Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Μέρα γενεθλίων ,γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Σήμερα η μέρα επεφύλασσε εκπλήξεις . Αγαπημένα πρόσωπα είχαν γενέθλια .Η μέρα αυτή όταν έρχεται, είτε για μένα είτε για τους φίλους μου, προσθέτει στεναχώρια.Δεν είναι γιατί φορτώνεται ένας χρόνος,αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είναι ο απολογισμός που κάνεις μέσα σου για να βρείς τις διαδρομές σου. Αυτές περιλαμβάνουν όνειρα, σχέδια ,αγωνίες, συγκρούσεις, αναποδιές. Το χειρότερο απ’ όλα είναι όταν διαπιστώνεις ότι ο χρόνος πέρασε χωρίς ν’αφήσει τίποτες. Οι σχέσεις σου περπάτησαν πάνω στο σχοινί και το κοντάρι που κρατούσες όλο κόνταινε, όλο μίκραινε.

Ο άντρας της Κικής ήταν θηρίο ανήμερο , δεν μέρευε με τίποτες. Την αγαπούσε δεν λέω, αλλά με τον δικό του τρόπο .Έτσι τουλάχιστον της έλεγε, όταν τον κανάκευε για να τον ηρεμήσει. Της φόρτωνε δώρα, χρήματα είχαν πολλά ,καμία στέρηση. Ήταν όμως αρκετό; Έφθανε αυτή η αγάπη και ο τρόπος της εκδήλωσης της; Το σκεφτόταν και το ξανασκεφτόταν.Το γυρνούσε απ’ εδώ το πιανε απ’ εκεί. 

Δεν την άφησε να πιάσει δουλειά, να μεγαλώσεις τα παιδιά της έλεγε. ΚΙ εκείνη πλάνταγε στο κλάμα όταν βρισκόταν μόνη .Μήπως μόνη δεν ήταν πάντα. Επιχειρηματίας αυτός, σκοτούρες πολλές, άγχος προβλήματα, ξεχνούσε τα δικά τους. Είχε την εντύπωση ότι με το χρήμα θα της έδινε αγάπη, θα υποκαθιστούσε την απουσία του. Αυτή ένα χάδι χρειαζόταν, μια αγκαλιά, ένα καλό λόγο μια αναγνώριση.Πόσες φορές δεν συμφώνησαν να πάνε κάπου μαζί και την τελευταία στιγμή το ακύρωνε.Πόσα ταξίδια, παραστάσεις, προβολές, πήραν την αναβολή τους. 

 Το πτυχίο της το έκανε κορνίζα και το’ βαλε επιδεικτικά στην είσοδο της πόρτας πρώτη θέση για να τον πικάρει. Στην αρχή του κακοφάνηκε, του φάνηκε περίεργο να μη βάλει κάτι δικό τους. Μετά το συνήθισε, όπως και την παρουσία της. Είτε του μιλούσε είτε όχι. το ίδιο πράγμα. Ερχότανε συνήθως αργά το βράδυ, του ‘βαζε να φάει πάντα με την απαραίτητη συνοδεία καυτερού και το ποτήρι το κρασί , ένα ρέψιμο να δένει με την περίσταση και μετά ο καναπές με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι για τηλεόραση. Το χαζοκούτι πήρε την θέση της.Τηλεόραση στο σαλόνι, στην κουζίνα , στην κρεβατοκάμαρα ακόμη και στην τουαλέτα. Όχι αυτός δεν κουβαλούσε περιοδικά η κανένα βιβλίο στον ναό του χεσίματος αλλά ήθελε τηλεόραση για να μη χάνει τα στιγμιότυπα.

Απ’ εδώ το ‘χε από εκεί το πήγε, του το ξεφούρνισε το μυστικό σήμερα που ‘χε τα γενέθλια του . Κάθε χρόνο μάζευε τους κολητούς του, που ούτε κάν τους ήξερε η ίδια, για να τους τραπεζώνει. Ψοφούσε στις ετοιμασίες. Φαγιά , σαλάτες,γλυκά , φρούτα, ποτά και ότι άλλο προς τέρψιν και ευχαρίστηση.

Την είδε να τον περιμένει καλοντυμένη στην πόρτα με το κλειδί του αυτοκινήτου της στο χέρι, να του δίνει την ανθοδέσμη του για τα γενέθλια του όπως έκανε κάθε χρόνο, αυτή την φορά χωρίς φιλί.

Μιχάλη μου φεύγω . Α, μη με ψάξεις , πήρα την άδεια μου για 10 μέρες, είναι το ταξίδι που το αναβάλουμε κάθε χρόνο. 

«Η εκδίκηση είναι γλυκιά, ιδιαίτερα στις γυναίκες.»
Λόρδος Βύρων


Τάσος Ορφανίδης 





2 σχόλια: