Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Πόσο θάθελα μια δόση λεβεντιάς ποντιακής, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

"ξετρύπωσα την άποψη,να ναυλώσω το γιατί, να πάρω απαντήσεις" Τ.Ο

Περίεργο είναι καμιά φορά να λειτουργούν τα πάντα γύρω σου όπως τα συνήθισες, τα πουλιά στα δένδρα και στις κουφάλες των κάστρων, οι γάτες στα κεραμίδια του γείτονα μετά από μια ολονύκτια κουστωδία ,τα σκυλιά αραχτά στα σοκάκια μπροστά στις αυλόπορτες, ο θόρυβος των αυτοκινήτων συνεχής, ατέλειωτος. 

Δεν άλλαξε κάτι μέσα στην καθημερινότητα κι όμως κάτι έχει αλλάξει, η ίδια η διάθεση. Οι τηλεοράσεις και τα νέα τρέχουν με ταχύτητες μπερδεμένες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μέσα στο ψέμα με ελάχιστη δόση αλήθειας. Δεν γίνεται επηρεάζεσαι. Χαλάει η διάθεση, υπάρχει ανησυχία, βλέπεις το βλέμμα του διπλανού σου που ήταν αποφασιστικό να ανοιγοκλείνει νευρικά με αμηχανία. Έχει πολλά ερωτηματικά, απορίες στις οποίες δεν πήρε απαντήσεις κι αυτό το συναίσθημα πολλαπλασιάζεται.

Κάθε Κυριακή παρακολουθώ με ενδιαφέρον την εξαιρετική εκπομπή το «Αλάτι της Γης» στην δημόσια τηλεόραση.Θεωρώ ότι δεν κάνει marketing ενώ αντίθετα προβάλλει την ελληνική παράδοση. Διανθίζει τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά του τόπου μας μέσα από την μουσική και τα τραγούδια κάθε περιοχής σε χρονικές διαδρομές.Αυτό είναι αξία, που φαντάζομαι ότι δεν είναι διαπραγματεύσιμη, ούτε πουλιέται η αγοράζεται. Σήμερα είναι αφιερωμένη στον ποντιακό πολιτισμό και τα τραγούδια τους.

Αυτή η λεβεντιά δεν σκιάζεται από τίποτε, κουβαλά την ιστορία της και βαράει την γροθιά με δύναμη στο τραπέζι , το βήμα πατάει γερά στο πάτωμα και ο σκοπός δίνει στην κίνηση μεγαλείο . Κι όμως ούτε αυτό φθάνει, για να πάρω λίγο από την δόση που μου χαρίζουν με την περηφάνια τους. Πόσες λαβωματιές έφαγαν στο διάβα του χρόνου, αλλά στέκουν και οι παραδόσεις αντέχουν, η κοινωνία τους σφιχτά δεμένη αντιστέκεται. Σκέψεις αισθήματα που στρέφουν την προσοχή μου, την  ελκύουν να την παρασύρουν στον ρυθμό τους.
Να φύγω από εκεί που κόλλησα,γιατί πως ν’ αντέξω, πώς να προσφέρω όταν λυγίσω; Αυτό λένε τα τραγούδια τους κι αυτό ασπάζομαι. 

Αυτή την στιγμή θάθελα  να πάρω μια δόση  από την λεβεντιά τους, να κλέψω τα αισθήματα τους για να τα ταιριάξω με τα δικά μου, φοβούμενος μη προδοθώ.

Τάσος Ορφανίδης 

φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

6 σχόλια:

  1. Δεν έχεις ανάγκη καμιά Ποντιακή λεβεντιά να ζηλέψεις ..
    Μια χαρά είσαι και έτσι .. τιμή και καμάρι στους γονείς σου !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είναι αυτό που λέμε μεταδοτικό, για να κάνουμε αντίσταση όλοι χρειαζόμαστε να πάρουμε ο ένας από τον άλλο ,ευχαριστώ για την ενθάρρυνση!

      Διαγραφή
  2. Μπράβο Τάσο έτσι είναι. Πατάνε γερά. Κρατάνε τις παραδόσεις, τις αξίες. Έτσι είναι σίγουροι. Δεν σκιάζονται από τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων και των συμφωνιών, γιατί οι εμπειρίες των γενιών που φύγανε (και που τις κουβαλάνε μέσα τους οι απόγονοι με τόσο σεβασμό) κατά πολύ ξεπερνάνε την όποια ενδεχομένως ζοφερή σημερινή εξέλιξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. οι παραδόσεις είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των γενεών , υπάρχουν κάποιοι που έχουν επιδείξει παραδειγματική αντοχή και σεβασμό σε ότι κληρονομήσανε, μεταξύ αυτών ξεχωρίζω τους πόντιους, ενώ ο χορός τους εκφράζει την δυναμική τους, το πείσμα τους και την αντοχή τους

      Διαγραφή
  3. Μπράβο Τάσο έτσι είναι. Πατάνε γερά. Κρατάνε τις παραδόσεις, τις αξίες. Έτσι είναι σίγουροι. Δεν σκιάζονται από τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων και των συμφωνιών, γιατί οι εμπειρίες των γενιών που φύγανε (και που τις κουβαλάνε μέσα τους οι απόγονοι με τόσο σεβασμό) κατά πολύ ξεπερνάνε την όποια ενδεχομένως ζοφερή σημερινή εξέλιξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ από την άλλη "ζηλεύω" τη δική σου λεβεντιά Τάσο!!!!
    Τη διαθέτεις και με το παραπάνω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή