Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Σκέψεις, Παρασκευή Κηπουρίδου

Σκέψεις

Βαδίζω… Έτσι απλά …
Χωρίς σκοπό….
Χωρίς προορισμό….
Σε τοπίο φθινοπωρινό
το βλέμμα απομυζεί
του ουρανού το γκρίζο
Χρυσαφί χαλί τα φύλλα
Παραπατώ
Επίτιμη καλεσμένη
στο εκρηκτικό γέρμα
ενός ήλιου που αδυνατεί
φως να στάξει στις ψυχές
των βασανισμένων
Στην κλεψύδρα
η άμμος ασταμάτητα ρέει
κυλάει αδιάκοπα η ζωή
Πολλά τα βάσανα
Οι αντοχές φθίνουν
Το θαύμα ξεμακραίνει
Φαύλος κύκλος οι καημοί
Αδιάβατο ποτάμι η κάθε μέρα
Ο κόσμος έπαψε να είναι απλός
Ανασφάλεια, πίκρα θεριεύουν
αυλάκια χαράζουν
σε πρόσωπα σκυθρωπά
ανέκφραστα
χλωμά σαν τα φύλλα
Αρχιτέκτονες της συμφοράς
αποθήκες χτίζουν ψυχών
τραγικός ο άνθρωπος
θηρίο σαρκοβόρο
Απέκλεινε του προορισμού
Βαδίζω στο πουθενά
χωρίς πυξίδα
κλυδωνίζομαι
παραπαίω
Μέσα μου μαίνεται
άγρια καταιγίδα
Τσακίζουν τα φύλλα
τρομάζουν τα όνειρα
ακαθόριστος βόγγος
ανατριχιαστικός
ο παλμός της φύσης
Αυτό το δείλι
τίποτα καλό δεν προμηνά
Οι λωτοφάγοι ένα με το χώμα
υποφέρουν, αγωνιούν
παράξενο μα σιωπούν
Κάτω από ένδυμα σιωπής
χαίνουσες κρύβουν πληγές
Αχ να γινόταν ένα θαύμα
Να σπάσει θεέ μου
αυτή η ενοχλητική σιωπή
που κατάσαρκα φοράμε
κι ένα με το δέρμα έχει γίνει
Να γίνει βροντερή φωνή
το δίκιο να διεκδικήσει
και μια ανθρώπινη ζωή
Όλοι ίσοι να γίνουν
κι έτσι τη ζωή να ζουν
με ίσο μερτικό στο ψωμί
ίσο στη χαρά στον πόνο ίσο.

Π.Κ

1 σχόλιο: