Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Σαν κυκλάμινο η ζωή μας,Παρασκευή Κηπουρίδου

Σαν κυκλάμινο η ζωή μας


Ένα μωβ κυκλάμινο σε βράχου σχισμή,
να ζήσει αγωνίζεται, κι ας φυτοζωεί.
Σαν κυκλάμινο η ζωή μας αγωνίζεται,
σ’ αντίξοες συνθήκες ν’ ανταποκριθεί.
Ανατέλλει ο ήλιος, χαμόγελα σκορπά,
μα η χαρά φυλακισμένη, ο κόσμος σιωπά.
Άνοιξη πια, μέλισσες, πεταλούδες πετούν,
η πλάση ζωντάνεψε τ’ αηδόνια λαλούν,
μα η ελπίδα δραπέτευσε,την αναζητούν.
Μουντό της ψυχής το τοπίο, κλειστό,
να το διαπεράσει φως δεν είναι εφικτό.
Γλάροι, με το κύμα, μάχη έχουν στήσει,
κι εξασφαλίζουν πλούσια σοδειά,
μα στους κάδους του δρόμου, κάποια παιδιά
αναζητούν, έστω μια μικρή μπουκιά.
Παιδιά είναι ενός κατώτερου Θεού,
γιατί της ζωής οι ισχυροί, έτσι ορίζουν.
Το απαλό αγέρι, ψιθύρους, γκρίνιες σαρώνει,
τα σκορπάει γύρω, τραγουδάκι σκαρώνει
σε τέμπο μελαγχολικό, τη σιωπή πληγώνει.
Πώς να γεμίσει χαρά η ψυχή,
πώς να χωρέσει, σε χαραμάδα, η ελπίδα;
Πώς να νιώσεις αισιόδοξος πια,
πώς ν’ αποβάλλεις την μαυρίλα,
που καθημερινή σου έγινε ρουτίνα;
Ζωή, χάντρα στο κομπολόι επίδοξων σωτήρων,
ζάρι σε χέρια άπονα, που ξένο χρήμα παίζουν,
κι άνομα αποφάσεις παίρνουν.
Πώς να νιώσεις λεύτερος, όταν για σένα,
χωρίς εσένα, άλλοι αποφασίζουν;
Πώς να δεχτείς πως για τ’ αργύρια,
μια χώρα κατεδαφίζουν;
Πώς να δεχτείς πως τη ζωή σου, κατακερματίζουν;
τόση σπατάλη αδικίας, πώς η πλάτη σου ν’ αντέξει;
Τα όνειρά σου απ’ τη λάσπη ποιος θα τα μαζέψει;
Αχ!!! αχ!!!! σε κόψη ξυραφιού η λογική δεμένη,
κι «ο τράχηλος του έλληνα ζυγό δεν υπομένει».

ΠΚ

2 σχόλια: