλά ονειρεύτηκες;
Μήπως οι φίλοι σου, που μίσεψαν στα ξένα;
Μήπως το χάραμα σε χρόνια ευτυχισμένα;

Άραγε η λέξη νοσταλγία, φίλε, τι σημαίνει;
Μήπως το δείλι πνιγμένο σε μύρια χρώματα;
Ο φλοίσβος που απαλά την άμμο αγγίζει;
Η βαρκούλα που ταξίδευε τα όνειρά σου;
Ο ψίθυρος του ανέμου σε δέντρου κλαδιά ,
που θρόιζε, ενώ έντυνες κούκλες στη σκιά;
Μήπως ο ήχος της κιθάρας στη μικρή αυλή,
που το φεγγάρι φώτιζε καντάδα ερωτική;

Άραγε η λέξη νοσταλγία, φίλε, τι σημαίνει;
Γνωστές ευωδιές σαν γύριζες απ’ το σχολείο;
Εκείνες οι χειμωνιάτικες νύχτες με τη γιαγιά
μήπως, να λέει παραμύθια δίπλα στη φωτιά ;
Η μοναξιά που νιώθεις όταν με άλλους είσαι;
Μήπως η ανάμνηση όλων, όσοι στα ξένα ζουν
και σπάνια καταφέρνουν να’ρθουν να σε δουν;

Άραγε η λέξη νοσταλγία, φίλε, τι σημαίνει;
Η μοναξιά που νιώθεις όταν είσαι μ’ άλλους ;
Η μαγεία της μνήμης που σκαρώνει παιχνίδια,
και στη σκέψη σου φέρνει εικόνες παλιές,
εικόνες ποτισμένες με ήχους, φωνές, ευωδιές,
γέλια, χαρές, κι αξέχαστες γλυκιές ηχολαλιές;
Ή όλα όσα ζήσαμε και αγαπήσαμε πολύ λες

στην πορεία της ζωής; ναι! η ζωή στο χθες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου