Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΣΚΙΕΣ,Παρασκευή Κηπουρίδου



Νύχτωσε πια
Έσβησε τα φώτα της η μέρα

Στο δωμάτιο
Χορεύουν ήδη οι σκιές

Δε θέλω φως
Ένα κερί να αργοκαίει μόνο

Ανοίγω την κουρτίνα
Ασημένιο ρυάκι εισβάλλει

Τρομάζουν οι σκιές
Στις γωνιές τρυπώνουν

Ακίνητο το φεγγάρι
Στο τζάμι γαντζώνεται

Το δωμάτιο άδειο
Μα τόσο γεμάτο μοιάζει

Παρέα μεγάλη
Το φεγγάρι, οι σκιές κι εγώ

Σκιά αεικίνητη
Σε σοκάκι φόβου βαδίζω

Το φεγγάρι
Αποφασισμένο φεύγει

Ξεθαρρεύουν οι σκιές
Κουβέντα μαζί μου πιάνουν

Αγαπημένοι όλοι
Που στην απέναντι όχθη πέρασαν

Λένε, λένε ,λένε
Όλα της ζωής τα μυστικά

Μας βρίσκει η αυγή
Σκορπούν οι σκιές χάνονται

Ώρα να αναλογιστώ
Όσα μου είπαν να τα κάνω πράξη

Γιατί αυτές
Παράσημο έχουν της γνώσης

Κι εγώ η ανόητη
Δεν ξέρω τη ζωή να εκτιμώ.

Ανοίγω το παράθυρο
Ανασαίνω την αυγή, αναφωνώ

Ζωή πάρε το ντέφιιιιιιι
Κι εγώ σ’ ακολουθώωω.

Π.Κ.


1 σχόλιο: