Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

"η γη που πατάμε είναι ο τόπος που μας γέννησε", γράφει ο Τάσος Ορφανίδης




Αυτές τις μέρες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, αλλά και του διχασμού , ο καθένας μας έχει ανάγκη να γαληνέψει την ψυχή του. ¨Όταν οι φίλοι γίνονται εχθροί με ένα σύνθημα, τότε η φιλία δεν είχε καλές βάσεις . Όταν οι συγγενείς διασταυρώνουν τα βέλη τους, ίσως κάποιο να πετύχει στην καρδιά. 

Χρειάζεται ο καθένας μας να θυμάται ότι, πρώτα απ’ όλα είναι άνθρωπος με ευγενικά αισθήματα . Τα τραύματα του εμφυλίου δεν επουλώθηκαν ακόμη κι ας πέρασαν πάνω από 65 χρόνια. Μια σπίθα είναι αρκετή για να ανάψει το φιτίλι . Ας προσέξουμε , να ασκήσουμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα με σύνεση και νηφαλιότητα.Δεν χρειάζεται να δώσουμε την αφορμή στους μπουρλοτιέρηδες. 

Δεν συνηθίζω να πηγαίνω σε πανηγύρια , απέχω.Υπάρχει όμως ένα εναλλακτικό πανηγύρι που γιορτάζεται ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης στις 5 Ιουλίου . Την παραμονή μετά τον εσπερινό όπου συγκεντρώνεται μικρός αριθμός κατοίκων της γύρω περιοχής(ορεινή Χαλκιδική), ακολουθεί φαγητό που σερβίρεται σχεδόν δωρεάν, ενώ οι μουσικοί είναι φίλοι που παίζουν μέχρι το πρωί για την παρέα. Εντυπωσιάστηκα να βλέπω να έρχονται σταδιακά παρέες νέων  κουβαλώντας  τα όργανά τους , με το χαμόγελο τους, το κέφι τους, την νεανικότητα τους.

 Ένιωσα ότι έφυγα μέσα από ένα κλίμα που μ’ αρρώσταινε. Η τηλεόραση, οι δηλώσεις, η προπαγάνδα ,οι παρεμβάσεις τρίτων , οι παραινέσεις ειδικών στην κατεύθυνση της επιλογής τους, το διαδίκτυο ,οι συζητήσεις φίλων που έβγαζαν ένταση, φόβο και ανασφάλεια.


Το χαμόγελο των νέων ανθρώπων μου έδειξε ότι η ζωή συνεχίζεται , είναι εδώ στον τόπο μας, η γη που πατάμε είναι δική μας, αυτή μας γέννησε, σε αυτήν θα καταλήξουμε. 

Μήπως ξεφύγαμε εντελώς; Ας σκεφτούμε επιτέλους τον τόπο μας χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου