Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

μια φανταστική γνωριμία, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Στέφανος Νούτσιας

Ένα μικρό πορτάκι χαμηλό, ψευδαίσθηση ασφάλειας, οδηγούσε με 6 σκαλοπάτια σ’ ένα μικρό παράδεισο . Ακριβώς μπροστά το πέτρινο κουκλίστικο σπίτι, χωμένο μέσα στο πράσινο.Τα τζιτζίκια σκέπαζαν τον ήχο  του νερού από το μικρό ποταμάκι που περνούσε δίπλα από το σπίτι , το πλατάνι έγυρε πάνω στο μικρό γεφύρι, ενώ  η φύση κυριαρχούσε παντού.

Η οικοδέσποινα στις ομορφιές της με το γλυκό της χαμόγελο να ξεχωρίζει μες την νύχτα .Η φωνή της το ίδιο ευγενική όπως την γνώρισα χθες, έβγαζε μια νοσταλγία. Θα ‘τανε  γύρω στα 40 καστανή μικροκαμωμένη, αλλά την ίδια στιγμή ένιωθες την γοητεία της να απλώνεται παντού. Η μουσική ήταν διακριτική για να μη καλύπτει την μελωδία της φύσης, ενώ ένα απαλό φως ήταν διάχυτο σε κάθε σημείο της αυλής.

Ήμασταν μόνοι, δεν χρειάστηκαν συστάσεις, αυτές προηγήθηκαν όταν την συνάντησα τυχαία στο δισκάδικο της γειτονιάς, να διαλέγουμε τον ίδιο δίσκο. Λάτρεις του βινύλιου δεν αργήσαμε να βρούμε κοινά σημεία, να γνωριστούμε καλύτερα και να βρεθούμε αυτή την όμορφη νύχτα, ν’ απολαμβάνουμε την κατανυκτική ατμόσφαιρα της αυλής της.

Η επιλογή του ποτού ήταν εύκολη, εφόσον το λευκό κρασί ήταν αυτό που θα συνόδευε τα φρούτα που είχε ήδη ετοιμάσει από πριν, γνωρίζοντας αρκετά καλά τις προτιμήσεις μου. Η μουσική jazz ήταν κατάλληλη για να δέσει στην ατμόσφαιρα και να διώξει την ένταση της πρώτης στιγμής.

Η εμφάνιση της Σέλμας ενός κόκερ κανελί, ήταν μια χαριτωμένη παρένθεση στην ομορφιά της νύχτας. Παιχνιδιάρα με την μουσούδα της πάνω μου να θέλει να κρατήσει την μυρωδιά μου, ενώ το χάδι μου την παρότρυνε να συνεχίσει το παιχνίδι της μαζί μου.

Η επιλογή ενός αγαπημένου μπλούζ έδωσε την αφορμή ν’απλώσω το χέρι μου στο δικό της, για να την παρασύρω στο χορό της φαντασίας, ενώ ένα συνεχές φιλί σφράγιζε την νύχτα αυτή παθιασμένα. 
Όμως τίποτε ωραίο δεν κρατά πολύ , ιδιαίτερα όταν είναι ονειρεμένο.
Η γλώσσα της σκύλας μου της Φλόκας με γέμισε φιλιά,καθώς προσπαθούσε να με 
ξυπνήσει.Ήταν η ώρα της βόλτας της, ενώ εγώ το είχα αφήσει ξεχασμένο στο όνειρο μου.
Η φαντασία τις περισσότερες φορές κλέβει το όνειρο και το ταξιδεύει απροσπέλαστο από κακουχίες σε κακοτράχαλα μονοπάτια. Γι αυτό είναι ωραίο να αφήνεται στα ταξίδια της, να πλάθει όνειρα μαγικά .


Τάσος Ορφανίδης 


Φωτογραφία Νίκη Μιχοπούλου

<μια φανταστική ιστορία, επηρεασμένη από την εικόνα του ονειρεμένου πέτρινου σπιτιού της φωτογραφίας>




2 σχόλια:

  1. καλημέρα Τάσο ! τα όνειρα είναι για τους ονειροπόλους..
    απλά φτιάχτηκαν, για να μας κάνουν ομορφότερη την επόμενη μέρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και για τους αθεράπευτα ρομαντικούς! ευχαριστώ!

      Διαγραφή