Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

απλές σκέψεις, της Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

Πάντα τον έβρισκε να ακούει τραγούδια...... Όλα όσα άκουγε ήταν ξεχωριστά...... μαγικά. Όταν την έβλεπε δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω της...... 
Την κρατούσε αγκαλιά........ καθιστή στα πόδια του και της μάθαινε στίχους. Τον αγαπούσε..... τον θαύμαζε. 
Τότε όλα του τα τραγούδια ήταν γραμμένα για εκείνη. Κι'έτσι ως μούσα του ένιωθε σημαντική και μοναδική όπως τα τραγούδια που της έγραφε.
 Ήθελε να χαθεί μέσα στους ήχους του...... να εγκλωβιστεί σε ένα τραγούδι και να στροβιλίζεται μέσα του για πάντα. 
Ήθελε να παγώσει το χρόνο στη συγκίνηση..... να το κάνει δικό της..... να το νιώσει με όλες τις αισθήσεις της..... όσφρηση..... αφή..... γεύση.......μυρωδιά. 
Τι ωραία μυρωδιά και γεύση που θα είχε..... 
Ήταν όμως καταδικασμένη να μπορεί μόνο να το ακούσει.... και ο ήχος είναι τόσο φευγαλέος. Και τότε χόρευε ελεύθερη από όλα...... χόρευε για εκείνον μα μόνο για εκείνον. Κι'έτσι αθώα που φαινόταν...... ήθελε τόσο να τη κάνει δική του τότε. 
Δεν γινόταν..... Κάποτε ξεχάστηκε κι'εκείνος και νόμιζε πως ήταν δικιά του....... σταμάτησε να της γράφει τραγούδια...... σταμάτησε κι'εκείνη να χορεύει. 
Μια μέρα ξύπνησε και δεν την βρήκε πια εκεί....... δεν την ξαναείδε πια. 
Τρελάθηκε...... νόμιζε πως την είχε φανταστεί. 
Κάθε βράδυ όμως όταν έπαιζε τα τραγούδια της έβλεπε μια σκιά να χορεύει μέσα από τον καθρέφτη....



1 σχόλιο: