Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Στον ίδιο αγώνα μαχητές, Παρασκευή Κηπουρίδου

Στον ίδιο αγώνα μαχητές

Φίλε μου, μη ρωτάς τι μ’ έφερε σ’ αυτό τ’ ονειρεμένο ακροθαλάσσι,
κι έχω ξαπλώσει, έτσι θλιμμένη, πάνω στην ζεστή, χρυσή αμμουδιά.

Η μέρα φτάνει προς το τέλος, δες ο ουρανός κι η θάλασσα αιμορραγεί,
μαζί τους και η ύπαρξή μου, η ψυχή μου, η ίδια μου η ζωή φυλλοροεί.
Η θλίψη και η οδύνη με τυλίγει σαν μαύρος μανδύας , σκοτάδι γεννά,
σκοτάδι πηχτό, που γίνεται ένα με τον αέρα που ανασαίνω και με πνίγει.

Δες πως βάφτηκε ο ουρανός κόκκινος, δες ο ήλιος πως γέρνει αργά ,
δες με πόση αδημονία κουρνιάζει στης θάλασσας την ερωτική αγκαλιά,
δες με τι αγάπη και πάθος τον κρύβει στον ιριδίζοντα, υγρό της κόρφο.

Τα γλαροπούλια δες πως βγαίνουν ένα – ένα να κουρνιάσουν στη στεριά,
κι εκεί τα δέντρα, δες πως έχουν ξεθωριάσει στης νυχτιάς την αγκαλιά.
Σκέψεις, κύματα ψηλά με κατακλύζουν, με χτυπούν στα βράχια μ’ απονιά,
αδάμαστα άτια στης μνήμης τη στράτα, ο τροχασμός τους αγκάθι στην καρδιά.

Πως ξεχειλίζει η οδύνη, φουριόζα, απ’ της ψυχής τις χαραμάδες,τις ρωγμές,
σφίγγω τα χείλη, το δάκρυ πνίγω, στα συναισθήματά μου βάζω χαλινά.

Ήρθε κι όλας η νυχτιά, άναψαν τα ουράνια καντιλέρια, το φεγγάρι αγρυπνά.
Άλλη μια μέρα τέλειωσε, θα ξημερώσει άλλη μια, απαράλλαχτη και ίδια.
Πόσο φοβάμαι τους δρόμους, που βαδίζουν οι άνθρωποι καθημερινά.
Πόσο με πληγώνει αυτή η αέναη διαδρομή, που δεν αλλάζει ρότα πουθενά.

Άκου το απαλό αεράκι πώς χαιδεύει τρυφερά και ταχταρίζει τις ελιές,
πώς σιγοψιθυρίζει τραγούδια ερωτικά, μυστικά στις σκούρες φυλλωσιές!

Σκέψεις, μνήμες, όνειρα, απογοητεύσεις, τρελλά πουλιά, φτερουγίζουν,
πλησιάζουν , με δένουν χειροπόδαρα, σε σκοτεινό κελλί με κλειδώνουν.
Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν πάλι οι άνθρωποι μόλις χαράξει τούτη η αυγή.
Άσε νομίζω, ξέρω καλά, η νέα μέρα των ανθρώπων,πώς θα εξελιχθεί.

Στον ίδιο αγώνα μαχητές, αγάπη, φθόνος, ζήλεια, μίσος, θυμός, πίεση,
απελπισιά, ελπίδα, πάθος, έρωτας, απογοήτευση , ανθρώπινα πάθη,
πάθη και λάθη και κάπως έτσι, όπως πάντα, θα περάσει και η μέρα αυτή.

Άλλωστε, φίλε κάπως έτσι δεν κυλάει μέρα με τη μέρα ολόκληρη η ζωή;
Κι αναρωτιέμαι μέσα στου κελλιού την εκκωφαντική ,κραυγάζουσα σιωπή,
αξίζει να φορτώνουμε, με ανούσια πράγματα , αυτό που λέγεται ΖΩΗ,
αφού μια και μόνο μία και μοναδική ευκαιρία, έχει ο καθένας να τη ζει;

ΠΚ


2 σχόλια:

  1. Τάσο μου σ' ευχαριστώ από καρδιάς. Τιμή μου!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. οι δημιουργίες σου φιλοξενούνται στο blog για την ξεχωριστή ποιότητα τους,είτε είναι ποίηση ,διήγημα η εικαστική τέχνη , σε ευχαριστώ καλή συνέχεια

      Διαγραφή