Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

το φως που περίμενα, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


Περίμενα να ‘ρθει το φως να μ’ευλογήσει.Προσπέρασε όμως δεν στάθηκε διόλου να με αγκαλιάσει,απέφυγε την προσοχή μου .

 Πρόσεξα την διαδρομή του με περιέργεια . Πέρασε απέναντι, μπήκε απ’ το παραθύρι κι ακούμπησε τους μικρούς σκελετωμένους ώμους του μικρού τρελού. Ήταν ο καμπούρης που φύλαγε έξω απ’ την πόρτα, να πιάσει το ξεροκόματο που του πετούσαν πριν απ’ το σκυλί. Ήξερε ότι αν το πιανε το σκυλί, δεν θα το μοιραζότανε. Πεινούσαν το ίδιο αλλά ερχότανε το κακόμοιρο και τον ζέστανε τα παγωμένα βράδυα, εκεί στο ξωκλήσι που βρήκαν θαλπωρή. 

Το παιρνε το ξεροκόματο και το μοίραζε δίκαια στα ίσα, να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Είχε την γούρνα να μαζεύει νερό τις άνομβρες μέρες, να φθάσει γι’αυτόν, να δώσει και στο σκυλί. Δεν του ‘δωσε όνομα, σκυλί τ’ ανέβαζε σκυλί το κατέβαζε. Κι όταν τον ρωτούσε κανείς απο περιέργεια,  απαντούσε με σοφία    
" α!! ο καθένας στον ρόλο του".

Έκαμε κρύο εκείνη την μέρα και το φως απ’ το παραθύρι του ζέστανε τις πλάτες, γύριζε και το στήθος, του φθανε .Κούρνιαζε και το σκυλί στα πόδια του να πάρει θαλπωρή και να δώσει ζεστασιά! 
Πως το περιμένει! Ποιον ν'αρνηθεί το φως! Την θλίψη η την μοναξιά!


Τάσος Ορφανίδης 


[Κι αν έσβησε σαν ίσκιος…]Κώστας Καρυωτάκης

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·
κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου

βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ—
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλον ουρανό,
η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,

μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,

μου λέει για κάποια που ’ζησα ζωή!

2 σχόλια:

  1. Εξαιρετικά όλα, γεμάτα ευαισθησία κι ανθρωπιά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πέρασε κι από ΄σένα Τάσο μου, το φως της Θείας Χάριτος !!! Ευτυχώς που δεν το κατάλαβες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή