Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Πρόσφυγες και αλληλεγγύη , φωτογραφίες φίλων


Όταν έχεις νιώσει την προσφυγιά, μπορείς να καταλάβεις όσους σήμερα την βιώνουν στο πετσί τους. Η γενιά μας κληρονόμησε από τους παππούδες μας τις απώλειες τους στην δική τους προσφυγιά.

Ξένα έντυπα αναφέρθηκαν στην πρωτοφανή γι’ αυτούς αλληλεγγύη, που δείχνουν οι Έλληνες στους πρόσφυγες. Οι μεγάλες δυνάμεις υπαίτιες για τα προβλήματα των σημερινών προσφύγων, προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους και να σφυρίξουν αδιάφορα. Δεν θα τους περάσει, η κοινή γνώμη ενημερώνεται και αναγνωρίζει πλέον τους υπαίτιους της δυστυχίας αυτών των ανθρώπων.

Γίνεται καθημερινό κάλεσμα για βοήθεια σε αναγκαίο εξοπλισμό όπως μπουφάν, κάλτσες, παπούτσια, καπέλα και μπέιμπυ λίνο. Ο κόσμος προστρέχει έχει ευαισθητοποιηθεί ανταποκρίνεται. Ο καιρός όμως δεν αστειεύεται αγριεύει.

Πόσα μικρά μάτια, πόσα λυπημένα πρόσωπα, πόσες εξουθενωμένες ψυχές, χρειάζονται για να ευαισθητοποιηθούν οι πάντες.


Τάσος Ορφανίδης



















Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του [Πηγή: www.doctv.gr]


«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία, τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη, οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους, το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου, κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του,αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά,φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου, ζεστό αίμα στην κοιλιά σου,δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας, καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
Πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα, εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά, κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα ανάμεσα από βαγόνια, κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού τρώγοντας εφημερίδες, εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
Κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες,κανένας δε θέλει να τον δέρνουν, να τον λυπούνται, κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία όπου το σώμα σου πονούσε ή τη φυλακή, επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη από μια πόλη που φλέγεται και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε, κανένας δε θα το άντεχε, κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό για να ακούσει τα: γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι πρόσφυγες, βρομομετανάστες, ζητιάνοι ασύλου, που ρουφάτε τη χώρα μας αράπηδες με τα χέρια απλωμένα, μυρίζετε περίεργα, απολίτιστοι, κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε να κάνετε και τη δική μας, πώς δε δίνουμε σημασία στα λόγια, στα άγρια βλέμματα, ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά από δεκατέσσερις άντρες ανάμεσα στα πόδια σου ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο να καταπιείς από τα χαλίκια, από τα κόκαλα από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
 Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα, αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία, πατρίδα είναι η κάννη ενός όπλου και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές, εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα ,να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου, να συρθείς στην έρημο, να κολυμπήσεις ωκεανούς, να πνιγείς, να σωθείς, να πεινάσεις, να εκλιπαρήσεις, να ξεχάσεις την υπερηφάνεια, η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

 Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου που λέει φύγε, τρέξε μακριά μου τώρα δεν ξέρω τι έχω γίνει αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

 Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013). [Πηγή: www.doctv.gr]





1 σχόλιο:

  1. Όποιος 'ενιωσε την προσφυγιά στη ρίζα της ύπαρξής του δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την δυστυχία αυτών των ξεριζωμένων ανθρώπων.Αδιάφοροι παραμένουν πάλι εκείνοι οι οποίοι ευθύνονται για την προσφυγιά τους!!!!! Ευτυχώς ο Έλληνας ακόμη και σε δύσκολους καιρούς δεν χάνει την ευαισθησία και την ανθρωπιά του.Αναφέρομαι φυσικά στους απλούς ανθρώπους που κοντεύουν να τους τα πάρουν όλα!!!! Τους υπεύθυνους, τους έχοντες, τους κατέχοντες ας τους κρίνει ο θεός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή