Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

"γιατί να λέγομαι άνθρωπος;" γράφει ο Αναστάσιος Ορφανίδης

φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Γιατί τελικά νιώθω ντροπή, ενώ δεν θα ‘πρεπε;

Ήταν η πρώτη μου σκέψη, όταν επιχείρησα να ενημερωθώ για την εξέλιξη των θεμάτων, που αφορούν την χώρα μας. Τα δεδομένα δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπινες σχέσεις, η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού ,πρόσφυγες να κατακλύζουν τα παράλια της μεσογείου, η ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη , οι άστεγοι να αναζητούν την εστία τους σε απίθανους χώρους, τα αδέσποτα ζώα να κατακλύζουν τους δρόμους σε χωριά η παραθαλάσσιες περιοχές, παρατημένα από ανθρώπους που τ’ αγόρασαν προηγουμένως.

Εικόνες πολλές, εικόνες με διαφορετικά μηνύματα. 

Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε κάθε μέρος της Ευρώπης να διαμορφώνουν ένα κλίμα διαφωνίας. Ανθρώπινες υπάρξεις σε εξαθλίωση από την μια και σκληροτράχηλοι άνθρωποι ν’ αποφασίζουν για την τύχη τους από την άλλη.

Συμφέροντα ,συμφέροντα που αφορούν κάποιους ανθρώπους πάλι.

Μα το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος ,η φυσιογνωμία του, η αντίληψη του. Ανθρώπινα χέρια και συμφέροντα καταστρέφουν το περιβάλλον, εμπορεύονται οπλικά συστήματα που στρέφονται εναντίον ανθρώπων, διαμορφώνουν συνειδήσεις σε βάρος άλλων. Εμπορεύονται την βασική πηγή ζωής το ίδιο το νερό απαγορεύοντας το δικαίωμα χρήσης σε άλλους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Εκμεταλλεύονται τους σπόρους βασικής διατροφής, εμποδίζοντας την καλλιέργεια και ανάπτυξη τους. Τέλος εμπορεύονται ζωές κάνοντας δουλεμπόριο και προωθούν γυναίκες στην πορνεία αγοράζοντας το δικαίωμα τους στην ζωή.


Αναρωτιέμαι γιατί να λέγομαι άνθρωπος, εφόσον δεν μπορώ να είμαι; 

Τάσος Ορφανίδης


φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

1 σχόλιο:

  1. όσο κι αν το παιδέψεις μέσα σου φίλε Τάσο, απάντηση δεν θα πάρεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή