Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

"μ'εξαπάτησε ένα όνειρο" , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


Φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού

"Το φεγγάρι σήμερα είναι γιομάτο και ο ουρανός πλημμύρισε  μ’ αστέρια, το χαμόγελο θα  λείπει "

Ξεχαστήκαμε στα όνειρα, αφεθήκαμε στις εξελίξεις, η πορεία της ζωής μας διέψευσε κι εμείς επιμένουμε να είμαστε αθεράπευτα ρομαντικοί. ΟΙ κουβέντες στον καφενέ , περιφέρονται γύρω απ’ αυτό το συναίσθημα, ο καθένας με τον δικό του τρόπο με την δική του έννοια.

Τα βήματα γίνανε πάλι κουρασμένα να σέρνονται στο καλντερίμι, συνήθως να σκοντάφτουν ενώ  αφήνεται ένας βαθύς αναστεναγμός. Ένα χέρι σαν απλώθηκε να βοηθήσει, φάνηκε πως το ίδιο κουράστηκε απ’ τις ανατροπές.Του ‘φυγε η δύναμη, έχασε την στιβαρότητα του, χρειάζεται να γονατίσει για να προσφέρει βοήθεια.

Το τσουκάλι στην φωτιά έχει κάμει την δουλειά του, γύρω απ’ το τραπέζι μαζεύτηκε η οικογένεια. Το καρβέλι το ψωμί θα μοιράσει ο πατέρας, κόβοντας το με το χέρι σε ίσα κομμάτια, το κρεμμύδι και η ελιά απαραίτητα συνωδά  κι ας είναι λειψό το γεύμα.

Οι γέροντες αρκούνται στα λίγα, τα παιδιά χρειάζονται πολλά ,ενώ  εμείς έχουμε συμφιλιωθεί με την μιζέρια. Ακόμη δεν την γνωρίσαμε καλά οι περισσότεροι, μόνο όσοι την εισπράξανε, αλλά αργά η γρήγορα  θα φθάσει και στο κονάκι μας.  

Το όνειρο διάλεξε άλλον αποδέκτη, κουράστηκε κι αυτό στην προσμονή. Πως γίναμε οι νιοι γέροντες, πως βάραιναν οι ώμοι, η πλάτη κύρτωσε και το δάκρυ δεν λέει να στεγνώσει.Το βλέμμα της μάνας  δεν έχει άλλο να ονειρευτεί κι ο λόγος του πατέρα δεν έχει άλλα για να πει.

"Μου είναι δύσκολο να θωρακίσω τον έρωτα για τον τόπο μου, αγκαλιάζει λίμνες, βουνά, θάλασσες, χρώμα,φως, έναστρο ουρανό "  




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου