Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Η αυλή μας γέμισε με φίλους και τα σκυλιά τους, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Μετά τον μεσημεριανό ύπνο, ο καφές στην αυλή με τον απαραίτητο εξοπλισμό για τον καθένα χωριστά, ήταν η απόλαυση της στιγμής .Ο Γιώργος με τον υπολογιστή του  να παιδεύεται από ένα πρόγραμμα, η Στέλλα με το βιβλίο που διαβάζει τελευταία, ο Κωνσταντίνος απορροφημένος στα ενδιαφέροντα του με το τάμπλετ, η Γιάννα στην προετοιμασία της για την υποδοχή των φίλων μας και ο υποφαινόμενος να ετοιμάζω το βραδινό πρόγραμμα των σκύλων μας.

Όταν  γαύγισαν ξαφνικά αλλά με τον ίδιο τρόπο ηρέμησαν περίεργα, προκάλεσαν την αντίδραση μου.Πλησίασα στην αυλόπορτα, αλλά διέκρινα αγαπημένα πρόσωπα να έρχονται στο σπιτικό μας .Πρώτη η Αγγέλικα μετά η Βερονίκη με την Ολίνα και την Μαριάνα , αργότερα ο Γιάννης με τον Αποστόλη . Κάθε τόσο και μεγάλωνε η παρέα με τον Χρήστο και την Φιλίτσα μέχρι που πιάσαμε τον αριθμό 13 συν 5 τα σκυλιά .Η Γκρέτα ,η Νϊνα, η Φλόκα, η Κιάρα και η Μιλού, πλουτίσαμε με  όμορφα ονόματα.

Η αυλή γέμισε φωνές, γέλια, νεανικότητα, τόλμη και φαντασία .Τα χρώματα της νύχτας έστησαν τον τρελό χορό τους, με τα αστέρια να παρακολουθούν ζηλόφθονα . Η αυλή είχε την τιμητική της, το πράσινο χόρτο έγινε τάπητας, η κόκκινη τριανταφυλλιά μπέρδευε το άρωμα της με την άσπρη, το νυχτολούλουδο με το αγιόκλημα, το γιασεμί με τους βασιλικούς. Η σύγχρονη τεχνολογία ξεπεράστηκε γρήγορα από την κυριαρχία της φύσης .

Όταν η μέρα  άρχισε να υποχωρεί, το φλας της φωτογραφικής μηχανής πήρε την θέση του για να καλύψει τις απώλειες από τα στιγμιότυπα. Οι φωνές γίνανε πιο έντονες, βοήθησε και το ποτό. Δεν άργησε να πέσει η πρόταση για μια μακαρονάδα, που σύντομα συμπληρώθηκε από απίθανα πιάτα της Αγγέλικας και της Γιάννας. 

Η συζήτηση ξέφυγε για λίγο στην πολιτική, αλλά ανατράπηκε από την παρουσία των σκύλων που διεκδικούσαν την προσοχή μας . Το καθένα με τις συνήθειες του , για την ώρα της βόλτας που λοξοδρόμησε , για τις λιχουδιές που ξεχάστηκαν , άλλο παρασυρμένο από τα φαγητά που σερβιρόταν εκείνη την ώρα, η για να διεκδικήσει τον μεζέ που έπεσε από το πιάτο της Βερονίκης. Οι μάχες που πήγαν να ξεκινήσουν αποτράπηκαν και η τάξη μπήκε σιγά στο προσκήνιο,για να προχωρήσουμε στις γευστικές μας απολαύσεις.

 Το Δεσποινάκι μας κάθε χρόνο έχει την τιμητική του το ίδιο και η μάνα μου. Η μέρα της γιορτής της Παναγίας είναι η αφορμή για μάζωξη φίλων και συγγενών. Αρκετές φορές κατάφεραν να είναι μαζί μας .Η κόρη τις  δυο προηγούμενες  χρονιές τον μήνα Αύγουστο κυνηγούσε το μεροκάματο , φέτος την περίοδο αυτή διακοπές σε αιγαιοπελαγίτικο νησί. Δεν υπάρχει καλύτερο από κάποιες μέρες διακοπών, είναι το οξυγόνο για να κυλήσει ο υπόλοιπος χρόνος.Η μάνα φύλακας του πατέρα, να παλεύουν παρέα την άνια του που 'χει σύμμαχο τον χρόνο.

Χρόνια πολλά κόρη μου , Χρόνια πολλά μάνα. Γιορτάσαμε χωρίς εσάς για εσάς.  Η αγάπη δεν μετριέται με παρουσίες μόνο.Το σφίξιμο στο χέρι όταν είναι φιλικό απαλύνει την στενοχώρια, έχεις ήδη ακουμπήσει πάνω του. Το χαμόγελο δεν θα ναι ξένο, είναι οικείο. Κι αν το δάκρυ προδώσει για λίγο τα συναισθήματα της απουσίας, θα βρεθεί ένα μαντίλι για να το σκουπίσει εγκάρδια.

Τάσος Ορφανίδης 




























1 σχόλιο:

  1. ..και πάνω απ`όλους και απ`όλα, η ακούραστη Γιάννα,
    να πρωτοστατεί και να επιβλέπει, για την τάξη και την φιλοξενία !
    εύγε στην νοικοκυρά του σπιτιού, που ευτυχία βρίσκει μόνο στο κονάκι της..

    ΑπάντησηΔιαγραφή