Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

ένα απρόβλεπτο πρωινό ξεκίνημα, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Μορφέας,φύλακας άγγελος μας

Το πρωί σηκώθηκα από τις 7, άσχετα αν κοιμήθηκα αργά,κοντά στις 3. Το κεφάλι βαρύ, τα μάτια να μη μπορούν ν’ανοίξουν, το στομάχι σαν να ‘χει μια πέτρα .

Τα σκυλιά μου ένιωσαν την κατάσταση μου,είχαν συνηθίσει διαφορετικά . Ήταν αλλες οι κινήσεις μου κάθε πρωί. Περίμεναν την πρωινή τους βόλτα και το φαγητό τους. Βγήκα έξω με κακή διάθεση, απογοητευμένος, με μαύρα συναισθήματα.

 Έτσι και αλλιώς δεν είχα να κάνω κάτι άλλο αυτή την ώρα.Άρπαξα τα λουριά τους με άσχημη ψυχολογία και κινήσαμε να πάρουμε το μονοπάτι για το βουνό. Στην διαδρομή μέσα στο χωριό τα έχω δεμένα, ενώ τα λύνω μόλις πιάσουμε την αρχή του μονοπατιού. 

Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι ότι δεν αφήνουν μέρος χωρίς να το μυρίσουν, ιδιαίτερα όταν έχει περάσει κάποιο ζώο η άνθρωπος προηγουμένως. Σήμερα η συμπεριφορά τους άλλαξε ,γίνανε νευρικά , μια μυρωδιά που έπιασαν έντονα τους τραβούσε βαθιά μέσα σε δύσβατα μέρη. Απόρησα, προσπάθησα να τ’  ακολουθήσω  αλλά όσο προχωρούσα τόσο πιο δύσκολα γίνοταν τα πράγματα. Τα γαυγίσματα τους μου έδιναν το στίγμα τους, για να προχωρήσω αργά με τον ρυθμό μου στην κατεύθυνση τους. Δεν ξέρω πραγματικά πόσο βαθιά μπήκα στο δάσος, γινότανε πιο πυκνό, φύγαμε από μονοπάτια και σερνόμουνα κυριολεκτικά κάτω από τα κλαδιά των δένδρων για να περάσω.

Κάποια στιγμή τα γαυγίσματα έγιναν έντονα και επίμονα. Υπολόγισα την απόσταση περίπου πόσο μπροστά μου ήταν και προσπάθησα να ανεβάσω ταχύτητα. Ήταν δύσκολο όμως έχανα πολύ χρόνο, άρχισα ν’ απελπίζομαι. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου την φλόκα να γαυγίζει επίμονα και να με οδηγεί από άλλο σημείο .Μου φάνηκε πιο βατό και προχώρησα.Κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει , εντοπίσανε κάτι και με καλούσαν δεν με απέτρεπαν, προέβλεπαν ότι δεν ήταν δικός μου κίνδυνος. 

Άρχισαν οι παλμοί ν’ανεβαίνουν έτρεχα σχεδόν έρποντας .Τα χέρια μου πλήγωσαν, τα γόνατα σακατεύτηκαν, τα ρούχα ξεσκίστηκαν αλλά κάτι με καλούσε να πάω προς τα εκεί, κάτι που δεν έπαιρνε αναβολή η καθυστέρηση .

 Η Φλόκα με εντυπωσίασε, ήξερα ότι έχει μέσα της Τέκελ, μια ράτσα που ξεχωρίζει για την ισχυρή όσφρηση της, τα χρησιμοποιούν για ανιχνευτές. Πιάνουν το αίμα από πολύ μεγάλη απόσταση και οδηγούν τον κυνηγό η τα σωστικά στο σημείο που βρίσκεται το θήραμα η ο τραυματίας. Με έντονα γαυγίσματα με καθοδηγούσε ενώ έτρεχε πίσω- εμπρός. Το κοντό της ύψος την βοηθούσε να περνά κάτω από τα δένδρα με ευκινησία, ενώ εγώ χτυπούσα σε κάθε σημείο. Το εντυπωσιακό ήταν ότι δεν έφευγε από κοντά μου και με τραβούσε προς μια κατεύθυνση .

Τα γαυγίσματα των άλλων δύο σκύλων γινόντουσαν πιο έντονα, σημάδι ότι πλησιάζουμε.Μετά από μεγάλο κόπο και αγωνία κατάφερα να φθάσω κοντά στα σκυλιά, ενώ η χαρά τους που με είδαν ήταν ανησυχητική, γιατί επέμεναν να στρέφονται προς ένα σημείο. Η Γκρέτα κάθονταν μπροστά σε ένα πλαγιασμένο άνθρωπο, που αγκομαχούσε από τους πόνους,  ενώ η Νίνα  ανεβοκατέβαινε πέρα δώθε τρέχοντας από χαρά που έφθασα.Το τσομπανόσκυλο ο Μορφέας που μας ακολουθεί πάντοτε στις διαδρομές μας, τα βρήκε δύσκολα σήμερα στα πυκνά περάσματα αλλά ήταν ο καλός μας άγγελος. 

Χωρίς να χάσω χρόνο πλησίασα, ήταν ένα νεαρός άνδρας, με εξοπλισμό  ορειβάτη πλήρη.  Μόλις τον αντίκρυσα κόντεψα να πέσω κάτω λιπόθυμος.Ήταν ο Θοδωρής ο γιός του κολητού μου φίλου.Κάναμε μαζί πολλές ορειβασίες.Το πόδι του ήταν σπασμένο δεν μπορούσε να το πατήσει, τα πλευρά του πονούσαν, τα χέρια του ευτυχώς κινιόντουσαν και στο κεφάλι φορούσε ακόμη το κράνος του. Δεν καθυστέρησα με ερωτήσεις,θα μάθαινα αργότερα, εφόσον  ήταν καλά. Ήταν τυχερός που τον μύρισαν τα σκυλιά. 

Για καλή του τύχη το κινητό μου είχε σήμα και κάλεσα βοήθεια αμέσως . Το στίγμα μας θα μπορούσαν να το εντοπίσουν, για όση ώρα λειτουργούσε το κινητό. Είχε την δυνατότητα να στέλνει αυτόματα το στίγμα στο κινητό του  φίλου μου Στέφανου, που είχα ορίσει για τέτοιες περιπτώσεις . Ορειβάτης και αυτός τον ενημέρωσα παράλληλα για το ατύχημα, για να συνδράμει στις ενέργειες των σωστικών ομάδων, χωρίς να του αναφέρω ότι αφορά τον ίδιο του τον γιό.

Από τότε ο Θοδωρής , δεν παραλείπει όποτε περνά από το σπίτι, να φέρνει τις αγαπημένες τους λιχουδιές. Είναι ο αγαπημένος τους επισκέπτης, εξάλλου πάντοτε του είχαν αδυναμία ίσως αυτή να τον έσωσε. Είχαν την μυρωδιά του και γι'αυτό αναστατώθηκαν πολύ. Δεν θα ξεχάσω το κλάμα της μικρής Φλόκας,είναι ο αγαπημένος της φίλος.Του Θοδωρή η αδυναμία ήταν ο Μορφέας, κουβαλάει την φωτογραφία του στο κινητό του σαν φύλακα άγγελο.Από τότε που χάθηκε εκείνος, η Φλόκα διεκδίκησε και κέρδισε την αγάπη του Θοδωρή.
Φαίνεται ότι ο Θοδωρής έχει δύο φύλακες αγγέλους.Γιατί όχι ,όλα τα παιδιά χρειάζονται ένα άγγελο μέσα στην αγρίμια του κόσμου.

Τάσος Ορφανιδης



Αφιερωμένο στους φίλους ορειβάτες και στα σκυλιά που είναι κοντά μας, σύντροφοι μοναδικοί.Η ιστορία στην εξέλιξη της είναι προιόν φαντασίας, επηρεασμένη όμως από την σχέση φιλίας με την οικογένεια του φίλου μου, τις ορειβασίες που κάναμε μαζί και την αγάπη τους για τα σκυλιά μου. ιδιαίτερα για τον σκύλο μας Μορφέα που χάσαμε και ακόμη τον αναζητούμε, έστω με την σκέψη μας.
Αφιερωμένο στα μικρά παιδιά που άδικα τα ρουφάει η θάλασσα στο ταξίδι της απελπισίας τους.


2 σχόλια:

  1. Υπέροχο κείμενο που το διακρίνει όπως όλα ανθρωπιά κι ευαισθησία!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι σκεφεται ο ανθρωπος....Α ρε ΤΑΣΟ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή