Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Έλα, πάμε, αργήσαμε.,Άννυ Τυχαίου

Έλα, πάμε, αργήσαμε.



Σε κρυφοκοίταζα από ώρα, που περίμενες, αδημονούσες αμίλητος μα και υπομονετικός. Σε αγνοούσα, με το παιδί έπαιζα, το χάϊδευα, το κανάκευα, μαζί του ξεχνιόμουνα, συναισθήματα, σκέψεις και φόβους ξόρκιζα. 

Έπεσε ο ήλιος, σκοτείνιασε κι εσύ ακόμα εκεί, στην ίδια θέση, με το ίδιο θλιμένο βλέμμα, ίδιο κι αυτό με το πέπλο το μουντό, που τον χώρο γύρω μας κάλυπτε. Αυτό που φοβόμουνα, να αποφύγω προσπαθούσα, με βραχνή και ψιθυριστή φωνή άκουσα να λες. Πιότερο το ένιωσα παρά το άκουσα, σα να μην σου έκανε καρδιά να ξεστομίσεις. 

Ξέρω πως έτσι ήταν, δεν ήθελες μα έπρεπε, πρέπει, άλλοι ορίζουν, άλλοι τα νήματα κινούν. Το παιδί κοίταξα, να το πάρω μαζί σκέφτηκα, απ΄ το μικρό χεράκι του να κρατηθώ, ελπίδα να αντλήσω, την κλωστή αυτή που ζωή χαρίζει. 

Με τη σκέψη αυτή ξύπνησα, πριν το τέλος δω, όνειρο ήταν, εφιάλτης θαρρώ, είμαι ακόμη εδώ...

1 σχόλιο: