Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

"Η αναζήτηση των γλάρων", Νίκος Παπούλας




…………Η αναζήτηση των γλάρων……………

Μια φορά και έναν καιρό, μακριά από την ξηρά, υπήρχε ένα πανέμορφο νησί. Όμορφο, παραδεισένιο, που όμοιο του δεν ήταν πουθενά στον κόσμο όλο ! Εκεί ζούσαν άνθρωποι ευτυχισμένοι,
χαρούμενοι, χωρίς βάσανα, χωρίς φτώχεια, πάνω σε ένα νησί ευλογημένο από τον Θεό τον ίδιο !
Οι κάτοικοι ήταν απλοί, ήταν ικανοποιημένοι με τα λίγα. Κάθε μέρα ξυπνούσαν, δούλευαν τη γη, με χαρά και τραγούδι. Και πάντα ευχαριστούσαν το Θεό για αυτά που τους είχε χαρίσει. Στο κέντρο του νησιού υπήρχε ένα ποτάμι που έτρεχε από το βουνό και πότιζε το χώμα να βγάλει καρπούς άφθονους. Υπήρχαν παντού λουλούδια χρωματιστά που έσταζαν ποτό γλυκό, νέκταρ το έλεγαν.
Το έπιναν και τους γλύκανε την ψυχή, τους έδινε δύναμη να εργάζονται, ακούραστα. Το νησί τους το έλεγαν Νεκταρία .
Η κόρη του Βασιλιά του νησιού, ήταν η αγαπημένη τους Πριγκίπισσα. Καλοσυνάτη και πεντάμορφη με μακριά χρυσά μαλλιά που έλαμπαν σαν τον Ήλιο.
Κάθε πρωί η πριγκίπισσά της Νεκταρίας κατέβαινε στη θάλασσα.
Κολυμπούσε ανάμεσα στα κοράλλια, τα βράχια και μιλούσε με τους φίλους της τα δελφίνια. Κανένας κάτοικος του νησιού αυτού, ούτε και η πριγκίπισσα δεν έπρεπε να συναντήσει ή να μιλήσει με ανθρώπους από άλλα μέρη, για να μην μολυνθεί από την κακία και την πονηριά τους. Εξάλλου το νησί δεν φαινόταν σε κανένα χάρτη πάνω στη γή και δεν μπορούσε να το βρεί κανένας από τους άλλους ανθρώπους.
Μια μέρα ένας ψαράς, Παλικάρι όμορφο, με κορμί γεροδεμένο ψημένο από τον ήλιο, βγήκε να μαζώξει τα δίχτυα του…………….
Ο ουρανός απρόσμενα άρχισε να μαυρίζει. Κεραυνοί και βουητό του ανέμου άρχισε να ταράζει τα νερά. Βροχή δυνατή, κύματα ψηλά ανέτρεψαν τη βάρκα του… Το Παλικάρι χαροπάλευε με τα κύματα…
Κάποια στιγμή πήγε να τον καταπιεί η αγριεμένη θάλασσα…ένα δελφίνι τον πήρε στη ράχη του και τον έβγαλε στην παραλία του ευλογημένου νησιού. Έπεσε και αποκοιμήθηκε στην παραλία για ώρες πολλές…
Η όμορφη Πριγκίπισσα βγήκε για τον απογευματινό της περίπατο
και είδε εκεί χάμω στην αμμουδιά το παλικάρι να κοιμάται κουρασμένο και τραυματισμένο. Τον πήρε και περιποιήθηκε τις πληγές του…τον περίθαλψε. Σαν συνήλθε μια δυνατή αγάπη γεννήθηκε ανάμεσά τους.
-Δεν πρέπει να μάθουν για την αγάπη μας, εμείς οι κάτοικοι αυτού
του νησιού δεν μπορούμε να συγχρωτισθούμε με τους υπόλοιπους
ανθρώπους…πρέπει να φύγεις από εδώ για πάντα…όμως γράψε μου σε ένα γράμμα που μένεις…και κάποια στιγμή θα έλθω εγώ να σε βρω…θα περιμένω το γράμμα μαζί με την καρδιά σου !
-Θα σου το στείλω Πριγκίπισσά μου…με τους φίλους μου τους γλάρους !
Το Παλικάρι έφυγε…και σαν γύρισε στο σπίτι του, ετοίμασε το
γράμμα και μέσα έβαλε μια χρυσαφένια καρδιά !
Το έδωσε στον φίλο του τον γλάρο…με την παράκληση να το
πάει εκεί. Ο γλάρος ξεκίνησε για το ταξίδι πάνω στη θάλασσα
να φθάσει γρήγορα στο νησί της Νεκταρίας !
Όμως βροντή κακή τον χτύπησε μέσα στην καταιγίδα…ο γλάρος
έπεσε στη θάλασσα…και έσβησε μέσα στα νερά…μαζί του χάθηκε και το γράμμα…
Το Παλικάρι και η Πριγίπισσα δεν το έμαθαν ποτέ !
Από τότε οι γλάροι όλοι κατεβαίνουν στο νερό και ψάχνουν
για αυτό το χαμένο γράμμα…να το πάνε στην Πριγκίπισσα…
Χρόνια τώρα ακούραστα το αναζητούν σε όλα τα πλάτη και
μήκη των θαλασσών της γης !

......................................Ν. Παπούλας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου