Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

με τα μάτια ενός παιδιού, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Πρόσεχε φίλε, πρόσεχε. Το ακούω από φίλους και το λέω συνέχεια σε φίλους. Το επαναλαμβάνω αδιάκοπα σε σημείο γραφικότητας. Αγαπημένα πρόσωπα, πέφτουν γύρω μας σαν τα κοτόπουλα. Άγνωστα πρόσωπα, περιφέρονται δίπλα μας πεινασμένα και απελπισμένα. Η κοινωνία μας έγινε απρόσωπη και η ταυτότητα της είναι πλέον σε αναζήτηση. Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της περιφέρονται άσκοπα, έχασαν τον προσανατολισμό τους. 

Ένα θαύμα χρειάζεται αυτή η μιζέρια, ανθρώπινο όχι θεϊκό. Ο Θεός όπου κι αν βρίσκεται,στρέφει τα μάτια του με αποστροφή. Το ανθρώπινο χέρι έχει βαφεί με αίμα και οι αθώοι γκρεμίζουν τις ελπίδες τους μέσα στο ψέμα.

Δεν προσπερνάται εύκολα αυτή η κατάσταση. Χρειάζεται δύναμη, ένα αθώο χαμόγελο, καρδιά μικρού παιδιού, αυτό είναι το θαύμα. Αν γινότανε να ξαναγεννηθούμε και ν’ αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον, με τα μάτια ενός παιδιού, θα βλέπαμε με τρόμο  την ασχήμια του σημερινού κόσμου. Το μητρικό γάλα δεν θ'αρκεί για να θρέψει άλλες γενιές, ν'αντικρύσουν την γύμνια με άλλα μάτια.

Γιατί είναι δύσκολο να διακρίνουμε τις απώλειες μας; Γιατί είναι δύσκολο να βγούμε απ’ το καβούκι μας και να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι το χρήμα είναι καταστροφή, έπαψε να είναι κινητήριος δύναμη ανάπτυξης. Συσσωρεύεται σε λίγες τσέπες αλλά  δεν κέρδισαν την αιωνιότητα, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουν. 

Πόσο αντέχεται ο χαμός αγαπημένου προσώπου, η δυστυχία που βλέπουμε καθημερινά στους πρόσφυγες, η ανέχεια που μαστίζει συμπατριώτες μας, η απανθρωπιά που κυριαρχεί παντού.

Ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει τον εαυτό του, αντάμωσε με  τα ζωώδη ένστικτα του και απορροφήθηκε. Έχουμε φθάσει στο σημείο να εμπιστευόμαστε τον αγαπημένο σκύλο μας, πιότερο απ’ τον « συνάνθρωπο μας». Η λέξη έχασε το νόημα της.

Πρόσεχε φίλε,πρόσεχε, δεν αξίζει. Μόνο τα αθώα μάτια ενός παιδιού, μπορούν να σου πουν την αλήθεια που χρειάζεσαι.Σ' αυτά κρύβονται όλα τα συναισθήματα. Ας πιάσουμε συζήτηση μαζί τους,χρειάζεται να δούμε τον κόσμο με τα δικά τους μάτια, της αθωώτητας. 


Τάσος Ορφανίδης 
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Αθώα φοβισμένα παιδικά μάτια καθρεφτίζουν το παράλογο του πολέμου, με τη φωτογραφία του παιδιού από τη Συρία το οποίο σηκώνει τα χέρια του ψηλά και παραδίνεται, καθώς πιστεύει πως η κάμερα είναι όπλο. Μέσα από ένα «κλικ» αποτυπώνεται με τον πιο ωμό τρόπο η φρίκη που έχει φωλιάσει στις παιδικές ψυχές που μεγαλώνουν παρέα με τον φόβο και τον θάνατο. Τη φωτογραφία ανέβασε πρώτη στο Twitter η φωτορεπόρτερ Nadia AbuShaban.

( απόσπασμα του παραμυθιού) «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» 

1 σχόλιο:

  1. Φως στο βάθος του τούνελ δεν φαίνεται
    Το κακό χειρότερο γίνεται μέρα τη μέρα
    Η ψιχάλα έγινε βροχή, η βροχή μπόρα
    Βλέπω γύρω μου πρόσωπα μουντά, θολά
    Σκιές που παραπαίουν χωρίς προορισμό
    Πόσο με θλίβει το θέαμα πώς με πονάει
    Αποξηραμένη ζωή, χωρίς ανάσα ζούμε
    Κι όμως δεν μιλάμε, μονάχα σιωπούμε
    Σιωπούμε κι αγναντεύουμε την πλάση
    Ποθώντας ένα κύμα ελπίδα να φέρει
    Δεν έχει νόημα να περιμένουμε εσαεί

    ΑπάντησηΔιαγραφή