Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Στην καρδιά της Σαλονίκης ,γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Στην Θεσσαλονίκη, μπορείς να κάνεις μια βόλτα στην παραλία της η να χαθείς στα στενά της πάνω πόλης, στα κάστρα του Επταπυργίου. 

Αν επιχειρήσεις όμως να διεισδύσεις στην καρδιά της πόλης, ίσως ο δρόμος σου να σε φέρει στα παλαιοπωλεία. Εκεί θα πιάσεις τον σφυγμό της μέσα από μια αναδρομή στο παρελθόν. Θα γνωρίσεις διάφορα άτομα που πουλάνε και αγοράζουν κάθε λογής παλιά πράγματα. 

Όποτε βρεθείς εκεί, μπορεί να χαθείς κυριολεκτικά στο ταξίδι σου μέσα στο παρόν και στο μέλλον, να γνωρίσεις τις στιγμές που συναντάνε τις μνήμες. Ένας ανεκτίμητος θησαυρός βρίσκεται εκεί και περιμένει κάθε απρόσκλητο επισκέπτη για να γνωριστούν. 

Υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να χαθείς στην φαντασία και στο όνειρο, αν τύχει να βρεις το ιπτάμενο χαλί.


Τάσος Ορφανίδης 



Φωτογραφία Βασίλης Σακελλαρίδης 

Η ανάγκη τέχνες κατεργάζεται, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης






Το βλέπω στον εαυτόν μου και το αντιμετωπίζω από ανάγκη. Παλαιότερα δεν έπιανα στα χέρια μου ούτε πινέλο, ένα κατσαβίδι, μια πένσα, ένα σφυρί, τίποτε. Περίμενα καρτερικά κάποιον φίλο η αναγκαζόμουνα να απευθυνθώ σε τεχνίτες με πληρωμή, για να κάνω την δουλειά μου. Το γεγονός ότι υπήρξα γραφιάς, δεν δικαιολογεί την συμπεριφορά μου. Βολευόμουν με την προθυμία των άλλων και με βοηθούσε η οικονομικά σχετική άνεση.

Σήμερα, τα πράγματα άλλαξαν, δημιουργούνται ανάγκες που χρειάζεται ν'αντιμετωπισθούν εκ των ενόντων. Κατασκευές ξύλινες, επισκευές επίπλων και αναπαλαίωση τους,βαφές τοίχων και κουφωμάτων, κάποιες υδραυλικές εργασίες ακόμη και  ηλεκτρολογικές παρ’ ότι τις φοβάμαι, εντάσονται πλέον στις δική μας μέριμνα και φροντίδα.

Στο σπίτι μας, έχουμε μαζέψει από γειτονιές, φίλους, συγγενείς, ότι παλιό έπιπλο υπήρχε που δεν το χρειαζόντουσαν η τους έμεινε από τους γονείς τους και το αναπαλαιώσαμε με την γυναίκα μου.Τα έπιπλα που αγοράσθηκαν δεν ξεπερνούν τα δύο και κάποια μικοέπιπλα χρηστικής σημασίας.

Η προσπάθεια μας αυτή δεν σχετίζεται μόνο στο να περιορίσουμε την εξάρτηση μας από κάθε λογής τεχνίτες, παρ’ όλο που τους τιμούμε και τους έχουμε δίπλα μας όταν τους χρειαστούμε. Στην δύση της ζωής μας διαπιστώσαμε ότι χρειαζόμαστε ενέργεια, πρόσθετη απασχόληση, αυτονομία στην συντήρηση. Όλα αυτά βέβαια χρειάζονται γνώση και αυτή αποκτήθηκε με αυτογνωσία και θάρρος. Το είδαμε στους εργάτες και τεχνίτες όταν ανακατασκευάζαμε το πολύ παλιό 
πέτρινο σπίτι. μας  Με όλες τις δουλειές καταπιάστηκαν κι ας μη τις ήξεραν, ρωτούσαμε και μαθαίναμε. Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα μας <δεν υπάρχει δεν μπορώ- προσπαθώ ,δεν ξέρω- μαθαίνω>

Οι καναπέδες του σαλονιού μας είναι παλιά έπιπλα, χρειάσθηκαν αλλαγή σφουγγαριών και ταπετσαρίας.Τα είχαμε πάρει από το σπίτι της μάνας μιας αγαπημένης φίλης. Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε. Όταν ρωτήσαμε κάποιον τεχνίτη το κόστος τους ήταν μεγάλο. Αποφασίσαμε να το προσπαθήσουμε. Το αποτέλεσμα ικανοποιητικό και το ηθικό μας ψηλά. Ρωτήστε μας δεν θα χάσετε προσφέρουμε ανιδιοτελώς τεχνογνωσία. Η αναπαλαίωση τους έγινε σε προηγούμενα χρόνια σε μια περίοδο που μαθαίναμε πως. Έτσι φτιάξαμε τα περισσότερα. Τα υπόλοιπα σιγά σιγά.

Δεν υπάρχει δεν μπορώ η δεν ξέρω, μόνο δεν θέλω. Η ανάγκη τέχνες κατεργάζεται. Σοφός ο λαός μας με τις παροιμίες του.  

Τάσος Ορφανίδης 












Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

με τα μάτια ενός παιδιού, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Πρόσεχε φίλε, πρόσεχε. Το ακούω από φίλους και το λέω συνέχεια σε φίλους. Το επαναλαμβάνω αδιάκοπα σε σημείο γραφικότητας. Αγαπημένα πρόσωπα, πέφτουν γύρω μας σαν τα κοτόπουλα. Άγνωστα πρόσωπα, περιφέρονται δίπλα μας πεινασμένα και απελπισμένα. Η κοινωνία μας έγινε απρόσωπη και η ταυτότητα της είναι πλέον σε αναζήτηση. Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της περιφέρονται άσκοπα, έχασαν τον προσανατολισμό τους. 

Ένα θαύμα χρειάζεται αυτή η μιζέρια, ανθρώπινο όχι θεϊκό. Ο Θεός όπου κι αν βρίσκεται,στρέφει τα μάτια του με αποστροφή. Το ανθρώπινο χέρι έχει βαφεί με αίμα και οι αθώοι γκρεμίζουν τις ελπίδες τους μέσα στο ψέμα.

Δεν προσπερνάται εύκολα αυτή η κατάσταση. Χρειάζεται δύναμη, ένα αθώο χαμόγελο, καρδιά μικρού παιδιού, αυτό είναι το θαύμα. Αν γινότανε να ξαναγεννηθούμε και ν’ αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον, με τα μάτια ενός παιδιού, θα βλέπαμε με τρόμο  την ασχήμια του σημερινού κόσμου. Το μητρικό γάλα δεν θ'αρκεί για να θρέψει άλλες γενιές, ν'αντικρύσουν την γύμνια με άλλα μάτια.

Γιατί είναι δύσκολο να διακρίνουμε τις απώλειες μας; Γιατί είναι δύσκολο να βγούμε απ’ το καβούκι μας και να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι το χρήμα είναι καταστροφή, έπαψε να είναι κινητήριος δύναμη ανάπτυξης. Συσσωρεύεται σε λίγες τσέπες αλλά  δεν κέρδισαν την αιωνιότητα, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουν. 

Πόσο αντέχεται ο χαμός αγαπημένου προσώπου, η δυστυχία που βλέπουμε καθημερινά στους πρόσφυγες, η ανέχεια που μαστίζει συμπατριώτες μας, η απανθρωπιά που κυριαρχεί παντού.

Ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει τον εαυτό του, αντάμωσε με  τα ζωώδη ένστικτα του και απορροφήθηκε. Έχουμε φθάσει στο σημείο να εμπιστευόμαστε τον αγαπημένο σκύλο μας, πιότερο απ’ τον « συνάνθρωπο μας». Η λέξη έχασε το νόημα της.

Πρόσεχε φίλε,πρόσεχε, δεν αξίζει. Μόνο τα αθώα μάτια ενός παιδιού, μπορούν να σου πουν την αλήθεια που χρειάζεσαι.Σ' αυτά κρύβονται όλα τα συναισθήματα. Ας πιάσουμε συζήτηση μαζί τους,χρειάζεται να δούμε τον κόσμο με τα δικά τους μάτια, της αθωώτητας. 


Τάσος Ορφανίδης 
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Αθώα φοβισμένα παιδικά μάτια καθρεφτίζουν το παράλογο του πολέμου, με τη φωτογραφία του παιδιού από τη Συρία το οποίο σηκώνει τα χέρια του ψηλά και παραδίνεται, καθώς πιστεύει πως η κάμερα είναι όπλο. Μέσα από ένα «κλικ» αποτυπώνεται με τον πιο ωμό τρόπο η φρίκη που έχει φωλιάσει στις παιδικές ψυχές που μεγαλώνουν παρέα με τον φόβο και τον θάνατο. Τη φωτογραφία ανέβασε πρώτη στο Twitter η φωτορεπόρτερ Nadia AbuShaban.

( απόσπασμα του παραμυθιού) «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» 

Στο κουπέ 21, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Ο Νικόλας πάτησε γερά με το δεξί στην αποβάθρα. Μάζεψε το σακίδιο του από κάτω, έριξε στους ώμους του το σακάκι  και προχώρησε γρήγορα για να προλάβει το τρένο. ΄Ήταν 12 ακριβώς, είχε μπροστά του 5 λεπτά . Δεν ήταν μακριά, δεν θα χρειαζότανε να κάνει μεγάλη προσπάθεια. Το ταξίδι του με το καράβι ήταν κουραστικό, αλλά σε δύο ώρες θα ‘φθανε στο πατρικό του. Εκεί θα κατάφερνε να ισιώσει το κορμί του, με αρκετές ώρες ύπνου. Το ψάρεμα στο πέλαγος δεν είναι εύκολη υπόθεση, έχει πολύ ξενύχτι ενώ τελευταία και τα λεφτά γίνανε λίγα. Ο καπετάνιος κάνει μεγάλες προσπάθειες για να φανεί δίκαιος, αλλά οι ψαριές τους δεν ήταν καλές. Τον αγαπούσε τον Νικόλα, τον είχε σαν γιο του. Τον πήρε κοντά του από παιδί και τον έφτασε άντρα.

Το τρένο ήρθε στην ώρα του, πέταξε το σακίδιο του στο κάθισμα και άραξε δίπλα βάζοντας το πόδια του απέναντι. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε μια παρουσία από πάνω του να τον περιεργάζεται. Μαζεύτηκε γρήγορα νιώθοντας άσχημα, ενώ τα μάτια του αντάμωσαν τα δικά της. Ήταν μελαχρινή με κοντά μαλλιά κομμένα αγορέ, τα μάτια της ήταν πράσινα, ενώ το βλέμμα της άστραφτε κεραυνούς. Φορούσε ένα κολλητό τζίν και ένα πουκάμισο που άφηνε το στήθος της να δείχνει προκλητικό. Ένιωσε αμήχανα αν και ήταν μαθημένος στα ταξίδια του από υπέροχες υπάρξεις. Εκεί ξόδευε τα λεφτά του κι όταν πήγαινε στον καπετάνιο για να πάρει πρόσθετα, εκείνος τον απόπαιρνε λέγοντας του ότι δεν θα βάλει μυαλό ποτέ.

Ανασηκώθηκε, μάζεψε γρήγορα τον σάκο του απ’ το διπλανό κάθισμα και προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει να τακτοποιήσει τα πράγματα της. Της συστήθηκε κι αυτή του έδωσε το δικό της, Αντιγόνη. Πήγαινε στο χωριό της μάνας της να γνωρίσει τον τόπο της. Οι δικοί της χάθηκαν πρόωρα κι αυτή αποφάσισε να ψάξει τα ίχνη τους. Ένα μοιραίο αεροπορικό δυστύχημα την άφησε ορφανή σε ηλικία 5 χρόνων. Οι εικόνες της από το χωριό είναι ελάχιστες .Κάποιες φωτογραφίες σε άλμπουμ, την βοήθησαν να ζωγραφίσει ότι της έλειπε.

Ο Νικόλας το ένιωσε ήταν η μοιραία γυναίκα, που του ‘λεγε ο καπετάνιος ότι θα συναντήσει κάποια μέρα. Η ομιλία της, η στάση της, το χαμόγελο της, τον είχαν αιχμαλωτίσει. Η Αντιγόνη δεν σταμάτησε να μιλά σε όλη την διαδρομή και ο Νικόλας έκανε σχέδια στο μυαλό του για να μη χάσει αυτή την φωνή για όλη του την ζωή. Περίεργο, πώς γίνεται να συναντήσεις κάποιον για λίγο και να σχεδιάσεις την ζωή σου μαζί του. Ένιωσε να μαθαίνει κολύμπι σε άγνωστα νερά, να κολυμπάει χωρίς σωσίβιο σε βαθιές θάλασσες.


Από το μεγάφωνο άκουσε το όνομα του σταθμού του, σε λίγο θα κατέβαινε από το τρένο . Η Αντιγόνη έμεινε στον κουπέ 21 στην σελίδα που τσάκισε στο βιβλίο του. Ο καπετάνιος του είχε δίκαιο όταν του ‘λεγε < θα το καταλάβεις όταν την βρεις και τότε κοίταξε να μη την χάσεις>.

Στον σταθμό  τον περίμενε το αδέσποτο σκυλί, να τον συνοδέψει μέχρι το σπίτι. Θα έμενε μαζί του  μέχρι που θα ερχότανε η ώρα να μπαρκάρει. Την φώναζε με το όνομα  Αντιγόνη. 

Τάσος Ορφανίδης 



Αντιγόνη Σοφοκλή 1961 - Ύμνος στον Έρωτα

Έρωτα εσύ, που κανείς δεν σε νίκησε
έρωτα που όλα είναι δικά σου
που νυχτοπερπατάς στων κοριτσιών τα τρυφερά τα μάγουλα
και πάνω από τις θάλασσες και τις στεριές πλανιέσαι
κανένας δε σου ξέφυγε
ούτε θνητός ούτε άνθρωπος
κι όποιον κρατάς τον ξετρελαίνεις

εσύ αλλάζεις τα μυαλά των λογικών για το χαμό τους
εσύ τον πόλεμο άναψες αυτόν
ανάμεσα σε γιο και σε πατέρα

μα νικητής, πατώντας πάνω απ' όλους τους μεγάλους νόμους
είν' ολοφάνερος, ο πόθος για τα μάτια της πανώριας κόρης
που παιχνιδίζεις μέσα τους εσύ
Έρωτα, γιε της Αφροδίτης.


Σοφοκλή, Αντιγόνη (Γ΄ στάσιμο)
Κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης τραγωδίας του Σοφοκλή
σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα (1961).
Αντιγόνη: Ειρήνη Παππά
Αίμων: Νίκος Καζής

Απαγγελία: Θόδωρος Μορίδης

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Ότι έγινε σήμερα, Τάσος Ορφανίδης

Σήμερα το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ακούω αγαπημένη φωνή να μου περιγράφει την δυστυχία του, καθώς τσαλακώθηκε το αυτοκίνητο του από το κλαδί ενός δένδρου. 

Την επόμενη ώρα πληροφορούμαι μέσω f/b, ότι φίλος γλύτωσε τα χειρότερα σε ένα τροχαίο. 

Στρέφω το βλέμμα στο ουρανό από συνήθεια η ένστικτο και βλέπω τα σύννεφα φορτωμένα. Έρχεται καταιγίδα είπε το ραδιόφωνο. 

Ας μείνουμε τουλάχιστον εκεί, όχι άλλα, φθάνουν για σήμερα, φώναξα δυνατά.

 Αύριο έχουμε το Ματωμένο φεγγάρι.

Τάσος Ορφανίδης 


φωτογραφία από lifo.gr

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Τί σημαίνουν οι αριθμοί; Θα εντυπωσιαστείς…!

1494-300x208
Οι αριθμοί που χρησιμοποιούμε (1, 2, 3, 4, κτλ.) είναι γνωστοί ως «αραβικοί» αριθμοί για να ξεχωρίζουν από τους » λατινικούς» (I, II, III, IV, V , VI, κτλ)…
Στην πραγματικότητα οι Άραβες έκαναν γνωστούς αυτούς τους αριθμούς αλλά αρχικά χρησιμοποιήθηκαν από τους Φοίνικες για να μετρούν και να κάνουν λογαριασμούς στις εμπορικές τους συναλλαγές.
Έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί ……… 1 σημαίνει «ένα » και 2 σημαίνει «δύο»; Στους λατινικούς αριθμούς είναι εύκολο να το καταλάβεις αλλά ποια ήταν η λογική πίσω από τους φοινικικούς αριθμούς;
Είναι θέμα γωνιών !
Είναι ο αριθμός των γωνιών. Αν κάποιος γράψει το γράμμα (βλέπε παρακάτω) στην παλιά τους μορφή, θα καταλάβει αμέσως γιατί.
Έχω σημειώσει τις γωνίες με «o».
No 1 έχει μία γωνία.
No 2 έχει δύο γωνίες.
No 3 έχει τρεις γωνίες.
κτλ.
και το»O» δεν έχει γωνίες
πηγη:agroticanews.gr

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Η Πηνελόπη Βολτέρρα, στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη

volterra25.9.15
Ο Μιχαήλ Άγγελος Βραδής και η καλλιτεχνική επιτροπή της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης γλυπτικής της Πηνελόπης Βολτέρρα. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 19:00.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως 30 Νοεμβρίου 2015.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.
Ο εικαστικός Ps.Mavro/Stavriotis αναφέρει χαρακτηριστικά :
volterra2Έργα δύναμης- εμπειρίες ψυχής!
Η εικαστικός Πηνελόπη Βολτέρρα μοιάζει να καταθέτει στα έργα της, «εμπειρίες ψυχής»! Eικόνες Δύναμης, από πολλά χρόνια (απόκρυφες- ξεχασμένες) καταχωνιασμένες επίτηδες σε καλά κρυμμένα Κοσμικά «συρτάρια». Η ζωγράφος ψαχουλεύει τα «συρτάρια» της και ανασύρει από αυτά επιλεκτικά «κομμάτια» ζωής- αλήθεια ποιας ζωής… Της εδώ ή της εκεί; Όσοι είναι τυχεροί και βλέπουν αυτά τα «κομμάτια», αναθυμούνται και αυτοί, δικά τους κρυμμένα «κομμάτια», τα οποία, με τη σειρά τους, τα ανασύρουν και αυτά από τη λήθη.
Αυτό είναι το όφελος από την εικαστική εργασία της Πηνελόπης Βολτέρρα. Δύσκολο το έργο της γιατί, για τους πολλούς, είναι ευκολότερο το να μη «θυμηθούν». Δύσκολο αλλά όμορφο και ωφέλιμο! Φυσικά ούτε λόγος για την αναμφισβήτητη ικανότητα της, στο χρώμα, στο σχέδιο και στη σύνθεση. Η Πηνελόπη Βολτέρρα είναι «Διδάσκαλος» σε αυτά! Όσο για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί, με το χρωστήρα και τα σχήματα της παλαιότερα ή με τα γλυπτά και τους όγκους αυτή τη φορά, πράγματι είναι ατμόσφαιρα «Αγγελική»!
Αυτά, είχα την τύχη βλέποντας έργα της να τα διαισθανθώ παλαιότερα. Αλλά η επιβεβαίωσή όλων, έρχεται τώρα. Βλέποντας αυτά τα Νέα- αλλά Παλαιά για εμένα Αρχέτυπα- γλυπτά έργα της Πηνελόπης Βολτέρρα, πάλι την ίδια διαπίστωση κάνω! [...]
πηγή:http://staxtes.com/

Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος

Φυσά
- με προσφορά ανάσες…
Ανεμίζουν ξεδιάντροπα
- στάχτες από σβησμένες φωτιές…
Απόλυτη η κυριαρχία
- του σκόρπιου…
Βουβή οργή από ξέφρενα συναισθήματα…
Σκόρπιες αναστολές ποινών
- για εγκλήματα πάθους, με θύτες/θύματα…
********************
Σμιχτά χείλη, αφίλητα καιρό…
Σκέψεις, που δεν ειπώθηκαν…
Θεοί, που δε σε βρίσκουν…
Ικεσίες που ανταμώνουν την απάθεια…
********************
Διψασμένος για έρωτα
- από αγέννητος…
Σκαρφίζομαι τεχνάσματα…
Ανανεώνω ληγμένες ελπίδες…
Επαναφέρω προσδοκίες, τάχα…
Αδρανή αγγίγματα ,
ψηλαφίζουν τον καπνό
- προσφέροντας σιωπή…
Ξεσκέπαστος, θα λεηλατηθώ κι απόψε
- από αχόρταγα φαντάσματα,
που πλανούνται

- χωρίς να βρίσκουν ανάπαυση…...ⓀⒽ


Σκέψεις, Παρασκευή Κηπουρίδου

Σκέψεις

Βαδίζω… Έτσι απλά …
Χωρίς σκοπό….
Χωρίς προορισμό….
Σε τοπίο φθινοπωρινό
το βλέμμα απομυζεί
του ουρανού το γκρίζο
Χρυσαφί χαλί τα φύλλα
Παραπατώ
Επίτιμη καλεσμένη
στο εκρηκτικό γέρμα
ενός ήλιου που αδυνατεί
φως να στάξει στις ψυχές
των βασανισμένων
Στην κλεψύδρα
η άμμος ασταμάτητα ρέει
κυλάει αδιάκοπα η ζωή
Πολλά τα βάσανα
Οι αντοχές φθίνουν
Το θαύμα ξεμακραίνει
Φαύλος κύκλος οι καημοί
Αδιάβατο ποτάμι η κάθε μέρα
Ο κόσμος έπαψε να είναι απλός
Ανασφάλεια, πίκρα θεριεύουν
αυλάκια χαράζουν
σε πρόσωπα σκυθρωπά
ανέκφραστα
χλωμά σαν τα φύλλα
Αρχιτέκτονες της συμφοράς
αποθήκες χτίζουν ψυχών
τραγικός ο άνθρωπος
θηρίο σαρκοβόρο
Απέκλεινε του προορισμού
Βαδίζω στο πουθενά
χωρίς πυξίδα
κλυδωνίζομαι
παραπαίω
Μέσα μου μαίνεται
άγρια καταιγίδα
Τσακίζουν τα φύλλα
τρομάζουν τα όνειρα
ακαθόριστος βόγγος
ανατριχιαστικός
ο παλμός της φύσης
Αυτό το δείλι
τίποτα καλό δεν προμηνά
Οι λωτοφάγοι ένα με το χώμα
υποφέρουν, αγωνιούν
παράξενο μα σιωπούν
Κάτω από ένδυμα σιωπής
χαίνουσες κρύβουν πληγές
Αχ να γινόταν ένα θαύμα
Να σπάσει θεέ μου
αυτή η ενοχλητική σιωπή
που κατάσαρκα φοράμε
κι ένα με το δέρμα έχει γίνει
Να γίνει βροντερή φωνή
το δίκιο να διεκδικήσει
και μια ανθρώπινη ζωή
Όλοι ίσοι να γίνουν
κι έτσι τη ζωή να ζουν
με ίσο μερτικό στο ψωμί
ίσο στη χαρά στον πόνο ίσο.

Π.Κ

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Πρόσφυγες και αλληλεγγύη , φωτογραφίες φίλων


Όταν έχεις νιώσει την προσφυγιά, μπορείς να καταλάβεις όσους σήμερα την βιώνουν στο πετσί τους. Η γενιά μας κληρονόμησε από τους παππούδες μας τις απώλειες τους στην δική τους προσφυγιά.

Ξένα έντυπα αναφέρθηκαν στην πρωτοφανή γι’ αυτούς αλληλεγγύη, που δείχνουν οι Έλληνες στους πρόσφυγες. Οι μεγάλες δυνάμεις υπαίτιες για τα προβλήματα των σημερινών προσφύγων, προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους και να σφυρίξουν αδιάφορα. Δεν θα τους περάσει, η κοινή γνώμη ενημερώνεται και αναγνωρίζει πλέον τους υπαίτιους της δυστυχίας αυτών των ανθρώπων.

Γίνεται καθημερινό κάλεσμα για βοήθεια σε αναγκαίο εξοπλισμό όπως μπουφάν, κάλτσες, παπούτσια, καπέλα και μπέιμπυ λίνο. Ο κόσμος προστρέχει έχει ευαισθητοποιηθεί ανταποκρίνεται. Ο καιρός όμως δεν αστειεύεται αγριεύει.

Πόσα μικρά μάτια, πόσα λυπημένα πρόσωπα, πόσες εξουθενωμένες ψυχές, χρειάζονται για να ευαισθητοποιηθούν οι πάντες.


Τάσος Ορφανίδης



















Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του [Πηγή: www.doctv.gr]


«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία, τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη, οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους, το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου, κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του,αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά,φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου, ζεστό αίμα στην κοιλιά σου,δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας, καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
Πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα, εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά, κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα ανάμεσα από βαγόνια, κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού τρώγοντας εφημερίδες, εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
Κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες,κανένας δε θέλει να τον δέρνουν, να τον λυπούνται, κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία όπου το σώμα σου πονούσε ή τη φυλακή, επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη από μια πόλη που φλέγεται και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε, κανένας δε θα το άντεχε, κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό για να ακούσει τα: γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι πρόσφυγες, βρομομετανάστες, ζητιάνοι ασύλου, που ρουφάτε τη χώρα μας αράπηδες με τα χέρια απλωμένα, μυρίζετε περίεργα, απολίτιστοι, κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε να κάνετε και τη δική μας, πώς δε δίνουμε σημασία στα λόγια, στα άγρια βλέμματα, ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά από δεκατέσσερις άντρες ανάμεσα στα πόδια σου ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο να καταπιείς από τα χαλίκια, από τα κόκαλα από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
 Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα, αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία, πατρίδα είναι η κάννη ενός όπλου και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές, εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα ,να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου, να συρθείς στην έρημο, να κολυμπήσεις ωκεανούς, να πνιγείς, να σωθείς, να πεινάσεις, να εκλιπαρήσεις, να ξεχάσεις την υπερηφάνεια, η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

 Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου που λέει φύγε, τρέξε μακριά μου τώρα δεν ξέρω τι έχω γίνει αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

 Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013). [Πηγή: www.doctv.gr]





παλιές φωτογραφίες με συναισθηματική αξία, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Όταν επισκέπτομαι τις παλιές φωτογραφίες, το ταξίδι μου με πάει μακριά. Το κρατάω όμως πίσω, για να ζήσω τις στιγμές αυτές που προσπέρασα κάποτε και θέλω να τις ξαναδώ.

Στην εποχή μας η διασκέδαση είναι συνυφασμένη με μεγάλα ταξίδια, ακριβά αυτοκίνητα, πισίνες, τουριστικές εξορμήσεις, με  τάμπλετ ,κινητά και  διαδίκτυο.Οι συναντήσεις έχουν περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα.Η ατμόσφαιρα των αναχωρήσεων για ξένους τόπους αγαπημένων προσώπων,  συχνό φαινόμενο τελευταία, δεν έχει ίδια χαρακτηριστικά με το παρελθόν. Η συνήθεια στην εικόνα μέσω της τηλεόρασης και του διαδικτύου έχει αποφορτίσει το κλίμα, έγινε καθημερινό.  

Οι γονείς μας, την διασκέδαση την είχαν στο αίμα τους. Παρά τις δυσκολίες και τις στερήσεις, οι παρέες ήταν εύκολη υπόθεση. Μια αφορμή χρειαζόντουσαν για να βρεθούν κάπου, στην γειτονιά, στο βουνό, στην θάλασσα. Απαραίτητο βέβαια κάποιο μπουζούκι με κιθάρα, μια φυσαρμόνικα η ακορντεόν.Όταν επρόκειτο να φύγει κάποιος από την παρέα γινότουσαν γλέντια για καιρό. Η ατμοσφαιρα ήταν φορτισμένη. Τότε η ξενητιά τράβηξε πολλούς και η αγκαλιά της μέχρι σήμερα παραμένει σφιχτή. 

Οι μαζώξεις  στα νιάτα τους,  ακόμη και σήμερα γινότανε  εύκολα. Δεν συγκρίνονται με τα χρόνια τα δικά μας.  Για να επισκεφθούμε ένα κολλητό μας, χρειάζεται να κλείσουμε ραντεβού. Τα προβλήματα κυριαρχούν η διάθεση δεν φθάνει.

Τα παιδιά μας έχουν άλλους ρυθμούς, μας είναι δύσκολο να τους παρακολουθήσουμε η να τους καταλάβουμε.Το βλέπουμε καθημερινά, η διασκέδαση έχει άλλη ταυτότητα σήμερα, οι σχέσεις  αναπτύσονται ηλεκτρονικά.

Είναι λάθος να προσπαθήσουμε να δούμε τις εποχές με το ίδιο βλέμμα. Κάθε χρόνος, άλλος χρόνος, διαφορετικά ερεθίσματα και συγκινήσεις.

Μακρινό είναι το ταξίδι με τις παλιές φωτογραφίες και δύσκολο, αλλά οι στιγμές του θησαυρός.


Τάσος Ορφανίδης



























η επιλογή του τραγουδιού από την φίλη μου Πελαγία Κουκίδου