Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Στο κουπέ 21, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Ο Νικόλας πάτησε γερά με το δεξί στην αποβάθρα. Μάζεψε το σακίδιο του από κάτω, έριξε στους ώμους του το σακάκι  και προχώρησε γρήγορα για να προλάβει το τρένο. ΄Ήταν 12 ακριβώς, είχε μπροστά του 5 λεπτά . Δεν ήταν μακριά, δεν θα χρειαζότανε να κάνει μεγάλη προσπάθεια. Το ταξίδι του με το καράβι ήταν κουραστικό, αλλά σε δύο ώρες θα ‘φθανε στο πατρικό του. Εκεί θα κατάφερνε να ισιώσει το κορμί του, με αρκετές ώρες ύπνου. Το ψάρεμα στο πέλαγος δεν είναι εύκολη υπόθεση, έχει πολύ ξενύχτι ενώ τελευταία και τα λεφτά γίνανε λίγα. Ο καπετάνιος κάνει μεγάλες προσπάθειες για να φανεί δίκαιος, αλλά οι ψαριές τους δεν ήταν καλές. Τον αγαπούσε τον Νικόλα, τον είχε σαν γιο του. Τον πήρε κοντά του από παιδί και τον έφτασε άντρα.

Το τρένο ήρθε στην ώρα του, πέταξε το σακίδιο του στο κάθισμα και άραξε δίπλα βάζοντας το πόδια του απέναντι. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε μια παρουσία από πάνω του να τον περιεργάζεται. Μαζεύτηκε γρήγορα νιώθοντας άσχημα, ενώ τα μάτια του αντάμωσαν τα δικά της. Ήταν μελαχρινή με κοντά μαλλιά κομμένα αγορέ, τα μάτια της ήταν πράσινα, ενώ το βλέμμα της άστραφτε κεραυνούς. Φορούσε ένα κολλητό τζίν και ένα πουκάμισο που άφηνε το στήθος της να δείχνει προκλητικό. Ένιωσε αμήχανα αν και ήταν μαθημένος στα ταξίδια του από υπέροχες υπάρξεις. Εκεί ξόδευε τα λεφτά του κι όταν πήγαινε στον καπετάνιο για να πάρει πρόσθετα, εκείνος τον απόπαιρνε λέγοντας του ότι δεν θα βάλει μυαλό ποτέ.

Ανασηκώθηκε, μάζεψε γρήγορα τον σάκο του απ’ το διπλανό κάθισμα και προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει να τακτοποιήσει τα πράγματα της. Της συστήθηκε κι αυτή του έδωσε το δικό της, Αντιγόνη. Πήγαινε στο χωριό της μάνας της να γνωρίσει τον τόπο της. Οι δικοί της χάθηκαν πρόωρα κι αυτή αποφάσισε να ψάξει τα ίχνη τους. Ένα μοιραίο αεροπορικό δυστύχημα την άφησε ορφανή σε ηλικία 5 χρόνων. Οι εικόνες της από το χωριό είναι ελάχιστες .Κάποιες φωτογραφίες σε άλμπουμ, την βοήθησαν να ζωγραφίσει ότι της έλειπε.

Ο Νικόλας το ένιωσε ήταν η μοιραία γυναίκα, που του ‘λεγε ο καπετάνιος ότι θα συναντήσει κάποια μέρα. Η ομιλία της, η στάση της, το χαμόγελο της, τον είχαν αιχμαλωτίσει. Η Αντιγόνη δεν σταμάτησε να μιλά σε όλη την διαδρομή και ο Νικόλας έκανε σχέδια στο μυαλό του για να μη χάσει αυτή την φωνή για όλη του την ζωή. Περίεργο, πώς γίνεται να συναντήσεις κάποιον για λίγο και να σχεδιάσεις την ζωή σου μαζί του. Ένιωσε να μαθαίνει κολύμπι σε άγνωστα νερά, να κολυμπάει χωρίς σωσίβιο σε βαθιές θάλασσες.


Από το μεγάφωνο άκουσε το όνομα του σταθμού του, σε λίγο θα κατέβαινε από το τρένο . Η Αντιγόνη έμεινε στον κουπέ 21 στην σελίδα που τσάκισε στο βιβλίο του. Ο καπετάνιος του είχε δίκαιο όταν του ‘λεγε < θα το καταλάβεις όταν την βρεις και τότε κοίταξε να μη την χάσεις>.

Στον σταθμό  τον περίμενε το αδέσποτο σκυλί, να τον συνοδέψει μέχρι το σπίτι. Θα έμενε μαζί του  μέχρι που θα ερχότανε η ώρα να μπαρκάρει. Την φώναζε με το όνομα  Αντιγόνη. 

Τάσος Ορφανίδης 



Αντιγόνη Σοφοκλή 1961 - Ύμνος στον Έρωτα

Έρωτα εσύ, που κανείς δεν σε νίκησε
έρωτα που όλα είναι δικά σου
που νυχτοπερπατάς στων κοριτσιών τα τρυφερά τα μάγουλα
και πάνω από τις θάλασσες και τις στεριές πλανιέσαι
κανένας δε σου ξέφυγε
ούτε θνητός ούτε άνθρωπος
κι όποιον κρατάς τον ξετρελαίνεις

εσύ αλλάζεις τα μυαλά των λογικών για το χαμό τους
εσύ τον πόλεμο άναψες αυτόν
ανάμεσα σε γιο και σε πατέρα

μα νικητής, πατώντας πάνω απ' όλους τους μεγάλους νόμους
είν' ολοφάνερος, ο πόθος για τα μάτια της πανώριας κόρης
που παιχνιδίζεις μέσα τους εσύ
Έρωτα, γιε της Αφροδίτης.


Σοφοκλή, Αντιγόνη (Γ΄ στάσιμο)
Κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης τραγωδίας του Σοφοκλή
σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα (1961).
Αντιγόνη: Ειρήνη Παππά
Αίμων: Νίκος Καζής

Απαγγελία: Θόδωρος Μορίδης

1 σχόλιο:

  1. έτσι είναι.. συνήθως οι μεγάλοι έρωτες ξεκινούν σε κλάσματα δευτερολέπτου..
    τώρα το αν ζούνε ή πεθαίνουν, αυτό θα το μάθουμε σε κάποια άλλη ιστοριούλα σου.. μπράβο !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή