Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Γεια σου ρε φίλε, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος
Γεια σου ρε φίλε ,
πεθύμησα κάνα κρασί, να θυμηθούμε τα παλιά, τις όμορφες στιγμές κι ας ήταν πονεμένες αρκετές φορές. Δεν έλαμπε ο ήλιος κάθε φορά, υπήρχαν σύννεφα πολλά.

 Δεν είναι το γέλιο που μαράζωσε αλλά το χαμόγελο που ‘λειψε απ’ τα χείλη. Ας ήτανε ένα γιοφύρι να διαβώ να περάσω απέναντι . Δεν είναι από συνήθεια αλλά να, χρειάζομαι να γιομίζω . 

Κουράστηκα ν’ αφήνω ξέμπαρκα συναισθήματα να σέρνονται , κουράστηκα να πλανεύομαι από εφήμερα όνειρα , θέλω να πιαστώ και ν’ αφουγκραστώ κι αν είναι να πέσω τι έχω να  φοβηθώ .


Γεια σου ρε φίλε,
κι αν μου λείπεις είναι γιατί μοιράστηκα μαζί σου, ρούφηξα το ποτήρι σου μέχρι πάτο κι αν δεν έγειρα είναι γιατί με κρατούσες. Πόσες φορές στάθηκα όρθιος να κοιτάξω πέρα στα πέλαγα, να συναντήσω τα όνειρα μου . 

Τότε ήταν που γιόμιζε ο ουρανός πουλιά, χαρούμενες φωνές , τότε ήταν που άκουσα το κλάμα σου που ‘χασες το πολύτιμο σου . 

Γεφύρωσα τις αποστάσεις,έφερα το κάθισμα πιο κοντά στο τραπέζι, γιόμισα το ποτήρι πολλές φορές, αλλά πάντα μόνος. Το δικό σου κάθισμα ήταν αδειανό και το ποτήρι σου γιομάτο, ο μεζές στο πιάτο απείραχτος. 

Τότε έστρεφα το βλέμμα μου να κοιτάξω ξανά στο πέλαγος, μα ήταν ανταριασμένη η θάλασσα και ο ουρανός γιομάτος με σύννεφα χωρίς πουλιά, χωρίς λαλιά.

Γεια σου ρε φίλε, 
μη σκάς κάπου θα βρεθούμε ξανά!

Τάσος Ορφανίδης 


<Αφιερωμένο σε δυνατές φιλίες που σημαδεύτηκαν στον χρόνο >






1 σχόλιο:

  1. Πολύ όμορφο!!!!Στη ζωή κάποιοι φίλοι είναι πολύτιμοι και αναντικατάστατοι!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή