Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Απλές σκέψεις της Κωνσταντίνας Λουκέρης Λιβιεράτου

Με την προσμονή μιας 'ακόμη 'Ανατολής


Θυμάμαι αυτό που γράφει ο Κούντερα για τη φύση της ανθρώπινης καλοσύνης ''η πραγματική καλοσύνη στον άνθρωπο μπορεί να εμφανιστεί ελεύθερα και καθαρά μόνο σε σχέση με αυτούς που δεν έχουν δύναμη''. Ένας τρόπος για να μάθουμε πολλά για κάποιον άνθρωπο........είναι να παρατηρούμε πως φέρεται σε όσους βρίσκονται σε αδυναμία. Και συνεχίζει ο Κούντερα ''εκεί ακριβώς έγκειται και η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου''. Στην μακρά ιστορία του ο άνθρωπος κατασκεύαζε την αδυναμία για να κυριαρχήσει και να εξουσιάσει τους άλλους....γιατί μόνο όταν κάνεις κάποιον αδύναμο μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις. Μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από κακοποιημένα ζώα..... κακοποιημένα παιδιά....... κακοποιημένους υπερήλικες......... κακοποιημένους φυλακισμένους....... κακοποιημένες γυναίκες......... κακοποιημένους σε διάφορα άσυλα. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την κακία. Είναι εύκολο να επινοεί κάποιος δικαιολογίες και ιδεολογίες για να μασκαρέψει την κακία του..Δεν κλείνω τα μάτια στην κακία των ανθρώπων. Η καλοσύνη όμως με ενδιαφέρει.
Η καλοσύνη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας..... αποτέλεσμα της ευφυούς σκέψης και παθημάτων.
Κι.... αλήθεια..... οι νόμοι ή οι κανόνες που έχουν σχεδιάσει οι άνθρωποι έχουν περισσότερο σαν στόχο την απονομή δικαιοσύνης παρά την καλοσύνη και η διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά είναι τεράστια...... αν όχι διότι το ένα τιμωρεί ενώ το άλλο όχι....... τότε σίγουρα γιατί παρόλο που η δικαιοσύνη λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχει καλοσύνη........ παραμένει αλήθεια ότι η απονομή δικαιοσύνης είναι κατά κανόνα καθυστερημένη....... αφού έρχεται μετά την διάπραξη του κακού...... όταν είναι αργά ήδη για κάποιον και σχεδόν καθόλου δεν βοηθά τον οποιονδήποτε..... κατόπιν εορτής.
Καλοσύνη......την θεωρώ πολύ σημαντική για τον επιπλέον λόγο ότι κανείς δεν συζητά γι' αυτή..... βρίσκεται εντελώς έξω από τον δημόσιο λόγο. Είναι μια τελείως ''καμένη'' έννοια....... ένα συναίσθημα που κανείς πια δεν αξιολογεί...... λες και πέθανε μαζί με τον χριστιανισμό που την ύμνησε. Ποτέ όμως δεν έπαψε να με εντυπωσιάζει......
Και ενώ έρχονται μέτριοι άνθρωποι μέσα στην καθημερινότητα μας..... άλλα με την ευγένεια και την καλοσύνη.... αρχίζουν και ευωδιάζουν ένα άρωμα ανωτερότητας και ανάπαυσης στις ψυχές μας......... έρχονται ανώτεροι άνθρωποι........και με την αδιαφορία και την έλλειψη της έκφρασης της έμπρακτης τους αγάπης και ενδιαφέροντός προς τους άλλους και εμάς........ κάνουν το ανώτερο......να φαίνεται μέτριο και ασήμαντο
Είμαστε όλοι άνθρωποι ..... με τις ίδιες συναισθηματικές ανάγκες..... είμαστε μοναδικοί και ασύγκριτοι .....κανένας δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικός. Η ζωή μας προσφέρει πολλές ευκαιρίες να γίνουμε καλύτεροι ..... να γίνουμε αγαθοί να γίνουμε ταπεινοί. Γιατί η καλοσύνη έχει ομορφιά.... έχει αποδοχή ......έχει ταπεινότητα........ έχει μεγαλείο.
Ίσως είναι που δεν έχουμε καταλάβει εμείς οι άνθρωποί ότι.......το κ-άλλος της ψυχής μας

είναι ο άλλος άνθρωπος στην ζωή μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου