Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Οδηγώ, Πρόδρομος Προκόπης

Isaac Levitan, The Vladimirka, 1892

Οδηγώ
σε μια ευθεία παράξενη.
Ο δρόμος
δεν είναι καν δρόμος.
Μοιάζει με σύννεφο βιαστικό.
Που έμαθε να μη περιμένει.

Διασχίζω ό,τι είμαι.
Με κόβω στα δυο με φιλοστοργία.
Σχεδόν χωρίς ταχύτητα.
Μη τυχόν και τραυματίσω
όσα μέσα μου επιζούν.
Συνοδηπόροι
άνθρωποι και σκιές.
Κάποιοι φάνηκαν λίγοι
κι άλλοι τόσο ουσιαστικοί.
Μα δεν μετράω πια.
Ούτε βάζω νούμερα.
Μεγάλωσα κι έμαθα
πως δεν αθροίζεται
μήτε αφαιρείται το αίσθημα.
Δεν στριμώχνεται
σε χάρτινες φιλίες
σε γυαλιστερά κουτιά.
Διατηρώ σταθερές τώρα που γύρω
όλα άλλαξαν.

Όσα αγαπώ θα τα κρατώ σφιχτά.
Δεν θα τ' αφήσω να τα πάρουν οι καιροί
και οι ουσίες.


Οδηγώ...

http://koitazwmprosta.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου