Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

12 το βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

 
φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος
 Ήταν 12 το βράδυ, η ώρα που συνήθως βγάζω τα σκυλιά μου στην τελευταία βόλτα της μέρας για ανακούφιση. Δεν πρόλαβα να κάνω δυο βήματα κι ακούω μια κοπέλα να φωνάζει δυνατά απευθυνόμενη σε έναν άνδρα. «Τι νόμιζες ότι είμαι η πουτάνα σου άντε στα τσακίδια».Σκύβει, παίρνει κάποια  χρήματα απ’ τον δρόμο και του τα πετάει στα μούτρα βρίζοντας δυνατά. Δεν μπορώ να το κρύψω,  μου άρεσε η κίνηση της κοπέλας! 

  Εκείνη την ώρα η μέρα αλλάζει, αλλάζουν όμως και τα αισθήματα . Οι μεταμεσονύχτιες ώρες είναι ιδανικές για ένα καλό ξενύχτι, όταν υπάρχει διάθεση. Η μάλλον το καλό ξενύχτι φέρνει την καλή διάθεση. Όταν όμως όλα πάνε στραβά, η κατάληξη θα ναι μοιραία.


  Παρακολούθησα χωρίς να το θέλω, το νεαρό ζευγάρι να μαλώνει στον δρόμο.Τους ήταν αδιάφορο, αν ακούγονταν η ενοχλούσαν κάποιους που κοιμόντουσαν εκείνη την ώρα. Φαντάζομαι οι μπαταρίες τους ήταν γεμάτες και ανεβάζανε  γκάζια . ¨Όταν κρατούσαν ρελαντί έλεγα θα αγκαλιαστούν με ένα δυνατό φιλί , μάλλον έτσι το ήθελα.

  Οι δυνατοί καυγάδες βγάζουν έρωτα, πάθος, αλλά αφήνουν να εκτονωθούν όσα ήταν στουπωμένα βαθιά μέσα τους. 

Η ιστορία δεν έχει αξία να την παρακολουθήσουμε,  έχουν όμως σημασία τα συναισθήματα που δημιουργούνται. 

Το γιομάτο φεγγάρι λένε ότι φέρνει πάθη και ανατροπές. Έτσι είναι, όταν ταξιδεύεις λαθρεπιβάτης στο όνειρο, θρυματίζεσαι!


2 σχόλια: