Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

μια χαμένη μέρα , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης
"μια χαμένη μέρα"

Επί ώρες έψαχνα ανάμεσα στα χαρτιά μου, να βρω το χαρτάκι που έχωσες στην τσέπη μου εκείνη την βροχερή μέρα, κάτω από το υπόστεγο του σταθμού. Δεν κατάλαβα τότε, δεν πρόσεξα την αντίδραση σου, απλά μου χαμογέλασες. 

Αν ήξερα ότι το χαμόγελο σου ήταν το σημείωμα σου, τότε θα ‘τρεχα πίσω σου να σε προλάβω. Αλλά αργά πλέον, χάνομαι στις σημειώσεις μου για να εντοπίσω την δικιά σου. Χάνομαι σ’αυτό τον πλανήτη για να βρω τον δικό σου.

Ήταν βροχερή μέρα, είχα χάσει τις ελπίδες μου για να προλάβω το τραίνο της γραμμής, περνούσε δώδεκα παρά τέταρτο ακριβώς το τελευταίο. Όταν σε είδα να περιμένεις ανακουφίστηκα, αλλά δεν συνειδητοποίησα ότι έπαιρνες άλλο, για άλλη διαδρομή που περνούσε δώδεκα παρά πέντε

Όταν μου είπες ότι το ‘χασα, νόμισα ότι έχασα το μυαλό μου .Είναι αλήθεια η ομορφιά σου μ’ εκανε να το χάσω, να μη συγκρατήσω τις κινήσεις, να χάσω τις λεπτομέρειες και να χαθώ σ’ αυτές. Ήταν μια απρόσεκτη στιγμή, σε μια σκοτεινή μέρα. Το χαμόγελο σου όμως, μια αχτίδα που ‘σερνε το φως της μέρας. Γι αυτό είμαι ασυγχώρητος αν δεν το βρω.

Η κραυγή της χαράς μου που το έβλεπα χωμένο στα δάχτυλα μου  με επανέφερε από τις σκέψεις μου. <Να το μπροστά μου ήταν και δεν το ‘ βλεπα>. 

Ένα γαλάζιο χαρτί στο χρώμα του ουρανού, με δύο καλλίγραφες λέξεις  
 « μια χαμένη μέρα». 
Πήγα να το πετάξω από την απογοήτευση μου αλλά όπως έκανα την κίνηση, πρόσεξα από πίσω να είναι γραμμένο
 « κοίταξε προς το φεγγάρι, θα γράφει δώδεκα παρά δέκα»

Τάσος Ορφανίδης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου