Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

"μάνα με τις φτερούγες απλωμένες", Τάσος Ορφανίδης



Κάθε στίχος, κάθε στάλα, κάθε δάκρυ, κάθε πόνος, κάθε πίκρα, μια  λέξη "μάνα". 
Αυτή που αγάπησε, ερωτεύτηκε, γέννησε, πόνεσε κι όταν γέλασε πάλι ένα δάκρυ κύλησε, να της θυμίζει τα χρόνια που πέρασε. 
Κι όταν το αεράκι φύσηξε, πήρε την ανάσα της την έκαμε αναστεναγμό, για να γύρει στις πλάτες της, να γίνει φυλαχτό.
Κι οι ώμοι να βαραίνουν μετρώντας τις ρυτίδες στο πρόσωπο, που γίνανε άθροισμα στις μέρες που γέρασε και τα νιάτα ξέχασε.
Κι η ζωή της ανθός που μαράθηκε, ανθός που κάρπισε, ανθός που την γύρη του η μέλισσα επισκέφθηκε και την λάτρεψε .
Κι όταν γέννησε λάφρυνε, το γέλιο της πήρε την λαχτάρα  και την ταξίδεψε πάνω στους ουρανούς, παρέα με τα άστρα και το φεγγάρι κι ο ήλιος αστραφτερός τις φτερούγες της να γιάνει. 
"Μάνα" που η αγκαλιά  της είναι πάντα βολική μα θησαυρός!


2 σχόλια: