Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

12 το βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

 
φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος
 Ήταν 12 το βράδυ, η ώρα που συνήθως βγάζω τα σκυλιά μου στην τελευταία βόλτα της μέρας για ανακούφιση. Δεν πρόλαβα να κάνω δυο βήματα κι ακούω μια κοπέλα να φωνάζει δυνατά απευθυνόμενη σε έναν άνδρα. «Τι νόμιζες ότι είμαι η πουτάνα σου άντε στα τσακίδια».Σκύβει, παίρνει κάποια  χρήματα απ’ τον δρόμο και του τα πετάει στα μούτρα βρίζοντας δυνατά. Δεν μπορώ να το κρύψω,  μου άρεσε η κίνηση της κοπέλας! 

  Εκείνη την ώρα η μέρα αλλάζει, αλλάζουν όμως και τα αισθήματα . Οι μεταμεσονύχτιες ώρες είναι ιδανικές για ένα καλό ξενύχτι, όταν υπάρχει διάθεση. Η μάλλον το καλό ξενύχτι φέρνει την καλή διάθεση. Όταν όμως όλα πάνε στραβά, η κατάληξη θα ναι μοιραία.


  Παρακολούθησα χωρίς να το θέλω, το νεαρό ζευγάρι να μαλώνει στον δρόμο.Τους ήταν αδιάφορο, αν ακούγονταν η ενοχλούσαν κάποιους που κοιμόντουσαν εκείνη την ώρα. Φαντάζομαι οι μπαταρίες τους ήταν γεμάτες και ανεβάζανε  γκάζια . ¨Όταν κρατούσαν ρελαντί έλεγα θα αγκαλιαστούν με ένα δυνατό φιλί , μάλλον έτσι το ήθελα.

  Οι δυνατοί καυγάδες βγάζουν έρωτα, πάθος, αλλά αφήνουν να εκτονωθούν όσα ήταν στουπωμένα βαθιά μέσα τους. 

Η ιστορία δεν έχει αξία να την παρακολουθήσουμε,  έχουν όμως σημασία τα συναισθήματα που δημιουργούνται. 

Το γιομάτο φεγγάρι λένε ότι φέρνει πάθη και ανατροπές. Έτσι είναι, όταν ταξιδεύεις λαθρεπιβάτης στο όνειρο, θρυματίζεσαι!


Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Η ιστορία ενός καφενέ στο Γεντί Κουλέ, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφίες Θάνος Χαρίσης 


Η ιστορία ενός καφενέ στο Γεντί Κουλέ.

 Προσφυγιά, πείνα, μιζέρια, φτώχια, μεροδούλι μεροφάι. Οι φυλακές του Γεντί κουλέ γέμιζαν με κάθε καρυδιάς καρύδι. Ήρθε η φαινή ιδέα στον ιδιοκτήτη του σπιτιού δίπλα στις φυλακές να το μετατρέψει σε καφενείο. Έτσι προχώρησε η ιστορία και η Δήμητρα πρίν από 23 χρόνια έδωσε συνέχεια στο εγχείρημα.

  

Κυριακή βράδυ, η πόλη ακόμη κουβαλούσε στις πλάτες της την υγρασία, αν και  οι βροχές σταμάτησαν από την προηγούμενη μέρα. Έβρισκες εύκολα να βολέψεις το αυτοκίνητο, εφόσον  είχε ήδη αδειάσει το σαββατοκύριακο, καθότι ακολουθούσε η τοπική γιορτή του Αγίου Δημητρίου. Ιδανικό τριήμερο, ενώ  για κάποιους πενθήμερο, εφόσον κατά πόδας ήταν  η εθνική γιορτή. Τέλειος συνδυασμός για όσους μπορούσαν. Άλλοτε θεωρούταν ευκαιρία το ταίριασμα των ημερών αλλά τώρα έχει γίνει δύσκολη υπόθεση για τους πολλούς.

 Από την παρέα έπεσε η πρόταση να παρακολουθήσουμε ένα μικρό σκετσάκι  σ’ ένα γειτονικό καφέ. Το σενάριο είναι αληθινή ιστορία, αναφορά στο ίδιο το καφέ. Πρόκειται για το μπαράκι «αίθριο στο Γεντί Κουλέ», στέκι μας εδώ και 20 χρόνια.

Η Δήμητρα είχε την ιδέα  να το στήσει.  Έκανε το πρώτο βήμα το καλοκαίρι, υπαίθρια. Η ανταπόκριση των φίλων της μεγάλη. Θέλησε να το επαναλάβει  μέσα στον ζεστό χώρο του μαγαζιού, παρέα με όσους το αγάπησαν στα τόσα χρόνια παρουσίας του, στα κάστρα της Σαλονίκης.


Ήταν έκπληξη για μένα, με ηθοποιούς φίλους και θαμώνες του καφέ για χρόνια, σκηνοθέτησαν και έκαναν πράξη το όνειρο της Δήμητρας. Δεν φθάνει μόνο αυτό διασκεδάσαμε με τους αυτοσχεδιασμούς τους χωρίς να επηρεάζουν την ροή της ιστορίας. Η Δήμητρα, ζεστή νότα με χιούμορ να έχει τον ρόλο της, να προσφέρει συγκίνηση και γέλιο.





Άκουσα την ιστορία του καφέ με λεπτομέρειες που δεν ήξερα, αν και είμαι γέννημα θρέμμα της περιοχής. Απόλαυσα τον αυθορμητισμό και την διάθεση τους, χάρηκα ρεμπέτικα τραγούδια α καπέλα  από μια εξαιρετική γυναικεία φωνή, συγκινήθηκα . Τα ποιήματα της Ράνιας Αγγελακούδη που απαγγέλλονταν από την ίδια, έδεναν υπέροχα με το υπόλοιπο σύνολο και παρακολουθούσαν την εξέλιξη της ιστορίας του καφέ.

 Οι θαμώνες κάθε ηλικίας να χαίρονται τις ατάκες και τις αυθόρμητες δημιουργίες, να παρακολουθούν με ενδιαφέρον, να γίνονται ένα με τους ηθοποιούς .Όμορφες σκηνές, δύσκολο το εγχείρημα σε ένα μπαράκι αλλά το αποτέλεσμα ωραίο. Το κέφι δεν έμεινε εκεί, ρεμπέτικη και λαϊκή μουσική βοήθησε στην εκτόνωση της διάθεσης, χορός, τραγούδι, όλα μέσα.

Μπράβο Δήμητρα για άλλη μια φορά αφιέρωσες! Την ιστορία λυπάμαι που δεν θα σας την πω, ας το κρατήσουμε για την επόμενη φορά.

Τάσος Ορφανίδης 



η Δήμητρα με τον επι χρόνια συνεργάτη της Βαγγέλη



τραγούδι α καπέλα


η Δήμητρα σε δράση

αφήγηση

ποιήτρια Ράνια Αγγελακούδη

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Είναι αυτές οι φορές ... Ευτυχία Βιγκοπούλου

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 
Είναι αυτές οι φορές ...
που πάω πιο γρήγορα απ ότι νομίζω...
και κάνω πράγματα πιο αργά απ ότι σκέφτομαι...
η αναπνοή μου γίνεται πιο γρήγορη από ένα αμάξι
που προσπαθεί να το σκάσει...
αλλά η ζωή δεν έχει πίσω φώτα...
για να μου δείξει...
που είναι...και που είμαι.

Αν έλεγα εκείνα που σκέφτομαι και αισθάνομαι...
Αν...
όμως... σιωπώ με μια ακριβή έκφρασης άμυνας...
γιατί... η ζωή δεν έχει πίσω φώτα...

η ζωή προχωράει.[εφη]



Το μακρινό ταξίδι της Ήρας μου, Ευτυχία Βιγκοπούλου






Το μακρινό ταξίδι της Ήρας μου



πονάει ...
έσβησε στα χέρια μου
ακόμα δεν είμαι σίγουρη αν αυτό ήθελε

με τη μουσούδα της στο χέρι μου κοιμήθηκε ...
μεγάλος πόνος...
δε το περίμενα

17 χρόνια αυτό το πλάσμα
με έχει γλυτώσει από καταθλίψεις νευρώσεις...

ήταν δίπλα μου όταν μαγείρευα...
δίπλα μου στο πόνο μου,
στο βουβό μου κλάμα...
στις χαρές μου

της έφτιαξα το σπίτι της το τελευταίο
σε ένα ύψωμα στο Λαύριο ...
και αγναντεύει τη θάλασσα...
γύρω της έχει θυμάρι και κυκλάμινα

Στο καλό Ηρούλι μου

βράδυ Σαββάτου...και συ είσαι κάπου

Τα "Μηχανορραφήματα" των Δήμητρα Μητρέντση και Λουκίας Ορφανίδου, στην παιδική σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας

 γράφει ο Τάσος Ορφανίδης 
Λουκία & Δήμητρα ,veriotis.gr


Μια ώρα δρόμος από Θεσσαλονίκη το θέατρο στην Βέροια, <Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών> .Παρακολουθήσαμε  την πρόβα τζενεράλε της παιδικής σκηνής του έργου «Μηχανορραφήματα», που το ανεβάζει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας. Το κείμενο  έγραψαν η Δήμητρα Μητρέντση με την Λουκία Ορφανίδου. Μια μουσική παράσταση που δείχνει την μοναδικότητα της  Φιλίας και της αληθινής   Αγάπης μέσα από περιπέτειες, αφήνοντας τις κακές συνήθειες και ξεπερνώντας φοβίες.

 
arive.gr φωτογραφία του Τάσου Θώμογλου
Όταν γύρισα ενθουσιασμένος στο σπίτι προσπάθησα να γράψω τις εντυπώσεις μου.
  Όμως είμαι πατέρας, πόσο αντικειμενικός θα ήμουν στην μεταφορά τους;
Είναι βέβαιο ότι μου άρεσε πολύ ,το βρήκα πλούσιο, εκπαιδευτικό για τα παιδιά με βαθιά νοήματα. Οι δάσκαλοι τους θα έχουν την ευκαιρία να τα δουλέψουν μέσα  στην τάξη.

 
arive.gr φωτογραφία του Τάσου Θώμογλου
Το είδα όμως στα μάτια της Δήμητρας και της Λουκίας, μάλλον τα διέκρινα κόκκινα στο τέλος της παράστασης. Το ξεχώρισα στην χαρά των ηθοποιών, της Ελένης, του  Διογένη ,της Αλκμήνης, του Περικλή και του  Θεοδόση. Για μένα ήταν εξαιρετικοί. Βρήκα ομοψυχία, καλή επαφή μεταξύ τους, ένα σύνολο. Φαντάζομαι σε αυτή την περίπτωση παίζει ρόλο η δουλειά της σκηνοθέτριας Λουκίας και της βοηθού της χορογράφου Κωνσταντίνας.

 
arive.gr φωτογραφία του Τάσου Θώμογλου
Παιδική σκηνή με μουσική και στίχους  της Δήμητρας που βρίσκεται στο πιάνο να τραγουδά και άλλους δύο μουσικούς στο βιολί την Μαρίνα και κιθάρα τον Βαγγέλη να συμπληρώνουν το πάζλ των εντυπώσεων.


faretra.info Δήμητρα Σμυρνή

Τα σκηνικά του Θανάση κράτησαν το μερίδιο τους στα θετικά σχόλια, για να τα ζωντανεύουν κάθε μέρα από 2 Νοέμβρη στις παραστάσεις που θα δίνονται για τα παιδιά. Σήμερα Κυριακή  προηγήθηκε  μια παράσταση για τους εκπαιδευτικούς.
 
arive.gr φωτογραφία του Τάσου Θώμογλου
 Να σας κρύψω ότι συγκινήθηκα για το αποτέλεσμα που είδα, δεν θα ήμουν ειλικρινής. Είδα την ικανοποίηση  στα μάτια τους και στο χαμόγελο τους να διώχνει μακριά την κούραση τους. Μου ήρθαν οι εικόνες από τις ατέλειωτες ώρες, για δύο τουλάχιστον χρόνια απ’ ότι θυμάμαι, που δούλευαν το κείμενο η Δήμητρα από την Νάουσα και η Λουκία από την Θεσσαλονίκη μέσω skype.

 Οι στιγμές να γίνονται ώρες, οι ώρες μέρες και αυτές χρόνια. Κι όμως το όνειρο το δικό τους που ξεκίνησε με σκιές, έγινε σενάριο, ενσωματώθηκε με τους ηθοποιούς και βγήκε στην σκηνή .Πως θα νιώθουν αυτά τα παιδιά που γίνανε δημιουργοί με το έργο τους, να το βλέπουν να ολοκληρώνεται στην παιδική σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ  ΒΕΡΟΙΑΣ!

Ακόμη σιγοτραγουδάω ένα από τα τραγούδια που έγραψε η Δήμητρα « Μόνο η Αγάπη, Αγάπη δώσε …» .



Μού έχει μείνει κάτι που είπε φίλος της παρέας μας « είχα να γελάσω 5 χρόνια» .
Το γέλιο λείπει από την ζωή μας, ας αρπάξουμε την ευκαιρία να κάνουμε ένα δώρο στα παιδιά μας.
faretra.info Δήμητρα Σμυρνή

faretra.info Δήμητρα Σμυρνή






















faretra.info Δήμητρα Σμυρνή

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

veriotis.gr

Κείμενο: Δήμητρα Μητρέντση-Λουκία Ορφανίδου

Σκηνοθεσία: Λουκία Ορφανίδου

Μουσική-Στίχοι-Μουσική Διδασκαλία: Δήμητρα Μητρέντση

Β.Σκηνοθέτη-Χορογραφίες: ΚωνσταντίναΛάλλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Θανάσης Κολαλάς

Animation: Λίλη Κοντοδήμα

Φωτισμοί : Γιώργος Βέγκος

Προβολή – επικοινωνία: Κατερίνα Γρηγοριάδου

Ηθοποιοί: Ελένη Βουγιατζή, Διογένης Γκίκας, Αλκμήνη Κουλουμπή, Περικλής Σταύρου, Θεοδόσης Φυλαχτός

Μουσικοί: Μαρίνα Γκοργκάτζε (βιολί), Βαγγέλης Δερβώκης(κιθάρα), Δήμητρα Μητρέντση (πιάνο, φωνή)

Για πληροφορίες, για τον προγραμματισμό και κλείσιμο ημερομηνίας παρακολούθησης της παράστασης μπορείτε να απευθύνεστε στους παρακάτω τηλεφωνικούς αριθμούς  της ΚΕ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ  Βέροιας

2331078140, & 142

 fax: 2331029714





2015 10 25 Στέγη ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας Μηχανορραφήματα πρεμιέρα


2015 10 22 ΔΗΠΕΘΕ Συνέντευξη Τύπου Μηχανορραφήματα


Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Αμπαρωμένη πόρτα, Τάσος Ορφανίδης


Αμπαρωμένη πόρτα, 
βαριά θλίψη συνόδεψε την κλειδωνιά της
Μετρούσα τις μέρες, τα χρόνια , 
δεν έβγαινε κάπου λάθεψα.

Εκεί στέκονταν,
μπροστά στην ανοιχτή πόρτα,
πρόθυμη, λαχταριστή,
με το χαμόγελο της να χαιδεύει την ματιά μου. 

Δεν τόλμησα  
το θάρρος πλήρωσε την δειλία, 
το γέλιο την μιζέρια,
το χάδι την φοβία.

Λάθεψα, γιατί δείλιασα στο κάλεσμα της.
Σφράγισε η πόρτα, μαζί και η καρδιά της. 




Εγκατάλειψη, Τάσος Ορφανίδης

Abandoned, φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού
Κράτησα ένα άνθος γαρδένιας
να συνοδεύει το τραγούδι της, 
ανάμεσα στις γρίλιες 
των μανταλωμένων  παραθύρων της . 

Κάθε φορά   ένα μπουκέτο, 
για την μέρα που μου χάρισε.

Από τότε στέκω και διαβάζω το ποίημα που της άρεζε, 
εκείνο το ξεχωριστό 
με τα δικά της μάτια στο περιβόλι 
και τ’ ανθισμένα τριαντάφυλλα.

Σήμερα πέρασα πάλι,
τα παραθύρια της σφαλισμένα.

Μου το ‘δειχναν τα μάτια της,
χθες, προχθές, όλες τις μέρες. 
μου το δείχνουν τα  φύλα της καρδιά μου
το χαμόγελο της ριζωμένο στα μάτια μου.

Το άρωμα της με γέλασε!   


Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

ανάσες ελευθερίας,Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου


Στεκόταν στην παλιά αποβάθρα
και κοιτούσε προς του ήλιου την ανατολή.
Το πρωινό αγιάζι της χάιδευε το πρόσωπο
τα κύματα που έσπαζαν μελωδικά κάτω
από τα πόδια της τής ξυπνούσαν τις αισθήσεις.

Στη ζωή της όλη ίσως να μην αγάπησε
τίποτ’ άλλο περισσότερο απ’ τη θάλασσα...
μάνα την αποκαλούσε.
Την κοιτούσε για ώρες μέρες χρόνια
και σκεφτόταν ότι θα έπρεπε να
γεννηθεί ψάρι για να είναι συνέχεια μέσα της
πουλί για να την κοιτά από ψηλά.

Ρομαντική; Ναι, ήταν! Σε μια εποχή
που οι λέξεις είχαν χάσει τη σημασία τους
που οι άνθρωποι έχασαν τα χρώματα.....
εκείνη επέμενε να κοιτά το απέραντο γαλάζιο
να πιάνει τους αλμυρούς σφιγμούς του
να κλείνει τα μάτια και να ταξιδεύει
να διασχίζει θάλασσες ονείρων...
ουρανούς αισθημάτων......

ανάσες ελευθερίας!

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Παρασκευή Κηπουρίδου , βραβείο για παραμύθι


Κάθε αξία δεν περιμένει το βραβείο για να επιβεβαιωθεί. Αυτό έρχεται για να δώσει ένα χέρι επικοινωνίας και να σύρει το σκαλοπάτι για το επόμενο βήμα. Εμείς ο φίλοι της χαιρόμαστε περισσότερο, γιατί ξέρουμε πόσο το αξίζει .Δεν ήταν έκπληξη, αλλά χαρά .
 Έτσι είναι Παρασκευή με τις δημιουργικές σου ανησυχίες, μας γέμισες χαρά .

Για την γιαγιά Λουκία!, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


 Το βλέπω στα μάτια της γυναίκας μου. Εικόνες τρέχουν μπροστά τους, αναμνήσεις απ’ το παρελθόν σκιαγραφούν το πέρασμα τους. Οι θύμησες είναι μια προτροπή, για να ακουμπήσεις με θάρρος στα γεγονότα που έρχονται. Το διάλλειμα σε παλιές εικόνες, φέρνει πολλαπλά συναισθήματα , δεν αφήνει το παρόν να ξεθωριάσει την διαδρομή τους στον χρόνο. 

 Κοντά ένας αιώνας ζωής έχει γεμίσει το πορτραίτο. Οι μνήμες ταξινομούνται χρειάζεται να μπούν στην σειρά τους, να τιθασεύσουν τα ορμητικά νερά της λησμονιάς . 

 Αν και ο χρόνος είναι μακρύς η διαδρομή της πλησιάζει τον αιώνα, δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς ότι οι μέρες της λιγόστεψαν. Παρ’ όλα αυτά το μνημονικό στην θέση του , για όλους θέλει να μάθει για όλους ρωτάει μη ξεχάσει κανέναν, μη της διαφύγει κάποιο όνομα εγγόνας η δισέγγονου η ακόμη και του τρισέγγονου. 

 Βασανισμένη ήταν η ζωή της , αλλά ευτυχισμένη με τόσους απογόνους που είδε. Ένα ολόκληρο χωριό φτιάχνει η φαμίλια της. Γνώρισε την εξορία για τον άντρα της, τον θάνατο συζύγου,αδελφών και εγγόνας .Η απώλεια όταν σου χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να το σκεφτείς.

 Πόνεσε αλλά έχει θάρρος, το ίδιο θάρρος που την κράτησε μέχρι σήμερα στην ζωή. Δεν είναι εύκολο, αυτή μόνο το ξέρει πως!

Για την δική μου Γιαγιά , Μαρία Γιοβανίδου



Πρέπει να φύγεις μου λες
Άργησες έναν αιώνα κι ας μοιάζουν όλα σαν να 'ναι χθες
Παραμιλάν τα χείλη σου εκεί που έχει φτάσει πια η ψυχή,
μακριά απ'το σώμα χαράζει δρόμους επιστροφής
θα ρθω την ώρα αυτην του ήλιου που βασιλεύει μέσα στα πέλαγα,
αυτή την ώρα που χαϊδεύει φεύγοντας τις φυλλωσιές ,
την ώρα που σβήνει η μέρα και ανταμώνουν μόνες ψυχές
Και θα σε πάρω
Θα ρθω
Στο υπόσχομαι
Έναν αιώνα θα ακουμπήσεις πάνω στους ώμους μου να σου χαρίσω......
αυτό ....
τα πόδια που δεν αντέχουν να περπατήσουν
Θα γίνω ο δρόμος για να διαβείς ,
στο χθές που έζησες και ας μ' αφήσεις
Είμαι κι εγώ ένα κομμάτι του που δεν αλλάζει
Θα σ'ακουμπήσω να ξαποστάσεις τα κουρασμένα αιώνια χρόνια σου
Σαν φύγεις,ξέρω........
Θα κλάψω μόνη μου
μα θα ναι λόγια αυτά τα δάκρυα, της απουσίας
συγχώρεσε με.......
Έναν αιώνα μη μου ζητήσεις να εξιστορήσω ,
έζησα δίπλα σου μία στιγμή
Αυτή του τέλους σου και της ανάγκης που με καλεί και 
με διατάζει φωνάζοντας με να σε ακούσω....

''Θέλω το σπίτι μου''





Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Οι Βυζαντινοί Νερόμυλοι Πολίχνης

Κάτοικος της Θεσσαλονίκης, άκουσα για πρώτη φορά πρόσφατα για τους βυζαντινούς νερόμυλους της Πολίχνης.Το ενδιαφέρον μου έγινε έντονο όταν διάβασα ένα σχετικό σημείωμα της αρχαιολόγου Μαρίας Συμαλίδου,  με αφορμή την έναρξη λειτουργίας του. 


Η πρόσβαση οδικώς ήταν εύκολη από την περιφερειακή οδό μέσω της εξόδου για Γ.Ν Παπαγεωργίου και 424 Σ.Ν. Επίσης είναι εύκολη με το αστικό λεωφορείο Νο 1 από τα ΚΤΕΛ με τερματικό σταθμό το Carrefour Ευκαρπίας. Η συγκεκριμένη γραμμή διέρχεται από τις κεντρικές στάσεις της Πολίχνης και της Σταυρούπολης (πληροφορίες www.oasth.gr).

Οι Βυζαντινοί Νερόμυλοι Πολίχνης

Στο χώρο του αρχαιολογικού πάρκου των Βυζαντινών Νερόμυλων Πολίχνης, δημιουργήθηκε ένα Ανοιχτό Θέατρο χωρητικότητας 500 ατόμων κι ένας εκθεσιακός χώρος, αλλά  κι ένα αναψυκτήριο για όλους τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης!

Γράφει η αρχαιολόγος Μαρία Συμαλίδου για τους Βυζαντινούς Νερόμυλους:


«Το μυλοτόπι της Πολίχνης βρίσκεται στο συνοικισμό Μετεώρων, στη βόρεια πλευρά του δήμου και κατά μήκος του ρέματος του ξηροποτάμου (που πηγάζει από τον Χορτιάτη, διασχίζει το Ασβεστοχώρι και το Ρετζίκι και καταλήγει στο Δενδροπόταμο, αφού παραλάβει τα απορρέοντα ρέματα της περιοχής του Φιλύρου). Είναι σχετικά αποκομμένο από τον αστικό ιστό, εφάπτεται του Στρατιωτικού Νοσοκομείου και διασχίζεται από την περιφερειακή οδό.

»Στο παρελθόν η περιοχή ήταν τόπος εκδρομών και αναψυχής για τους Θεσσαλονικείς, λόγω της παραδείσιας ομορφιάς της (νερό, δένδρα, πανίδα και χλωρίδα στην καλύτερη μορφή τους). Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ονομασία του όμορου Ρετζικίου ”Ρετζίκι = Ουρεντζίκ = παραδεισένιος τόπος”.

»Σήμερα σώζονται πέντε βυζαντινοί νερόμυλοι κι ένας ληνός (πατητήρι). Με απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου κηρύχθηκαν ”Μνημεία Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Χρόνων” και στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο το ρέμα χαρακτηρίσθηκε ”Αρχαιολογικό Πάρκο”».

Η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης στις 16 Σεπτεμβρίου παρουσίασε έργα των 
Ravel/ le Tombeau de Couperin
Cesar Franck/ Symphonie en re mineur


Η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, ιδρύθηκε το 1987 με το όνομα Δημοτική Ορχήστρα και πρώτο καλλιτεχνικό διευθυντή τον Κοσμά Γαλιλαία, αποτελείται από ταλαντούχους και καταξιωμένους μουσικούς και συμμετέχει δυναμικά στα μουσικά δρώμενα της πόλης, με συναυλίες στη Θεσσαλονίκη, σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.








































κείμενο: Τάσος Ορφανίδης
φωτογραφίες : Στέφανος Νούτσιας