Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

η τελευταία μου έκπληξη , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Καθώς βάδιζα αμέριμνος μόλις έπεσε το φως της μέρας ,σε μια απογευματινή βόλτα με τα σκυλιά μου , σκόνταψα πάνω σε μια πέτρα. Εκείνη την στιγμή έβρισα δυνατά γιατί σακάτεψα το γόνατο μου .Την ίδια στιγμή  όμως το ξανασκέφθηκα .Τι ήθελε αυτή η πέτρα στο δρόμο μου ; Έσκυψα την πήρα στα χέρια μου σαν να ήταν κάποιο δώρο και την ακούμπησα με προσοχή στην άκρη του δρόμου, λες και ήταν γυαλί που θα ‘σπαγε.

Μέχρι εκείνη την ώρα δεν πρόσεξα ότι ένα διακριτικό βλέμμα ήταν πάνω μου και με παρατηρούσε. Σήκωσα το κεφάλι σαν να με ενοχλούσε κάτι κι έπεσε η ματιά μου πάνω της. Στο μπαλκόνι του σπιτιού ήταν μια κοπέλα, καθισμένη αναπαυτικά στην πολυθρόνα της με ένα βιβλίο στο χέρι . Το καπέλο που φορούσε της έδινε χάρη ενώ τα μεγάλα γυαλιά έκρυβαν στην ουσία το πρόσωπο της. Αμήχανα σήκωσα το χέρι μου και χαιρέτησα, ενώ αυτή μου ανταπέδωσε τον χαιρετισμό με ένα γλυκό χαμόγελο.

Δεν έμεινα άλλο εκεί , η αλήθεια είναι ότι ένιωσα άβολα . Αυτή η πέτρα μ’ έκανε ρεζίλι .Μ’ αυτές τις απαισιόδοξες σκέψεις συνέχισα την βόλτα μου , τα σκυλιά δεν συγκρατιόντουσαν άλλο. Ήταν μια καλή δικαιολογία για ν’ απομακρυνθώ βιαστικά από το σημείο των εκπλήξεων μου.

Το πρωί της επόμενης μέρας  με περίμενε μια νέα έκπληξη. Καθώς περίμενα στην στάση του λεωφορείου ,την είδα εκεί . Δεν ήταν μόνη, την συνόδευε μια κυρία, ενώ αυτή καθότανε κάπου .Ο κόσμος που περίμενε ήταν πολύς και δεν είχα αρκετή ορατότητα.Χαιρετηθήκαμε με ένα νεύμα, το χαμόγελο της ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Όταν πλησίασε στην στάση το λεωφορείο, διέκρινα ότι  η κυρία που την συνόδευε έσπρωχνε ένα καρότσι με την κοπέλα του χθεσινού απογεύματος. Την βοήθησε να ανέβει από την ειδική ράμπα και αποχαιρέτησε.Οι επιβάτες έδειχναν βιαστικοί, ίσως και αγενείς, δεν περίμεναν η δεν παραμέριζαν για να διευκολύνουν την επιβίβαση της. Τα σχόλια τους ήταν διαφορετικά.Άλλα συμπάθειας ,οίκτου,συμπόνοιας,ενώ άλλα  αδιαφορίας και προσβολής.

 Προθυμοποιήθηκα να βοηθήσω. Δεν υπήρχε θέση ειδική για τα αναπηρικά καρότσια,όπως συνηθίζετε σε άλλες χώρες αλλά ούτε και δυνατότητα  να δεθεί με  ζώνη ασφαλείας . Με μπερδεμένα τα αισθήματα νιώθοντας άβολα,μέσα από την σύντομη κουβέντα μας πληροφορήθηκα ότι παρακολουθεί μαθήματα στην ίδια σχολή.  Αυτή η κοπέλα είχε κάτι που με τραβούσε. Νομίζω όμως ότι με φόβιζε η κατάσταση της. Δεν θα ήθελα να συνδεθώ με ένα άτομο που έχει ιδιαίτερα προβλήματα,η ψυχολογία μου ήταν ήδη χάλια. Όσο περνούσε όμως η ώρα τόσο ένιωθα πιο βολικά μαζί της .Η απλότητα της,το χαμόγελο της, τα κοινά ενδιαφέροντα μας, με κρατούσαν κοντά της.

Ήταν η ώρα του μαθήματος κοινωνιολογίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που θα παρακολουθούσα για πρώτη φορά .Το είχα επιλέξει σαν έκτακτο μάθημα.Ο καθηγητής ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει στο μάθημα της ώρας μια ξεχωριστή εργασία που συμμετείχε μια ομάδα φοιτητών. Την ώρα της παρουσίασης άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε η φίλη μου.

Η τελευταία μου έκπληξη ήταν, όταν σηκώθηκε από το καρότσι και  πλησίασε στο βήμα για να παρουσιάσει την εργασία της με τα συμπεράσματα της. Εκεί διαπίστωσα ότι το καρότσι,η κοπέλα, η κυρία, αποτελούσαν μέρη εκπαιδευτικά σε σχέση με το πρόγραμμα που συμμετείχαν. Έπρεπε να καταγραφούν τα συμπεράσματα, από την συμπεριφορά των πολιτών απέναντι σε έναν ανάπηρο συμπολίτη τους, στην καθημερινότητα τους.


Η πέτρα  με βάρεσε γερά, ευτυχώς δεν ήταν το κεφάλι!

Τάσος Ορφανίδης 

<αφιερωμένο στους συνανθρώπους μας με αναπηρία.>



3 σχόλια:

  1. Τάσο οι ευαισθησίες σου!!!!
    Πάντα συγκινείς!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν όλους μας βαρούσε μια πέτρα, αλλά στο κεφάλι,
    ή θα συνετιζόμασταν, ή θα αλλάζαμε κεφάλι..
    μπράβο Τάσο !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχο, συγκινητικό, βαθιά ανθρώπινο το κείμενό σου Τάσο μου!!!!!!Αυτή η έμφυτη ευαισθησία σου με συγκινεί!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή