Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

μια αλιώτικη προδοσία , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία από athensmagazine.gr
Άνοιξε την πόρτα νευρικά και πετάχτηκε με μιας έξω . Δεν άντεχε άλλο εκεί μέσα, πώς να το χειριστεί δεν ήξερε. Πήρε το πρώτο μονοπάτι που οδηγούσε προς την θάλασσα. Πάντα την ηρεμούσε .

Έβγαλε νωχελικά τα ρούχα της, τα άφησε να ακουμπήσουν μαλακά στην άμμο και κίνησε προς  το φως του φεγγαριού που λαμπύριζε μέσα στα νερά. Άκολούθησε την γραμμή του με αργές κινήσεις, απολαμβάνοντας την δροσιά και το χάδι της . Κατά διαστήματα βουτούσε μέσα για να διακρίνει με το φως τον βυθό.Της άρεζε να παίζει με τα νερά αλλά στο σκοτάδι με το αμυδρό φως του φεγγαριού ήταν διαφορετικά, κάτι πρωτόγνωρο .

 Έτσι ήταν πρωτόγνωρα και τα αισθήματα της , δεν αναγνώριζε τον εαυτό της, πώς να το παλέψει δεν ήξερε . Σκέφτηκε να του το πει αλλά η σκέψη της αυτή αμέσως έσβηνε μέσα της, πάλευε με τα αισθήματα της .
Το βράδυ εκείνο θα έμενε μόνη, εξάλλου τελευταία μόνη είναι, έτσι νιώθει .

 Όταν ακούει τις παντόφλες του να σέρνονται στο πάτωμα είναι τα ποντίκια , όταν ακούει τον βήχα του είναι το σκυλί , όταν της μιλάει είναι η γάτα της που νιαουρίζει .

Όταν σήκωσε τα μάτια της βγαίνοντας από το νερό είδε ότι απομακρύνθηκε αλλά το φως που την έλουζε την μάγευε , δεν ήθελε να γυρίσει πίσω . Προτίμησε  το χάδι του θαλασσινού νερού πάνω της. Της αρέσει να κάνει έρωτα με το κύμα, το αφουγκράζεται , παλεύει στην αγκαλιά του και ερεθίζεται,φθάνει σε κορύφωση αφήνωντας κραυγές να βγαίνουν λυσαλέα από μέσα της .


Είναι διαφορετική η όψη του σπιτιού από μακριά κρύφτηκε από το φως του φεγγαριού , το παράθυρο στο δωμάτιο δεν έχει πλέον φως. Είναι μακριά για να γυρίσει πίσω και νιώθει τόσο γαλήνεια.

<αφιερωμένο>

Τάσος Ορφανίδης 



1 σχόλιο: