Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

"εργάτης στο ορυχείο",Τάσος Ορφανίδης


φωτογραφία Γρηγόρης Δάλλης
"εργάτης στο ορυχείο"

έψαξα γύρω μου, χώθηκα σε λαγούμια, 
λασπώθηκα, γεύτηκα την τέφρα του ορυχείου, 
πήρα άλλο χρώμα
κι όταν μου είπαν ότι
δεν ήταν  από ηλιοθεραπεία,
πρόσεξα 
το  δηλητήριο που άφησε το επισκεπτήριο του.
  
γίναμε γνώριμοι με τον γιατρό μου , 
όταν θα γίνουμε φίλοι θ’ ανησυχήσω, 
η μάνα στο σπίτι κι οι φίλοι στην δουλειά ρωτάνε,
"πήρες τα φάρμακα σου;" 
Κι εγώ αποκρίνομαι , 
"την επόμενη φορά που θ'ανατείλει ο ήλιος ".


Έφθασε στο τέλος του το πόνημα μου, που έγραφα για ένα ολόκληρο μήνα, σε ατέλειωτες ονειρικές ώρες.  Ήρωες μου, μια εξαμελή οικογένεια της περιοχής Πτολεμαΐδας.
Κεντρικό μου θέμα η  καθημερινότητα της, σε συνθήκες επιβαρυμένου περιβάλλοντος  από την μόλυνση της ατμόσφαιρας , λόγω της τέφρας του ορυχείου της ΔΕΗ και λαβωμένη από τις ασθένειες ως συνέπεια του .Αλλά και η ανεργία ,που μαστίζει τον τόπο εξαιτίας της κρίσης.και οι σχέσεις των νέων με τις  ανησυχίες τους,έρχονται να συμπληρώσουν το πλάνο της καθημερινότητας της.
τίτλος του 
"αν γνώριζα παιδί μου", Τάσος Ορφανίδης

το βρίσκετε πατώντας στον παραπάνω τίτλο και μεταφέρεστε  στο blog μου " Σκέψεις" ,
μεγάλη μου επιθυμία είναι, να το μοιραστώ μαζί σας. 
(προσπεράστε σας παρακαλώ μικρά λάθη η παραλείψεις αν και όπου υπάρχουν,μέχρι να ολοκληρωθεί η επιμέλεια του)
Ευχαριστώ  για τις φωτογραφίες τους,ιδιαίτερα τον Γρηγόρη Δάλλη για το πλούσιο και αξιόλογο φωτογραφικό του υλικό από το ορυχείο της ΔΕΗ,επίσης τον Γιάννη Πρώιο  για τις φωτογραφίες του από την λίμνη Βεγορίτιδα,τον Γρηγόρη Θαμπουλίδη για την εξαιρετική φωτογραφία του στο ορυχείο , τους φωτογράφους των σαιτ από τα οποία άντλησα  φωτογραφίες τους και μνημονεύονται στο κείμενο μου. και την Παρασκευή Κηπουρίδου για την φωτογραφία της και για την συναίνεση της να αναφερθώ στο εξαιρετικό της κείμενο που έγραψε για το παλιό χωριό της Χαραυγής  και τον Θάνο Χαρίση για την υπέροχη φωτογραφία του.
Ευχαριστώ ιδιαίτερα,όλους τους  ανώνυμους εργαζόμενους παλιούς και νυν, της ΔΕΗ, για τις πληροφορίες περί των συνθηκών εργασίας που επικρατούν μέχρι σήμερα στο  ορυχείο, προκειμένου  να αποκτήσω την ορθότερη  άποψη  για την σωστή μεταφορά και  απόδοση στο κείμενο μου.
Το πόνημα μου το αφιερώνω σε όλους τους εργαζόμενους στα ορυχεία της ΔΕΗ και στην μνήμη όσων έφυγαν άδικα χτυπημένοι από την επάρατη νόσο τον καρκίνο και από ατυχήματα που συνέβησαν μέσα στο ορυχείο αλλά και σε άλλα σημεία εκτός ορυχείου ,κατά την διάρκεια της εργασίας τους. Στην μνήμη του πεθερού μου, που πόνεσε για τον ξεριζωμό του χωριού του Πτελεώνα κι έφυγε λυπημένος.
Αν κάνετε τον κόπο να το διαβάσετε, ίσως καταφέρω να σας μεταφέρω στις δύσκολες συνθήκες ζωής σε αυτή την περιοχή , κατοίκων και εργαζομένων,για να έχουμε εμείς την πολυτέλεια ν'απολαμβάνουμε την παροχή ρεύματος στο σπίτι μας, στην δουλειά μας, στην καθημερινότητα μας.  

1 σχόλιο:

  1. Το διαβάσαμε Τάσο και σ' ευχαριστούμε!!
    Τώρα γνωρίζουμε κι εμείς!
    Αγαπήσαμε τους ήρωές σου!!
    Συγχαρητήρια για τον όλον έργο!!!
    Στο έχω ξαναπεί! Είσαι γεννημένος γραφιάς!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή