Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

"αν η μέρα κλαίει η γελάει ", γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού

Βαρέθηκα να κάθομαι στο σπίτι, σήμερα δεν είχα διάθεση ούτε να διαβάσω η να γράψω κάτι. Ίσως επειδή η μέρα χαρακτηρίζεται από αναμονή και ένταση .Τα κανάλια παίζουν τον αμφίδρομο ρόλο τους, μεταφέροντας τις ειδήσεις που αφορούν την χώρα τις κρίσιμες αυτές ώρες. ΄Αλλοι μιλούν για ρήξη η για συμφωνία, οι συγκεντρώσεις εναλλάσσονται με αφανείς διοργανωτές τα κόμματα, ο κόσμος  βρίσκεται στην αβεβαιότητα για τις εξελίξεις ανησυχώντας για το μικρό κομπόδεμα του. Τα μεγάλα κεφάλια και τα πλούσια κεφάλαια γνωρίζουν τι  να κάνουν. Ο καθένας έπαιξε τον δικό του ρόλο στην διαμόρφωση του κλίματος. Τι θα μπορούσε να κάνει ο απλός πολίτης, που ακούει μόνο νουθεσίες και ειδικούς να του ταράσσουν την ηρεμία του; Αναζητά απαντήσεις, αλλά  ο πανικός γίνεται  κυρίαρχος του παιχνιδιού .

Συνήθως η συσκευή της τηλεόρασης στο σπίτι, βαριέται αδρανής να μαζεύει σκόνη. Έχω συνωμοτήσει σε βάρος της, αλλά εξασφάλισα την γαλήνη μου. Σήμερα επιχείρησα να επανέλθω, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να καθαρίσω την σκόνη από πάνω της. Κάτι σαν εμμονή η άρνηση με τραβούσε πίσω. Πράγματι αν ήθελα να περισώσω την ηρεμία μου, θα έπρεπε να μη την ανοίξω .Αυτό έκανα .Φόρεσα το μπουφάν μου, ο καιρός δεν αστειεύεται, η υγρασία πιρούνιαζε τα κόκαλα. Παρέα με τα σκυλιά μου που κάνανε παιχνίδι με την ανησυχίες μου, διάλεξα ένα σοκάκι για να περπατήσω ψάχνοντας τις διεξόδους  μου.

 Οι εικόνες γύρω μου ήταν όμορφες, αυλές στολισμένες με λουλούδια και μπαξέδες , οι τοίχοι φορτωμένοι με τ’ αναρριχώμενα, οι γάτες στα κράσπεδα η στις αυλόπορτες σκαρφαλωμένες από φόβο εξαιτίας των σκυλιών. Άλλοτε συναντούσα στα πεζούλια τις κυράδες της γειτονιάς να έχουν βγάλει τα σκαμνιά,  με το πλεκτό τους στο χέρι να κρατάει την παρέα στην συζήτηση .Ο καιρός όμως βροχερός  οι μαζώξεις γίνονται μέσα στο σπίτι. Ο ελληνικός καφές έχει την τιμητική του, οι προσκλήσεις τον έχουν σαν κίνητρο για να βρεθούν στης μιας  η της άλλης γειτόνισσας, να βγάλουν τ’ άπλυτα στην φόρα και ας είναι από ενδιαφέρον.

Τα ‘μαθες με ρωτά ο ένας, άκουσες κάτι ρωτά ο άλλος, τι νομίζεις ακούω παραπέρα κι εγώ προσθέτω με ηρεμία, «θα δείξει η αυριανή μέρα αν  χαμογελά η  κλαίει, αν ο ήλιος θα φανεί με κέφι ή θα στήσει η βροχή καρτέρι.»

Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία Θάνος Χαρίσης



2 σχόλια:

  1. πολύ ωραία τα έγραψες Τάσο !! και μήπως έτσι δεν είναι ; ή κάπως έτσι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η μέρα μια κλαίει, μια γελάει!!
    Ένα καφεδάκι, μια όμορφη εικόνα μπορούν να στείλουν στο περιθώριο
    τα όποια άσχημα, έστω και παροδικά!!!
    Πολύ ωραίος και παραστατικός , όπως πάντα, Τάσο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή