Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

πικρή αλήθεια , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Τάσος Ορφανίδης
«Ο άλλος μου εαυτός»

Γελάστηκα απόψε, ούτε πέρασε απ’ το μυαλό μου ότι θα συναντούσα κατάματα τον εαυτό μου. Έτσι μου είπαν .Τα δάχτυλα μου που κρατούσαν την φωτογραφία έτρεμαν. Κοίταξα στον καθρέφτη απέναντι μου, τραβώντας  τους πλευρικούς καθρέφτες προς την εικόνα μου.

 Χωρίς αμφιβολία μου έμοιαζε. Οι ρυτίδες στα μάτια ήταν δικές μου. Τα μαλλιά μου λιγόστεψαν μπροστά, ενώ πίσω άρχισαν να αραιώνουν. Το χαμόγελο έγινε πιο αινιγματικό αλλά είναι το ίδιο. 

Μα τα ρούχα που φοράω,είναι αυτά που μου άρεσαν πάντα. Το κόκκινο μπλουζάκι με το μαύρο μακρύ πανταλόνι, όπως τ’ άφησα.

Πλησίασα το κομοδίνο, πήρα στα χέρια μου το πορτοφόλι και μελέτησα το περιεχόμενο του. Η ταυτότητα που κρατούσα  ανέφερε το επίθετο, το όνομα και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που μ’ αφορούσαν. 

Προχώρησα περισσότερο στην έρευνα. Άφησα την φωτογραφία που κρατούσα και πήρα διστακτικά τις φωτογραφίες των δύο κοριτσιών. Ναι είναι οι όμορφες κοπέλες που με επισκέφθηκαν πριν από λίγο. Η μια με το πλατύ χαμόγελο και τις ατάκες της, ενώ η άλλη με την γλυκύτητα της.

Από την πάλη μου με το παρελθόν έφυγα, όταν άνοιξε ξαφνικά η πόρτα και εμφανίστηκε η γυναίκα μου.  Μου  ξεκαθάρισε προηγουμένως τον ρόλο της δίπλα μου. Πήρε λίγα κιλά, η φωτογραφία της την έδειχνε αδύνατη και οι ρυτίδες στο πρόσωπο τόνιζαν την ηλικία της. Δεν μπορώ να πω, είναι ωραία γυναίκα.

Τα καπέλα μου στέκουν κρεμασμένα στην κρεμάστρα. Το ένα έχει γεμίσει τραύματα απ' τα πολλά φυσίγγια  και το άλλο στην πούδρα. Κάπως έτσι θα ήταν και η ζωή μου σκέφτηκα. Έκρυψα το πρόσωπο μου στις δυο παλάμες, για να αποφύγω την δική της σκέψη .Τα μάτια της πονεμένα περιέγραφαν τον αργό θάνατο μου, τρόμαξα .

Οι κοπέλες ήρθαν να μ΄αποχαιρετήσουν αγκαλιάζοντας με.Η μια μου τσίμπησε το μάγουλο δίνοντας μου ένα γλυκό φιλί και η άλλη μου χάιδεψε τα μαλλιά για αρκετή ώρα . Κάτι μου θύμιζαν αυτές οι χειρονομίες τρυφερότητας,κάτι από 
εμένα. Δεν τα κατάφερα να συγκρατήσω το δάκρυ μου καθώς έφευγαν, το χαμόγελο τους το φύλαξα, ελπίζω να μου μείνει.

Μου είπαν φεύγοντας ότι είμαι ο εαυτός μου.


<Το χαμόγελο τους έκρυβε μυστικά κι εγώ έψαχνα βαθιά μέσα στο σκοτάδι >


Τάσος Ορφανίδης




(Μια φανταστική ιστορία , αφιερωμένο στον πατέρα μου)

4 σχόλια:

  1. κι εγώ έκλαψα που το διάβασα..
    πως να "σχολιάσεις" μια ζωή.. γεια σου Τάσο !
    όταν ο γράφων, καταφέρει να γεμίσει συναισθήματα τον αναγνώστη,
    έχει πετύχει το ποθούμενο 100% ....... εύγε .-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γλυκύτατη ,πλήρης συναισθημάτων ,γραφή.Τάσο, πολλά μπράβο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Μπάμπη ,η γραφή και τα συναισθήματα είναι επηρεασμένα απ' αυτά που βλέπουν τα μάτια και δεν τ'αντέχει η καρδιά

      Διαγραφή